Op weg naar het noorden!

Het is al weer een week geleden dat we wat van ons hebben laten horen. Dus vonden we het tijd voor een update! Een waarschuwing vooraf; het is een redelijk lang stuk.

Bangkok hebben we afgelopen vrijdag verlaten. De dagen die we in Bangkok zijn geweest hebben we werkelijk niks bezocht. We vonden het vooral belangrijk om goed te acclimatiseren en onze jetlag te verwerken. Zo hebben we vooral aan het zwembad gehangen, her en der een biertje genuttigd en uitgezocht wat onze route naar het noorden zou worden. Ook hebben we in Bangkok al een keer kunnen Skypen met het thuisfront. Toch altijd leuk om elkaar in levende lijven even te spreken. Door de goede internetverbindingen overal ging dit verrassend goed. We hebben zelfs Wordfeud & Draw Something enigszins bij kunnen houden.

Vrijdag hebben we Bangkok dus achter ons gelaten. We hadden besloten om naar Kanchanaburi te gaan, dat ligt op zo’n 2 uur rijden met de bus van Bangkok. Net voor de middag hebben we uitgecheckt in het hotel en zijn we op zoek gegaan naar een tuk-tuk die ons naar de ‘Northern Bus Terminal’ kon brengen. Want vanuit daar zou de bus naar Kanchanaburi vertrekken. Dit was eigenlijk de eerste keer dat taal een probleem vormde, maar na een hoop handen en voetenwerk wist hij waar we heen moesten. Dachten we. Hij reed ons precies in de tegenovergestelde richting van waar we heen moesten. Na een klein half uurtje kwamen we aan bij een grote rotonde, hier stonden allemaal mini-vans (10-persoons busjes). Hij dropte ons uit de tuk-tuk bij het busje dat naar Kanchanaburi ging. Het kostte 110 Bath (€2,75) per persoon, en we moesten ook nog een plaats betalen voor onze bagage. Maar die mini-van was zo veel relaxter dan zo’n grote bus, dat we maar ingestapt zijn. Nog geen 2 uur later kwamen we aan in Kanchanaburi. We hebben een tuk-tuk gepakt en deze kerel had ons naar het guesthouse gebracht dat we de avond van te voren via internet hadden uitgezocht. Alleen het hotel in Bangkok hadden we van te voren gereserveerd. We zoeken nu van te voren iets op, laten ons daar droppen en we zien wel of er nog plaats is. Tot dusver werkt dit prima.

Bij het guesthouse kregen we een 2-persoonkamer (drijvende bungalow) met fan en privé badkamer voor 350 Bath (€9) per nacht. En het uitzicht was werkelijk prachtig. Het personeel was niet echt heel behulpzaam of vriendelijk, maar ze deden hun best. Het was vreselijk warm die dag, dus na aankomst hebben we alleen maar op de veranda gezeten en van het uitzicht genoten. ’s Avonds nog gaan eten aan de overkant van het guesthouse en daarna op tijd naar bed wat de dag die daarop volgde beloofde een lange, zware dag te worden.



Zaterdag ochtend, om 6 uur, werden we gewerkt door een stel poepchinezen die het leuk vonden om te gaan gillen voor onze bungalow. De wekker stond bij ons om iets voor 7, dus maakten we er niet zo’n probleem van. We zijn opgestaan en hebben onze spullen gepakt. Op naar de Erawan watervallen! Met de lokale bus zijn we van Kanchanaburi naar het National Park gereden waar de watervallen zich bevinden. Dit was een kleine 2 uur rijden en hier betaal een schijntje voor; 50 Bath (€1,25) per persoon wel te verstaan. Het is een lokale bus, deze hebben geen airco maar rijden met alle ramen en deuren open. Een heerlijk windje gaat dan door de bus heen, veel beter dan die airco. Ze houden hier namelijk van standje -20

Na aankomst zijn we gaan lopen. We wisten de tijden waarop de bussen terug zouden gaan en hadden voor onszelf een tijd afgesproken dat we de bus terug zouden pakken. De waterval bestaat uit 7 levels, wanneer je tot het laatste level wilde gaan, mocht je ruim 1,5 km klimmen. We vonden dat we dit wel konden dus begonnen we vol goede moed aan de tocht naar boven. De eerste twee levels stelden niks voor, hier waren we dan ook zo doorheen. Toen we bij het derde level aankwamen was het nog lekker rustig. We kwamen er achter dat in het water allerlei vissen zaten. Ook van die visjes die aan je huid sabbelen en dan alle dode huidcellen van je af eten. Bas wilde dit wel natuurlijk even uit proberen. Na de nodige ‘iieeee’ en ‘aaaah’, zijn we weer verder gelopen. Tamara bewaarde de visjes voor op de terugweg.

   

Het waren vooral een hoop trappen, rotsen, boomstroken en allerlei andere obstakels die we onderweg naar boven tegen kwamen. Bij het vijfde level hadden we er dan ook vrij weinig zin meer in, maar we vonden dat we het dan ook maar af moesten maken. Dus we gingen stug door. Letterlijk zeiknat van het zweet kwamen we boven aan. Wat we zagen was een klein, lullig watervalletje, waarschijnlijk is het in het regenseizoen wel spectaculair. We hebben gelijk rechtsomkeer gemaakt en zijn in een keer door terug gelopen naar het derde level. Hier hebben we onszelf nog even verenigd met de aan-je-tenen-sabbelende-visjes. Het is echt een heel bizar gevoel. Het kietelt vooral, heel leuk om een keer gevoeld te hebben! Daarna weer terug naar de bus en tegen het einde van de middag waren we weer in het guesthouse. Een heerlijke douche sloot onze dag af.

De nacht die hierop volgde was de eerst nacht dat we heel de nacht door hebben geslapen en om 9 uur ’s ochtends uitgerust en voldaan weer wakker werden. Dit was het moment dat we Mr. Jetlag hadden verslagen! Hulde!

Onze volgende stop was Ayutthaya. We zijn weer met de lokale bus gaan reizen. Deze beviel ons de dag ervoor ook uitstekend en was daarnaast zeer goedkoop. Ook deze keer mochten we weer voor 50 Bath per persoon de bus in. We hadden een fijne plek, bijna achter in de bus waar we ook onze tassen goed kwijt konden. In het begin was de bus bijna leeg, maar al snel werd het drukker en drukker. Op een gegeven moment was de bus vol en juist toen kwam er een oude man de bus in. Werkelijk niemand stond op voor hem, zo vreemd. Alsof men dat niet bij de opvoeding heeft meegekregen. Uiteindelijk heeft Tamara haar plaats aan hem afgestaan en is op de tassen gaan zitten. Maar een bedankje voor het opstaan heeft ze nooit ontvangen.

Na 2 uur moesten we overstappen op een andere bus. Dit was weer zo’n kleine mini-van. Hier zaten al een aantal mensen in. En om onze tassen ook mee te kunnen nemen, moesten we 2 oude mensen op een andere plaats gaan zitten. Nou, het is dat we het Thai niet kunnen verstaan, maar we denken dat ze ons een half uur lang heeft uit gemaakt voor alles wat los en vast zit. Tot grote hilariteit bij ons uiteraard.

Bij aankomst in Ayutthaya naar het guesthouse gegaan dat was aanbevolen door de Lonely Planet. Het was wel iets duurder, 600 Bath (€15), maar daarvoor kreeg je wel een heel sfeervol antiek teak guesthouse met authentiek aangeklede kamers aan het water. Niks gelogen, het guesthouse was echt prachtig. Maar het was er een beetje stoffig, het personeel was lichtelijk onbeschoft, het was er ontzettend lawaaierig en er waren veel muggen. Maar ach, we zouden maar 2 nachten blijven en we hadden na 1 nacht geen zin om op zoek te gaan naar iets anders.

   

Na een nacht wakker schrikken van gillende mensen, opgevoerde brommers en toeterende vrachtschepen zijn we er op uit getrokken om een dagje te gaan fietsen. In Ayutthaya heb je namelijk zo’n 80 ruïnes die allemaal goed bewaard zijn gebleven. In Thailand rijdt men dus links, wat in het begin erg wennen is. Een paar keer kregen we het dan ook voor elkaar om aan de verkeerde kant van de straat te fietsen. Maar zonder kleerscheuren zijn we na een middagje fietsen weer bij het guesthouse aangekomen. We hebben bij de supermarkt een paar biertjes gekocht en hebben heel de avond lekker op het balkon gehangen en spelletjes gedaan. Het huren van een fiets is trouwens erg goedkoop. We moesten 40 Bath (€1) per fiets betalen, en dan mochten we ze de hele dag gebruiken.



Vanmorgen (26 maart) zijn we hier vertrokken. Onze volgende stop zou Sukhothai zijn. We hadden 2 keuzes om hier te komen; met de rechtstreekse bus (5 uur) voor zo’n 400 Bath (€10) per persoon, of met de trein 425 Bath (€10,50) per persoon en daarna nog een stuk met de bus (in totaal 6 uur). De optie voor de trein hebben we gekozen. De afgelopen dagen hadden we al genoeg in de bus gezeten vonden we. De treinreis verliep voorspoedig, de zoektocht naar de juiste bus daarentegen wat minder. Een man die bij ons in de trein zat, had dezelfde eindbestemming, samen met hem zijn we op zoek gegaan naar de bus en uiteindelijk vonden we de juiste bus. Na een uurtje kwamen we aan in Sukhothai en hebben met zijn drieën een tuk-tuk genomen naar een guesthouse dat ons de dag ervoor was aangeraden door het toerist center waar we de fietsen hadden gehuurd. Hier zitten we nu, in een bungalow aan het zwembad met televisie en een privé badkamer voor 600 Bath (€15) per nacht. Iets boven ons budget, maar de goedkopere kamers zijn allemaal vol. Misschien dat we morgen ruilen, misschien ook niet. Zo dicht bij het zwembad is toch ook al weer heel lekker!

Dag 3 van de...?

Het hopelijk op één na vervelendste stuk van de reis zit erop, het nemen van afscheid van de familie. Beide vonden we het gek om afscheid te nemen voor een aantal maanden. Zeker omdat we niet echt een einddatum te hebben. Toch zijn we na heel wat knuffels, zoenen en flauwe grapjes door de douane gegaan. De reis was begonnen! Al besefte we dit beide nog nauwelijks.



De vlucht was weinig bijzonders en gelukkig maar. Wel waren er veel sterren heel helder te zien tijdens de vlucht, vooral Bas vond dit erg mooi. Een groot stuk van de vlucht heeft hij dan ook met zijn neus tegen het raampje gehangen. Daarnaast hebben we samen Modern Family gekeken, 12 aflevering in totaal. Dit bleek verassend leuk te zijn en een goed tijdverdrijf. Slapen lukte haast niet, Bas heeft nog wel wat kunnen slapen, maar voor Tamara was de ruimte daardoor te klein. Verder is Tamara nog wel beschuldigd van het hebben van stinkvoeten, maar nadat ze beweerde dat dit niet het geval was en haar voeten bij die vrouw in de neus heeft geduwd (letterlijk) is de aanklacht weer ingetrokken en werden weer met rust gelaten.

Na aankomst op het vliegveld konden we snel het vliegtuig uit, ook de douane en tas ophalen gingen verassend snel. Het zat ons dus lekker mee! Toen we het vliegveld konden verlaten stond er dit maal geen gids op ons te wachten, we waren dus aangewezen op het zelf regelen vervoer. Het werd de trein en daarna een stuk tuk-tuk. Vooral de tuk-tuk was erg verfrissend aangezien we beide nog 3 grote tassen hadden en op Hollands weer gekleed waren. Voordat we naar het hostel zijn gegaan, hebben we een tussenstop gemaakt bij een toeristenbureau op aanraden van een Thai. Hier kregen we wat info over de mogelijkheden voor tussen Bangkok en Chiang Mai. De hoeveelheid informatie die zal blijven hangen is een vraag. Bij het hostel ging het inchecken ook lekker vlot en konden we snel het geplak teniet doen met een koude douche en airco.

Met 2,5 uurtjes bijslapen voelde we ons beide fit genoeg om erop uit te gaan. Het eerste kroegje met koud bier en wifi leek ons meteen de beste. Via de telefoontjes hebben we het thuisfront direct up to date gebracht van de huidige ontwikkelingen. Verder is Bas weer op de hoogte van de belangrijkste ontwikkelingen van de Eredivisie, want wat is dat spannend zeg. Op de terugweg hebben we een soort speeddate gehad in een restaurantje. Binnen hadden we 15 minuten wat gedronken, gegeten, betaald en de ober vaarwel gezwaaid. Op dit moment was het zo’n 19:00 plaatselijke tijd (13:00 NL) en wilde we eigenlijk naar bed. Toch zijn we bij het hostel op het terrasje gaan zitten. 6 biertjes, friet en een volledige aflevering van 90 minuten Eredivisielive later (22:30) konden we dan eindelijk naar bed.

Doordat we zo laat pas gingen slapen, moe waren en toch ook wat aangeschoten dachten we beide een goede lange nacht tegemoet te gaan en “bye bye jetlag” te kunnen zeggen. Echter werden we om 03:00 wakker en bleven dit ook tot 07:30. Toen de zon volledig opgekomen was, vielen we samen weer in slaap tot 12:00 en moesten we ons met veel kracht en discipline uit bed en naar het ‘ontbijt’ zien te krijgen. Eigenlijk een herkenbaar ritueel van de Lage Wipstraat, waar dit ook rond dit tijdstip vaak het geval was.

Vandaag hebben we een hele dag aan het zwembad op het dak gezeten. Wat gezwommen, van de zon genoten en met een Nederlands stel gepraat dat morgen na zeven maanden weer naar huis moet. Als je de verhalen hoort over de landen waar ze geweest zijn en de dingen die hebben meegemaakt, druppelt langzaam het besef binnen dat we echt aan leuk, lang en spannend avontuur begonnen zijn samen.

Je leven in een backpack

Over 24 uur zijn we aan het boarden... Hoe vreemd is dat dan? De reis waar we zo lang naar toe geleefd hebben, breekt nu eindelijke aan.

De afgelopen weken hadden 2 kanten. Aan de ene kant waren ze super chill en rustig, maar aan de andere kant ook druk en chaotisch. We hebben Bas zijn kamer in Nijmegen leeg gemaakt, spullen naar de stort gebracht en het overgrote deel op de Lage Wipstraat gedumpt. Daarnaast hebben we ook heel veel uitgeslapen en onnodig lang op bed gelegen. Het gebeurde niet vaak dat we voor 12 uur 's middags gedoucht en wel beneden zaten. Tamara heeft een lichtelijke verslaving aan Kindernet opgebouwd en weet nu precies wat Heidi met Peter uitspookt in de bergen.

Ook hebben we nog een 'visum dilemma' gehad omtrent het Thaise visum. Zoals we in onze vorige blog schreven, zouden we bij aankomst een gratis visum krijgen omdat we een door vlucht hebben naar Cambodja. Maar we lazen zo ontzettend veel spookverhalen op internet, dat we toch maar even research zijn gaan doen. Tamara gebeld onze luchtvaartmaatschappij om te vragen hoe hen er tegen aan kijken. Nadat ze 3 verschillende mensen aan te telefoon had gehad, die uiteraard allemaal iets anders zeiden, was het advies dat we maar naar de ambassade moesten bellen. Naar De Thaise ambassade in Amsterdam; die waren 's middags dicht, dus daar werden we niet te woord gestaan. Toen was het Thaise consulaat in Den Haag aan de beurt. Deze man snapte al helemaal niet wat ons probleem was, we moesten maar gewoon een visum bij hem komen halen. En dan konden we het 4 werkdagen later wel weer op komen halen...

Nadat we dus letterlijk van het kastje naar de muur waren gestuurd, bedachten we ons dat onze laatste hoop in Antwerpen lag. Dit is tenslotte ook nog dichterbij dan Den Haag en Amsterdam. Dus er werd naar het consulaat in Antwerpen gebeld...
Hier nam een erg vriendelijke vrouw de telefoon op die ons vertelde dat het totaal geen probleem was als we als Nederlanders in Antwerpen om een visum kwamen en voor 15 euro per paspoort meer, konden we ze zelfs dezelfde dag mee krijgen!

De volgende dag zijn we dus naar Antwerpen gegaan voor ons visum en 2,5 uur later waren we met visum weer onderweg naar huis. Daar hoeven we ons dus geen zorgen meer op te maken.

Oké, over 24 uur zijn we aan het boarden. Tamara zei gisteren nog; "Ik zou willen dat ik in mijn vingers kon knippen en dat het dan gelijk maandag middag is." Dit is ook wel zo, want dit wachten, inpakken, alles 100x checken werkt niet echt stress-verlagend. Bas daarin tegen heeft nergens last van, of doet hij maar alsof? Het lastige komt morgen nog, afscheid nemen van het huis waar we de afgelopen zoveel tijd in hebben gestoken, afscheid nemen van onze honden-vriendjes en uiteraard afscheid nemen van onze familie... Wie zal het zwaarder hebben? Zij of wij? Voor jullie hier gaat het leven tenslotte gewoon door, ook al zitten wij aan de andere kant van de wereld...

Lange leve het bestaan van internet

Reisgidsen, hostelworld, ebookers, wereldwijzer reisforum en alle andere denkbare middelen die je informatie kunnen verschaffen over alles wat met reizen en accommodatie te maken hebben, zijn momenteel onze beste vrienden.



Wanneer we 's ochtends uit bed komen gaan de laptops aan, komen de reisgidsen op tafel en pakken we de 'kalender' erbij. We zoeken naar goede accommodatie, beziens-waardigheden die we écht niet mogen missen en hoe we het best, en voordeligst, van A naar B kunnen komen. We hebben besloten om vanuit Bangkok naar Phnom Penh te vliegen (Zie vorige post). Dus we weten nu precies hoeveel dagen we in Thailand zullen zijn. Op 15 april zullen we Thailand met het vliegtuig weer verlaten. Het gratis visum bij aankomst op 19 maart hebben we dus in de pocket!

Het hotel bij aankomst in Bangkok staat inmiddels vast. We zullen hier 4 nachten verblijven om daarna onze weg naar het noorden van Thailand te vervolgen. En 4 weken later zullen we vanuit Bangkok dus het land weer verlaten. We proberen nu een beetje invulling te geven aan die vier weken, wat tot dusver redelijk wil lukken. Het valt niet mee, want half april is het Thais nieuwjaar en ontzettend veel hostels zitten al volgeboekt voor die periode en we betalen ook twee keer zoveel als eigenlijk nodig zou moeten zijn.

Op dinsdag 28 februari heeft Tamara haar laatste werkdag gehad en is vanaf vandaag officieel onderdeel van de werkeloze Nederlandse bevolking. Bas had woensdag 29 februari zijn laatste dienst bij de thuiszorg tot nu toe. Misschien komen er nog wat diensten bij voor de komende weken. Maar deze brengen eigenlijk alleen wat op wanneer we dan toevallig in Nijmegen zijn. Want om nou vanuit Zevenbergen op en neer naar Nijmegen te rijden om wat steunkousen aan te doen... Dat is natuurlijk onzin!

Maandag dus de malaria voorlichting en de laatste rabiës vaccinatie in Nijmegen. En op dinsdag heeft Tamara nog een herhaling van een vaccinatie tegen de buiktyfus in Zevenbergen. Ook moeten we dan beslissen of (en waar) er malaria pillen geslikt zullen worden. Aangezien zo'n pil 3 euro per persoon per dag kost, gaat dat een redelijk duur kostenplaatje worden.

Met een scheef oog kijken we tijdens het surfen op het net naar de eerste 'Hello Goodbye'-aflevering van dit seizoen. En ineens begint het besef te komen hoe onze ouders zich over 2,5 week zullen voelen...