Cambodja; Angkor Wat en de Rode Khmer

Onze vorige blog eindigde bij de Songkran in Thailand. Op zondag 15 april hebben we het vliegtuig gepakt naar Cambodja, eind van de middag kwamen we aan in de hoofdstad; Phnom Penh. We vlogen met Air Asia en ze hadden net een nieuwe vloot. Voor een lowbudget maatschappij was het echt uitstekend! Stoelen zaten lekker, redelijk wat beenruimte en de laadruimte boven je hoofd hoorde je niet rammelen. Maar 45 minuten na het opstijgen raakten de wielen de grond al weer. Bas heeft zich vermaakt met het lezen van een boek, Tamara met het invullen van de douane formulieren. Ze moest het voor 2 personen doen, want Bas had een beetje moeite met het ‘please use capital’. Eenmaal geland moesten we naar de douane. Paspoort inleveren bij hokje 1 en dan je paspoort ophalen bij hokje 2 wanneer je naam werd geroepen. En $20 betalen. We zouden opgehaald worden door een tuk-tuk van het guesthouse waar we gereserveerd hadden. Maar er was niemand toen we met onze bagage naar buiten liepen. Na een half uur te hebben gewacht hebben we zelf maar een taxi genomen. Eenmaal bij het guesthouse klopt het dat niemand ons kwam ophalen, ‘want het was zondag’.

Ingecheckt in de kamer, even lekker opgefrist en wat gegeten. Daarna op tijd ons bed in, want reisdagen blijven een vermoeiend iets. De volgende dag wilden we het koninklijk paleis bezoeken, maar dat was dicht op het moment dat wij er heen ging. Tussen de middag is het namelijk 3 uur (!!!) gesloten. Dan maar het nationaal museum, ook leuk. Het was er alleen heel warm en niet zo boeiend, dus daar waren we ook zo weer weg. Onze eerste indruk van Phnom Penh was alles behalve goed. We vonden de stad ontzettend smerig en er lag overal erg veel straatvuil. We vonden het dan ook niet zo heel erg om door te reizen naar Siem Reap. Er waren nog wel wat andere dingen die we in Phnom Penh wilden zien, maar omdat we op de terugweg van Siem Reap naar het zuiden ook weer langs Phnom Pehn zouden komen, hebben we dat bewaard voor later die week.

Dinsdag 17 april hebben we de bus gepakt naar Siem Reap. De bus hadden we geregeld via het guesthouse en het zou (ja, zou) een goede bus zijn. Het ritje van 6 uur kostte ons $8 per persoon. We kwamen aan bij de bus en we zaten helemaal achteraan, naast het toilet. Op zich geen probleem zul je denken, maar de airco werkte niet achterin de bus, waardoor het er erg broeierig werd. Ook zaten we boven op de motor, dus de vloer werd gloeiend heet. We konden onze voeten niet meer op de grond zetten! Op een gegeven moment kwam er ook nog een stinkvent naast ons zitten. Hels ritje werd het dus.

Rond half 7 in de avond kwamen we aan in Siem Reap. We werden naar het guesthouse gebracht door een aardige tuk-tuk-knul. Hij vroeg ons ook of we de volgende dag naar de tempels (tempels van Angkor Wat) wilden. Nou, de dag erna hadden we daar geen zin in, maar de dag erna wel. We spraken met hem af dat we de dag erna zouden afspreken wat we wilden zien. Zo gezegd, zo gedaan, wij hadden op onze chilldag bedacht wat we allemaal wilden zien en hij was er op de afgesproken tijd om het door te spreken. We zouden 1 tempeldag doen, met zonopgang dus moesten we om 05.00 uur ’s ochtends vertrekken. We mochten dan zo lang over de tempels doen als we wilden, het zou ons maar $15 voor een hele dag rondrijden kosten!



Volgende dag, 5 uur waren we alle 3 paraat. De chauffeur, genaamd Sok, reed ons naar het punt waar we onze entreekaarten konden kopen. Om kwart over 5 ’s ochtends op de foto is geen pretje en hij wordt dan ook nog eens op je entreebewijs geprint! Rond half 6 waren we bij ’s werelds bekendste tempel; de tempel van Angkor Wat. En we waren niet de enige. Iets over 6 verscheen langzaam de zon en na de nodige foto’s konden we onze weg naar de binnenkant van de tempel vervolgen. Het was half 7 en echt bloedheet. Het was een paar minuten lopen, even zitten, even lopen, even zitten. Na het zien van Angkor Wat zijn we ook nog naar Angkor Thom, Bayon en Thom Pra geweest. Stuk voor stuk allemaal erg mooie, indrukwekkende tempels. Allemaal in hun eigen stijl. De laatstgenoemde, Thom Pra, is gebruikt als filmset; Tomb Raider.



   



Tegen een uurtje of 11 ’s ochtends waren we er wel weer klaar mee. We hadden de zonsopgang, en de tempels die op ons lijstje stonden, gezien. We verlangden naar het zwembad dus we zeiden tegen Sok dat we graag terug naar het guesthouse wilden. Hij vond het prima dus nog voor de middag lagen we in het zwembad. De volgende dag was ook chilldag en hebben we de bustickets geregeld voor de terugreis naar Phnom Penh. Er is een ruime keus aan busmaatschappijen hier, maar er is er een die met kop en schouders boven de rest uit steekt. We besloten om hier onze kaartjes te kopen, want we wilden niet zo’n helse rit als de heenweg. Nu moesten we $12 per persoon aftikken.

Het was een goede keus, bij binnenkomst in de bus was het er schoon, fijne stoelen, veel beenruimte, we kregen drinken en muffins en er werden Engelse films gedraaid. Een chill ritje wat ons die paar extra dollar wel waard was. Eenmaal weer in Phnom Penh hebben we ons naar een ander hostel laten brengen dan degene waar we voorheen in verbleven. Daar was het namelijk er stil en dan voel je jezelf ook zo zitten… We gingen nu naar het enige hostel in Phnom Penh met een zwembad. De privékamer was niet beschikbaar dus hebben we een nacht in de dorm (slaapzaal) geslapen. Goedkoop en wel eens leuk voor de verandering. Maar een badkamer met toilet met 6 andere mensen delen was toch niet echt iets voor ons, dus de volgende dag zijn we verhuisd naar de privékamer, want die was toen vrij.

Nadat we anderhalve dag aan het zwembad hadden gehangen vonden we dat het tijd werd voor iets educatiefs. We gingen naar de Tuol Sleng (S-21) gevangenis en martelkamer. En naar uitroeiingkamp Choeung Ek (Killing Fields). Beide werden veelvuldig gebruikt door de Rode Khmer toen deze tussen 1975-1979 aan de macht waren in Cambodja. In die paar jaar hebben ze 3 miljoen mensen vermoord, op een bevolking van 8 miljoen. Tijdens het bewind van de Rode Khmer bestond er geen individualisme, als je iets voor jezelf had was dat egotistisch en fout. Iedereen moest ‘back to basic’ en mensen die ook maar iets voorstelden in de samenleving waren de lul. Monniken, leerkrachten, artsen, ambtenaren, militairen, intellectuelen, enz. werden geëxecuteerd. Vaak zonder enige reden of voor lichte vergrijpen. Het dragen van een bril of nette (burgerlijke) kleding, of het in bezit hebben van een (buitenlands) boek, of kennis van een vreemde taal was voldoende reden voor executie.



We begonnen met Tuol Sleng. Tot 1975 was dit een middelbare school. En zoals de meeste scholen hier in Azië, bestond ook deze uit een aantal gebouwen. De Rode Khmer gebruiken gebouw A voor het veelvuldig martelen van gevangenen. De kamers (voorheen dus lokalen) waren zo’n 4 bij 3 meter en in het midden stond een ijzeren bed. Hierop werden de mensen urenlang gemarteld, tot de dood er vaak op volgde. De Rode Khmer hadden glas voor de ramen geplaatst om zo het geschreeuw van de gevangenen te dempen. In gebouw B waren er eigenhandig cellen gemaakt. Op de onderste verdieping van baksteen, en op de verdiepingen daarboven van hout. Deze cellen waren niet veel groter dan 90 bij 180 cm en de gevangenen zaten hier vaak maanden lang vastgeketend aan de grond te wachten op hun noodlot. In gebouw C waren de zogeheten massa cellen, hier lagen mensen op de grond en over elkaar heen. Ook vastgeketend.



De Rode Khmer waren, net als de nazi’s tijdens de tweede wereld oorlog, erg geordend. Ze legde alle gegevens vast en er werd van iedere gevangenen een foto gemaakt bij binnenkomst. Ook maakten ze vaak foto’s voordat er begonnen werd met martelen, en een foto daarna. Deze administratie is erg goed bewaard gebleven. Er worden ontzettend veel, soms schokkende, foto’s tentoongesteld en ook kun je formulieren inzien waarop staat wie de gevangenen waren en wat voor beroep ze hadden. Bij de bevrijding van Phnom Penh in 1979, hebben ze 7 mensen levend uit de gevangenis gehaald. Rond de 20.000 mensen, vonden hier een verschrikkelijke dood.

Na de gevangenis zijn we Choeung Ek gegaan. In de volksmond wordt dit ook wel ‘Killing Fields’ genoemd. Het ligt een aantal kilometer buiten de stad en toen we er eenmaal waren begon het ontzettend hard te regenen en onweren. Daar werd de plek ook niet gezelliger op. Hier werden de gevangenen vanuit Tuol Sleng heen gebracht om geëxecuteerd te worden. Wanneer ze daar vertrokken werd hen verteld dat ze naar een werkkamp gingen, dit om ze tijdens de busreis stil en rustig te houden. Maar in werkelijkheid werden ze na aankomst onmiddellijk omgebracht.

Kogels waren in die tijd erg schaars. Deze werden dan ook alleen bij hoge uitzondering gebruikt. Dat zorgde er ook voor dat mensen vermoord werden op allerlei creatieve manieren. Er werd veel gebruikt gemaakt van hamers, bijlen, stokken, bamboe, en messen. Ook lieten ze mensen vaak doodbloeden nadat ze waren verwond. Ook kwamen veel vrouwen en kinderen terecht in Choeung Ek. Vrouwen werden verkracht en voor hun ogen werden hun kinderen vermoord. Kinderen en baby’s vonden er de dood door aan hun voeten te worden opgepakt en ze tegen een boom aan te slingeren.

   

Hoeveel mensen hier zijn omgebracht is onbekend. Wel weet men dat het er minimaal 17.000 geweest zijn. De mensen liggen onder de grond in een van de massagraven. Terwijl je over het terrein loopt, zie je regelmatig een stuk kleding uit de grond naar boven komen. Ook worden er regelmatig nog botten en tanden terug gevonden. De mensen die bij Choeung Ek ‘werken’, zorgen ervoor dat de overblijfselen van de mensen een goede plek krijgen. Choeung Ek was slechts een van de vele ‘Killing Fields’ tijdens het bewind van de Rode Khmer.



Inmiddels liep het weer tegen het eind van de middag. Bas had al een paar dagen last van erge oorpijn dus besloten we even langs een dokter te gaan. We werden door het hostel naar een polikliniek gestuurd en we werden er erg vriendelijk geholpen. Nog even langs de apotheek voor een antibiotica kuur en we konden onze tassen weer in gaan pakken. De dag erna, 24 april, zijn we vertrokken naar het zuiden van Cambodja.

En daar zijn we nu, Sihanoukville. We hadden dit ingelast omdat we hier heel makkelijk het visum voor Vietnam konden regelen. Het kost hier een paar dollar meer dan in Phnom Penh, maar dan is het klaar terwijl je wacht en ben je je paspoort niet 3 dagen kwijt. Vanmorgen zijn we dan ook naar het consulaat gegaan en we stonden werkelijk na 20 minuten weer buiten. We hebben een visum voor een maand en dat kostte ons $45 per persoon.

Het guesthouse waar we nu zitten is echt geniaal! Het is een mini-bungalowpark met 7 bungalows. Alles heeft de vorm van een mushroom (champignon). De bungalow is een grote mushroom met een rond bed en daarnaast een kleine mushroom met toilet en douche. De sfeer is hier geweldig! Overal hangen hangmatten en er wordt chill muziek gedraaid. We zitten aan Otres Beach, 6 km van het centrum van Sihanoukville. Er is hier op een paar guesthouses en wat barretjes na helemaal niks. Wanneer we de straat (zandweggetje) oversteken lopen we letterlijk het strand op. Ook hier zijn weer overal hangmatten en hele grote stoelen waar je met zijn tweeën in kunt. Bier kost nog steeds maar $1 (€0,75), dus al met al is het hier echt een paradijs. Het is dat er nog geen waterpijpen staan, maar het lijkt net op de jaren 70, echt zo’n hippie-cultuur heerst hier.

We zullen hier nog een paar dagen blijven chillen voordat we verder reizen. Misschien maken we nog een stop vlak voor de grens met Vietnam, misschien gaan we vanuit hier gelijk de grens over in een 12 uur durende busrit. We weten het nog niet. We zien het wel. Vooralsnog is de sfeer hier fijn, dus misschien blijven we hier wel een nachtje langer!

Chiang Mai, de Nachttrein en Songkran!

Ons laatste verslag eindigde met dat we eigenlijk geen planning meer hadden voor Chiang Mai, maar dat er nog genoeg te doen viel. Op 3 april zijn we een dagje naar de dierentuin geweest. De dierentuin was om eerlijk te zijn niet zo boeiend. Voor alles moest je afzonderlijk betalen en de dieren hadden we hele kleine hokjes. Daarnaast moest je door de dierentuin heuvels op en af lopen, wat met onze conditie ook niet zo’n succes was. Al met al geen spectaculaire dag, maar ach, wel weer wat gezien.

De volgende dagen was nog minder spectaculair. Bas heeft 2 dagen veelvuldig gebruik gemaakt van het toilet, maar is wel weer snel opgeknapt. Toen Bas weer volledig fit was, was het tijd om te verhuizen, dit maal geen grote reis, maar slechts naar een ander guesthouse in Chiang Mai. Dit guesthouse was een stuk goedkoper, qua locatie een stuk gunstiger en het zwembad leek ons mooier. De verhuizing bleek zeker de moeite waard. Het zwembad was prachtig, het personeel ontzettend aardig en gezellig, en er was simpelweg (jong) leven! Zo heeft Bas een avond uitleg van een Nieuw-Zeelander over rugby en met het personeel voetbal uitslagen voorspeld en heeft Tamara met een Nederlands en een Brits meisje een meisjesfilm gekeken en McDonald’s laten bezorgen (geen zorgen, Tamara liet het slecht bij een paar frietjes, die overigens erg klam waren...).

Het was er dus gezellig. Maar we hebben niet alleen maar bij het guesthouse gehangen. Zo zijn we nog een keer met een brommer op pad geweest naar de tempel op de berg en hebben we een avondcursus yoga gevolgd van een Nederlandse jongen die in Chiang Mai woont. De avondmarktjes en Walking Street (zie vorige blog) hebben ons verder ook weer aardig vermaakt en van de eerste goedkope souvenirtjes voorzien. Op de laatste volle dag heeft Bas ook nog downhill mountainbiken gedaan. Dit houdt in, met een stel mensen de berg op, beschermende kleding aan en zo hard mogelijk naar beneden over kleine zandpaadjes en oppassen dat je afgrond niet induikt. Dit is overigens echt een aanrader voor alle dare-devils, het is echt geweldig!



Op woensdag 11 april was het dan toch echt tijd om Chiang Mai te verlaten, al moeten we wel toegeven dat we ook wel klaar waren om weer door te gaan. 13 dagen op 1 plek blijkt erg lang te zijn. We vertrokken met de nachttrein terug naar Bangkok. Om deze trein te pakken moesten we zorgen dat we op 14:50 op het treinstation waren, dan zou de trein ons de volgende ochtend om 06:30 in Bangkok afzetten. We waren rond 14:30 op het station en om 14:45 kwam ook onze trein aan (geen vertraging?!). Tegen 16:00, nadat de trein schoon was, de wagons voldoende gewisseld waren van volgorde en iedereen er klaar voor zat, zijn we eindelijk vertrokken.

   

Dit maal reden we in het licht Chiang Mai uit en de omgeving als je net de stad uitrijdt is geweldig, prachtige velden waar boeren aan het werk zijn met daaromheen groene bergen en zo nu en dan een afgrond waar de trein overheen gaat. Tamara heeft genoten van het uitzicht. Nadat om half 7 de schemering gevallen was, moest Tamara van hobby wisselen en het kleine jongetje wat naast ons was gaan zitten werd het nieuwe doelwit. Nadat er heel wat gekke gezichten heen en weer door de coupé gingen en het neer schieten van Tamara niet meer boeiend was, werd de laptop door beide ontdekt. Samen hebben ze eerst heel Hollands Got Talent gekeken. Toen de show voorbij was, begon het feestje pas echt. De iPhone van Tamara kwam namelijk tevoorschijn, inclusief 15 zeer leuke spelletjes. Pas rond half 12, toen moeders al een paar uur sliep, ging de kleine Thai naar bed en sliep uiteraard meteen. Tamara en Bas hadden echter wat meer moeite met in slaap komen. De nachttrein maakt namelijk veel lawaai, de lampen kunnen niet uit en daarnaast is er weinig ruimte om lekker te kunnen liggen. Toch werd het al snel weer licht en toen Bas om 07:00 vanuit zijn bed naar beneden keek, zat het kleine Thaise jongetje al weer samen met Tamara op de iPhone te spelen. Dit maal was de muziek en camera het slachtoffer op de telefoon. Toen echter de batterij het begaf, is de jonge man zich weer bij zijn moeder gaan voegen om naar buiten te kijken en eng ver uit het raam te hangen…

   

Om 9:00 kwamen we aan in Bangkok. De vertraging hadden we eigenlijk al we ingeschat en was ditmaal eigenlijk wel prettig. Het betekende namelijk dat we meer tijd hadden om wakker te worden. Eenmaal op het station aangekomen zijn we vlug een tuk-tuk ingestapt en naar het hotel gegaan. Hoewel we eigenlijk pas om 14.00 konden inchecken, kregen we bij aankomst gelijk de sleutel van onze kamer en konden we even verder slapen.

Het was inmiddels 12 april, 1 dag verwijdert van Songkran Festival (Thai Nieuwjaar). Het zal het jaar 2556 worden en zoals altijd wordt dit gevierd met veel water. De Thai offeren water om zo om voldoende regen te vragen voor de volgende oogst. Bij vrijwel alle kraampjes en ook 7-elevens waren super soakers te koop. Verder reden er in de stad verdacht veel karretjes met blokken ijs rond. De volgende ochtend zijn we rustig gaan ontbijten en vervolgens zijn we ons gaan bewapenen met onze splinter nieuwe super soakers! We wisten dat we nat zouden worden, maar wat we ons verder van de dag moesten voorstellen wisten we niet.

Eenmaal de straat uitgelopen hadden we de eerste confrontaties gehad en waren we al aardig nat. En toen we in de meest toeristische straat van Bangkok aankwamen, waren we meer dan nat; verzopen. Onze mini super soakers boden duidelijk geen weerstand, maar maakte het spel wel leuker. Naast veel (ijskoud!)water gebruiken ze tijdens dit festival ook een soort witte klei. Dit doen ze in een bakje en smeren ze op iedereen die ze tegenkomen. Vooral toeristen zoals wij zijn een leuk doelwit uiteraard. Dit alles verliep overigens allemaal bijzonder gemoedelijk, we waren nu echt tussen de locals en maakte contact. Tijdens dit festival zijn er trouwens zoveel jonge Thaise mensen de straat op, dat de toerist echt in het niets valt, wat de rest van het jaar in deze buurt wel anders is.



   

Na 2 dagen veel water, klei, zon en gelach is het dan toch voor ons tijd op de waterstrijd op te geven. Vandaag is het 14 april en we moeten ons vanavond gaan opmaken voor de reis naar Cambodja morgen. Dit zullen we per vliegtuig doen en de vlucht zal slechts een uur duren. Het zal morgen vooral een uitdaging worden om droog met de backpacks bij het vliegveld aan te komen. Toeristen zijn een leuk doelwit, droge toeristen zijn een nog leuker doelwit, maar het schieten op droge toeristen mét heel wat bepakking, is natuurlijk helemaal genieten.

Ruïnes, Puppy's en Drag-Queens

Tot en met afgelopen vrijdag, 30 maart, zijn we dus een aantal dagen in Sukhothai geweest. We kwamen daar op dinsdag avond 27 maart aan en hebben toen de volgende dag werkelijk niks gedaan. Het was er heerlijk stil dus hebben we lekker de hele ochtend in bed gelegen en genoten van de rust. Tegen de middag hebben we ontbeten bij het restaurant / receptie van het guesthouse en hebben daarna de hele middag rond het zwembad en onze veranda gehangen.



We zaten bij een guesthouse dat net iets anders werkte dan de plaatsen waar we voorheen verbleven. We hoefden namelijk niet te betalen voor onze kamer bij aankomst en ook niet voor het ontbijt. Aan het eind van ons verblijf kregen we een rekening voor hetgeen dat we gebruikt hadden. Wel makkelijk eigenlijk.

Onze buurman, de man die we in de trein hadden ontmoet, had de eerste dag wel het een en ander ondernomen. Zo had hij een brommertje gehuurd om richting ‘Old Sukhothai’ te gaan. Dit is de oude stad van Sukhothai en hier vind je ook weer de nodige ruïnes. Maar deze liggen eigenlijk te ver uit elkaar om te lopen en de temperatuur was te warm om te fietsen. Hij raadde ons dan ook aan om ook een brommertje te huren en met dat ding lekker op pad te gaan.

De buurman, waarvan we zijn naam gewoonweg niet weten, is 15 jaar geleden vanuit de UK vertrokken om voor 2 jaar in Hongkong te gaan werken bij een groot internationaal bedrijf. Tot op de dag van vandaag zit hij er nog steeds en hij peinst er niet over om ooit nog eens terug te gaan naar de UK. We hebben in de paar dagen dat we met hem hebben verbleven in het guesthouse vele tips gekregen over Zuidoost Azië en met name ook over Hongkong, omdat dit ook in onze planning zit kan het nog wel eens van pas komen. Een erg sympathieke man overigens met een voorliefde voor koken. We kregen daarom ook heel veel do’s en don’ts over het eten in Azië en de verschillen met Europa.

Maargoed, na een dag aan het zwembad te hebben gehangen, vonden we het de dag erna toch wel tijd worden om weer eens wat te ondernemen. We hebben het advies van de buurman opgevolgd en voor 250 Bath (€6,25) een brommertje gehuurd bij het guesthouse. Hier mochten we tot het einde van de dag gebruik van maken. We zijn richting ‘Old Sukhothai’ gereden. Dit ligt zo’n 12 km bij het centrum vandaan. Heerlijk om even met 40 km per uur over de weg te scheuren, eindelijk eens wat wind door je haren voelen.

   



Na aankomst hebben we in een zeer relaxed tempo een aantal ruïnes bezocht. Maar omdat we in Ayutthaya ook al ruïnes hadden gezien, was de lol er eigenlijk snel vanaf. Tot we op een gegeven moment bij een tempel kwamen waar een aantal puppy’s rond liepen. De tempels waren ineens niet meer boeiend en vooral Tamara was niet meer bij de kleine mormels weg te slaan. Bij deze tempel zijn we dan ook het langst blijven hangen. Mama en papa hond vonden het allemaal prima dat we zo met de puppy’s aan het spelen waren. Waarschijnlijk omdat ze gewend zijn van mensen eten en drinken te krijgen, aangezien het zwerfhonden zijn. Nadat we een poosje met de puppy’s gespeeld hadden, hebben we ze nog van wat water voorzien en hebben we onze ruïne-tocht vervolgd.

   

Na een paar uurtjes in de volle zon begon het verlangen naar het zwembad toch wel toe te nemen en besloten we weer richting het guesthouse te gaan voor een verfrissende duik. We hebben nog een kleine tussenstop gemaakt bij een grote supermarkt. Hier hebben we wat Jus des Orange gescoord en omdat onze zonnebrand bijna op was hebben we daar ook maar een nieuw flesje van gekocht.

Wat trouwens erg vreemd is, dat mensen hier in Thailand willen niet bruin willen worden. Dat vinden ze afschuwelijk. Daarom kijken ze ook heel erg op tegen de mensen uit, bijvoorbeeld, Europa. Wij zijn namelijk ‘wit’. Alle bodylotions en andere crèmes bevatten hier daarom een ‘Whitening’-substantie waardoor de mensen hier witter worden en dus zeker niet bruiner! Dat maakte het trouwens wel heel lastig om een zonnebrandcrème te vinden… Wij willen uiteraard een smeerseltje zónder whitening.

Na de derde nacht in Sukhothai hebben we aan het eind van de ochtend uitgecheckt en onze rekening betaald. We zijn overigens niet meer van slaapplaats gewisseld dus we hebben lekker 3 nachten gebivakkeerd in onze bungalow aan het zwembad. We moesten van Sukhothai in Chiang Mai zien te komen. Nu wisten we dat er een bus reed, deze zou er zo’n 6 uur over doen. Of we konden terug naar Phitsanulok en daar weer op de trein stappen naar Chiang Mai. Dit keer was de trein wel een stukje duurder dan de bus, maar omdat de trein de vorige keer zo goed was bevallen, kozen we toch maar weer voor de trein. Zo hebben we vanuit Sukhothai de bus gepakt en bij het station kaartjes gekocht voor de trein, deze zou om 13.20 uur vertrekken. De trein had echter al ruim een uur vertraging voordat we vertrokken, dus dat wilde zeggen dat we ook pas aan het eind van de avond in Chiang Mai aan zouden komen. Wanneer de trein op tijd zou rijden, zouden we rond half 9 in de avond aankomen. Uiteindelijk kwam de trein rond half 3 en konden we instappen. Helaas was de deze lang zo schoon en comfortabel niet als de trein die we een aantal dagen daarvoor hadden gehad. En met de vertraging daarbij hadden we stiekem toch wel een beetje spijt dat we voor de trein hadden gekozen en niet voor de bus.

Uiteindelijk kwamen we iets over 10 uur ’s avonds in Chiang Mai aan en hebben we een taxi gepakt naar het hotel. Dit was ook nog een heel gedoe omdat de chauffeur absoluut niet wist waar ze wezen moest. We hebben hier ingecheckt, onze spullen gedumpt en rond 11 uur ’s avonds konden we dan eindelijk op zoek naar een plek om wat avondeten naar binnen te werken. Al met al lagen we rond 1 uur helemaal uitgeteld in bed. De volgende dag hebben we aan het zwembadje gehangen wat zich op het dak van dit hotel bevind. Er was verder niemand dus we hadden een lekker privé zwembad. Zo’n hulpje van het hotel had door dat we van de zon wilden genieten en kwam half in de middag nog een paar heerlijk ligstoelen brengen.

Ook hier in Chiang Mai zijn een hoop tempels. We hadden op internet opgezocht welke tempels de hoogste waardering kregen van toeristen en aan de hand hiervan hebben we een fietstocht uitgestippeld. Gisteren hebben we fietsen gehuurd en hebben onze route langs de verschillende tempel gefietst. Maar omdat we de afgelopen week al zoveel tempels en ruïnes hebben gezien, waren we hier eigenlijk snel op uit gekeken. We wisten dat er in het centrum een Belgisch bier café zat, dus zijn we daar maar naartoe gefietst en hebben we daar een drankje genuttigd. Ze hadden daar ook kroketten en frikadellen, maar deze namen hadden ze op zo’n manier vertaald naar het Engels, dat het niet meer lekker over kwam. Zo heet een frikadel een ‘Skinless Sausage’… Tsja… Het doet ons in ieder geval aan iets heel anders denken dan aan een frikadel…



We zijn ook nog naar het station gefietst. We wisten namelijk al dat we op 11 april vanuit hier weer naar Bangkok wilden met de nachttrein zodat we op 12 april weer in Bangkok zijn. Het is van 13 t/m 16 april namelijk Songkran Festival (Thai Nieuwjaar) en dat willen we graag in Bangkok meemaken voordat we naar Cambodja doorreizen. Het Songkran Festival wordt ook wel het waterfestival genoemd. Tijdens dit festival offeren de Thai water aan de Goden zodat er voldoende water zal zijn voor de volgende oogst. Heel Bangkok, en vooral het toeristische deel waar wij dan verblijven, zal veranderen in een groot watergevecht. Inclusief emmers water, waterpistolen en alle andere denkbare manieren om elkaar zeik nat te maken.

Toen we aankwamen bij het station in Chiang Mai voor de treinkaartjes naar Bangkok, bleek dat een van de twee nachttreinen al compleet volgeboekt was en de trein die iets ongunstigere tijden had ook al bijna vol zat. We hebben gelijk tickets gekocht voor onze tweede-keus-trein en vertrekken nu op 11 april om 14.50 uur ’s middags in Chiang Mai om dan rond half 6 ’s ochtends in Bangkok aan te komen. We hebben dan een boven en onder bed met fan voor nog geen 1200 Bath samen (€30). Hopelijk kunnen we na aankomst in Bangkok snel in het hotel inchecken…

Op zondag avond is het in Chiang Mai ‘Walking Street’, dan is een van de hoofdwegen omgetoverd in een hele grote markt waar je allerlei souvenirs kunt kopen. De straat is ongeveer een km lang en dan heb je 3 rijen met kraampjes. Je zult het niet geloven, maar we hebben niks gekocht. Het was alleen al leuk om daar rond te struinen tussen de toeristen en vele locals. Je kijkt je ogen uit!

Vandaag hebben we weer niks gedaan, heerlijk als je zo veel tijd hebt. We hebben lekker uitgeslapen en rond de middag zijn we gaan brunchen. Hierna zijn we weer lekker aan het zwembad gaan liggen en aan het begin van de avond richting het centrum gelopen voor wat eten. De rijst waren we beu dus hebben we gekozen voor hamburgers met frietjes en de nodige biertjes. Toen we weer richting het hotel liepen kwamen we langs een van de vele tempels en hier kwam een hoop herrie en muziek vandaan. We zijn gaan kijken en hier was een of andere vage playback-drgqqueens-show bezig. Ook konden mensen eendjes vissen uit een boot en hier hing dan een nummertje aan. Dit nummertje correspondeerde dan met een van de prijzen die ze hadden gewonnen. De Thai werden werkelijk helemaal wild bij het winnen van een wc-rol.



De komende dagen weten we nog niet helemaal wat er op de planning staat. We weten alleen dat we 11 april de nachttrein moeten hebben naar Bangkok. Momenteel zijn we op zoek naar een cursus van een paar dagen. Het zal een Thaise Massage-cursus, of een Yoga-cursus worden. De massage cursussen zijn meestal 5 dagen en dit is voor ons net iets te lang. Daarbij zijn ze ook stukken duurder dan een Yoga cursus. We zullen zien, er is hier in Chiang Mai immers genoeg te doen :)