Chiang Mai, de Nachttrein en Songkran!

Ons laatste verslag eindigde met dat we eigenlijk geen planning meer hadden voor Chiang Mai, maar dat er nog genoeg te doen viel. Op 3 april zijn we een dagje naar de dierentuin geweest. De dierentuin was om eerlijk te zijn niet zo boeiend. Voor alles moest je afzonderlijk betalen en de dieren hadden we hele kleine hokjes. Daarnaast moest je door de dierentuin heuvels op en af lopen, wat met onze conditie ook niet zo’n succes was. Al met al geen spectaculaire dag, maar ach, wel weer wat gezien.

De volgende dagen was nog minder spectaculair. Bas heeft 2 dagen veelvuldig gebruik gemaakt van het toilet, maar is wel weer snel opgeknapt. Toen Bas weer volledig fit was, was het tijd om te verhuizen, dit maal geen grote reis, maar slechts naar een ander guesthouse in Chiang Mai. Dit guesthouse was een stuk goedkoper, qua locatie een stuk gunstiger en het zwembad leek ons mooier. De verhuizing bleek zeker de moeite waard. Het zwembad was prachtig, het personeel ontzettend aardig en gezellig, en er was simpelweg (jong) leven! Zo heeft Bas een avond uitleg van een Nieuw-Zeelander over rugby en met het personeel voetbal uitslagen voorspeld en heeft Tamara met een Nederlands en een Brits meisje een meisjesfilm gekeken en McDonald’s laten bezorgen (geen zorgen, Tamara liet het slecht bij een paar frietjes, die overigens erg klam waren...).

Het was er dus gezellig. Maar we hebben niet alleen maar bij het guesthouse gehangen. Zo zijn we nog een keer met een brommer op pad geweest naar de tempel op de berg en hebben we een avondcursus yoga gevolgd van een Nederlandse jongen die in Chiang Mai woont. De avondmarktjes en Walking Street (zie vorige blog) hebben ons verder ook weer aardig vermaakt en van de eerste goedkope souvenirtjes voorzien. Op de laatste volle dag heeft Bas ook nog downhill mountainbiken gedaan. Dit houdt in, met een stel mensen de berg op, beschermende kleding aan en zo hard mogelijk naar beneden over kleine zandpaadjes en oppassen dat je afgrond niet induikt. Dit is overigens echt een aanrader voor alle dare-devils, het is echt geweldig!



Op woensdag 11 april was het dan toch echt tijd om Chiang Mai te verlaten, al moeten we wel toegeven dat we ook wel klaar waren om weer door te gaan. 13 dagen op 1 plek blijkt erg lang te zijn. We vertrokken met de nachttrein terug naar Bangkok. Om deze trein te pakken moesten we zorgen dat we op 14:50 op het treinstation waren, dan zou de trein ons de volgende ochtend om 06:30 in Bangkok afzetten. We waren rond 14:30 op het station en om 14:45 kwam ook onze trein aan (geen vertraging?!). Tegen 16:00, nadat de trein schoon was, de wagons voldoende gewisseld waren van volgorde en iedereen er klaar voor zat, zijn we eindelijk vertrokken.

   

Dit maal reden we in het licht Chiang Mai uit en de omgeving als je net de stad uitrijdt is geweldig, prachtige velden waar boeren aan het werk zijn met daaromheen groene bergen en zo nu en dan een afgrond waar de trein overheen gaat. Tamara heeft genoten van het uitzicht. Nadat om half 7 de schemering gevallen was, moest Tamara van hobby wisselen en het kleine jongetje wat naast ons was gaan zitten werd het nieuwe doelwit. Nadat er heel wat gekke gezichten heen en weer door de coupé gingen en het neer schieten van Tamara niet meer boeiend was, werd de laptop door beide ontdekt. Samen hebben ze eerst heel Hollands Got Talent gekeken. Toen de show voorbij was, begon het feestje pas echt. De iPhone van Tamara kwam namelijk tevoorschijn, inclusief 15 zeer leuke spelletjes. Pas rond half 12, toen moeders al een paar uur sliep, ging de kleine Thai naar bed en sliep uiteraard meteen. Tamara en Bas hadden echter wat meer moeite met in slaap komen. De nachttrein maakt namelijk veel lawaai, de lampen kunnen niet uit en daarnaast is er weinig ruimte om lekker te kunnen liggen. Toch werd het al snel weer licht en toen Bas om 07:00 vanuit zijn bed naar beneden keek, zat het kleine Thaise jongetje al weer samen met Tamara op de iPhone te spelen. Dit maal was de muziek en camera het slachtoffer op de telefoon. Toen echter de batterij het begaf, is de jonge man zich weer bij zijn moeder gaan voegen om naar buiten te kijken en eng ver uit het raam te hangen…

   

Om 9:00 kwamen we aan in Bangkok. De vertraging hadden we eigenlijk al we ingeschat en was ditmaal eigenlijk wel prettig. Het betekende namelijk dat we meer tijd hadden om wakker te worden. Eenmaal op het station aangekomen zijn we vlug een tuk-tuk ingestapt en naar het hotel gegaan. Hoewel we eigenlijk pas om 14.00 konden inchecken, kregen we bij aankomst gelijk de sleutel van onze kamer en konden we even verder slapen.

Het was inmiddels 12 april, 1 dag verwijdert van Songkran Festival (Thai Nieuwjaar). Het zal het jaar 2556 worden en zoals altijd wordt dit gevierd met veel water. De Thai offeren water om zo om voldoende regen te vragen voor de volgende oogst. Bij vrijwel alle kraampjes en ook 7-elevens waren super soakers te koop. Verder reden er in de stad verdacht veel karretjes met blokken ijs rond. De volgende ochtend zijn we rustig gaan ontbijten en vervolgens zijn we ons gaan bewapenen met onze splinter nieuwe super soakers! We wisten dat we nat zouden worden, maar wat we ons verder van de dag moesten voorstellen wisten we niet.

Eenmaal de straat uitgelopen hadden we de eerste confrontaties gehad en waren we al aardig nat. En toen we in de meest toeristische straat van Bangkok aankwamen, waren we meer dan nat; verzopen. Onze mini super soakers boden duidelijk geen weerstand, maar maakte het spel wel leuker. Naast veel (ijskoud!)water gebruiken ze tijdens dit festival ook een soort witte klei. Dit doen ze in een bakje en smeren ze op iedereen die ze tegenkomen. Vooral toeristen zoals wij zijn een leuk doelwit uiteraard. Dit alles verliep overigens allemaal bijzonder gemoedelijk, we waren nu echt tussen de locals en maakte contact. Tijdens dit festival zijn er trouwens zoveel jonge Thaise mensen de straat op, dat de toerist echt in het niets valt, wat de rest van het jaar in deze buurt wel anders is.



   

Na 2 dagen veel water, klei, zon en gelach is het dan toch voor ons tijd op de waterstrijd op te geven. Vandaag is het 14 april en we moeten ons vanavond gaan opmaken voor de reis naar Cambodja morgen. Dit zullen we per vliegtuig doen en de vlucht zal slechts een uur duren. Het zal morgen vooral een uitdaging worden om droog met de backpacks bij het vliegveld aan te komen. Toeristen zijn een leuk doelwit, droge toeristen zijn een nog leuker doelwit, maar het schieten op droge toeristen mét heel wat bepakking, is natuurlijk helemaal genieten.