Je leven in een backpack

Over 24 uur zijn we aan het boarden... Hoe vreemd is dat dan? De reis waar we zo lang naar toe geleefd hebben, breekt nu eindelijke aan.

De afgelopen weken hadden 2 kanten. Aan de ene kant waren ze super chill en rustig, maar aan de andere kant ook druk en chaotisch. We hebben Bas zijn kamer in Nijmegen leeg gemaakt, spullen naar de stort gebracht en het overgrote deel op de Lage Wipstraat gedumpt. Daarnaast hebben we ook heel veel uitgeslapen en onnodig lang op bed gelegen. Het gebeurde niet vaak dat we voor 12 uur 's middags gedoucht en wel beneden zaten. Tamara heeft een lichtelijke verslaving aan Kindernet opgebouwd en weet nu precies wat Heidi met Peter uitspookt in de bergen.

Ook hebben we nog een 'visum dilemma' gehad omtrent het Thaise visum. Zoals we in onze vorige blog schreven, zouden we bij aankomst een gratis visum krijgen omdat we een door vlucht hebben naar Cambodja. Maar we lazen zo ontzettend veel spookverhalen op internet, dat we toch maar even research zijn gaan doen. Tamara gebeld onze luchtvaartmaatschappij om te vragen hoe hen er tegen aan kijken. Nadat ze 3 verschillende mensen aan te telefoon had gehad, die uiteraard allemaal iets anders zeiden, was het advies dat we maar naar de ambassade moesten bellen. Naar De Thaise ambassade in Amsterdam; die waren 's middags dicht, dus daar werden we niet te woord gestaan. Toen was het Thaise consulaat in Den Haag aan de beurt. Deze man snapte al helemaal niet wat ons probleem was, we moesten maar gewoon een visum bij hem komen halen. En dan konden we het 4 werkdagen later wel weer op komen halen...

Nadat we dus letterlijk van het kastje naar de muur waren gestuurd, bedachten we ons dat onze laatste hoop in Antwerpen lag. Dit is tenslotte ook nog dichterbij dan Den Haag en Amsterdam. Dus er werd naar het consulaat in Antwerpen gebeld...
Hier nam een erg vriendelijke vrouw de telefoon op die ons vertelde dat het totaal geen probleem was als we als Nederlanders in Antwerpen om een visum kwamen en voor 15 euro per paspoort meer, konden we ze zelfs dezelfde dag mee krijgen!

De volgende dag zijn we dus naar Antwerpen gegaan voor ons visum en 2,5 uur later waren we met visum weer onderweg naar huis. Daar hoeven we ons dus geen zorgen meer op te maken.

Oké, over 24 uur zijn we aan het boarden. Tamara zei gisteren nog; "Ik zou willen dat ik in mijn vingers kon knippen en dat het dan gelijk maandag middag is." Dit is ook wel zo, want dit wachten, inpakken, alles 100x checken werkt niet echt stress-verlagend. Bas daarin tegen heeft nergens last van, of doet hij maar alsof? Het lastige komt morgen nog, afscheid nemen van het huis waar we de afgelopen zoveel tijd in hebben gestoken, afscheid nemen van onze honden-vriendjes en uiteraard afscheid nemen van onze familie... Wie zal het zwaarder hebben? Zij of wij? Voor jullie hier gaat het leven tenslotte gewoon door, ook al zitten wij aan de andere kant van de wereld...