Nihao

We beginnen even met het volgende: We wisten dat China een aantal van onze favoriete sites geblokkeerd zou hebben zoals Facebook, Twitter en Youtube. Maar dat ook blogspot (waar onze website dus onder valt) geblokkeerd zou zijn, hadden we totaal niet verwacht. Er schijnen hostels te zijn die de blokkeringen omzeilen, dus we proberen daar zo nu en dan iets te updaten. Alsof dit nog niet alles is, heeft bij aankomst in China onze laptop de geest gegeven. We hebben geprobeerd om hem te laten maken, maar dit grapje ging meer dan €200 kosten. De laptop hebben we niet laten maken, maar we hebben hem vaarwel gezegd. Nu is het dus elke dag een stukje typen op de iPhone en het naar onszelf mailen. De foto's staan inmiddels gebackupt op 1 externe harde schijf en een 2 USB sticks.


Hanoi; de laatste stop voor China

Zondag 30 mei hebben we dus de trein gepakt van Hué naar Hanoi, de hoofdstad van Vietnam. De trein vertrok iets voor 8 uur 's avonds en alles ging eigenlijk erg gemakkelijk. Bij aankomst op het station moesten we even in de wachtruimte wachten en er werd vanzelf omgeroepen wanneer we naar het perron mochten. We verstonden er weliswaar niks van, maar toen iedereen opstond was dat voor ons een teken ook maar eens te checken of wij ook al naar het perron konden. In Azië doet men trouwens niet aan veilig oversteken, hier moet je gewoon met heel je hebben en houden over het spoor. Niks geen spoorbrug!

Op het perron hebben we nog even staan wachten en ruim op tijd kwam onze trein aanrijden. De kaartjes die we door het hotel hadden laten kopen waren softsleeper kaartjes. Dat wil zeggen: met 4 personen in een compartiment en een deur voor wat meer privacy. De treinen hebben ook hardsleeper wagons, dan slaap je met 6 personen (3 boven elkaar) en dan heb je geen deur alleen een verticaal schot om de 6 bedden. Deze kaartjes zijn wat goedkoper, maar echt veel scheelde het in Vietnam het niet.

Wij moesten ons compartiment delen met een Engels koppel. Ze waren al ruim en jaar aan het reizen en zouden vanuit Hanoi weer naar huis vliegen. We hebben de hele avond onder het genot van een drankje en wat versnipperingen onze ervaringen en belevenissen uitgewisseld. Rond middernacht besloten we dat het tijd werd om te gaan slapen. Het hobbelen van de trein heeft een goede invloed op ons, we hebben de hele nacht geslapen als baby's. Om 8 uur moesten onze 'roommates' de trein uit want ze hadden nog een stop voor Hanoi. Ze waren nog geen 10 minuten uit de trein of een local kwam ons compartiment in. Hij ging liggen slapen maar werd een half uur later vriendelijk verzocht om te vertrekken en in ruil daarvoor kregen we 2 vrouwen met kleine kindjes. Asociale vrouwen welteverstaan. Keihard praten, lachen, schreeuwen en bij binnenkomt ook op tafel, tussen onze spullen, graaien om te zien wat er allemaal lag. Nu zat er in de zak chips die we de avond daarvoor hadden opgegeten een voetbalplaatje. Nou, dat voetbalplaatje verdween gelijk naar het bovenste bed. Terwijl het gewoon tussen al onze spullen lag. Niet vragen of ze dat plaatje mocht hebben, nee, gewoon pakken... Wij waren hierdoor best wel overdonderd en bijkomend dat ze irritant waren hebben wij op de vroege morgen een tweede voetbalplaatjes-chipszak opgegeten om zeer opvallen met dat voetbalplaatje te zwaaien, er naar te kijken, weg te leggen op tafel en het daarna tussen een boek te stoppen. Zo, eigen schuld dikke bult, you bitches! Om half 12 kwamen we aan in Hanoi waar we gelukkig weg konden van de vrouwen.

Roland, die we in Sihanoukville hadden ontmoet, had ons de avond van te voren doorgegeven in welk hostel hij te vinden was dus wij hebben ons daar met een taxi af laten zetten. Ingecheckt en daarna heerlijk gedoucht. Douchen is altijd een hoogtepunt na een reisdag. Daarna even ontbeten en toen zijn we op zoek gegaan naar 'het mannetje' dat onze Chinese visa kon regelen. Hij was redelijk makkelijk te vinden, erg aardig en behulpzaam. Hij belde naar 'zijn connectie' en het zou ons $55 per paspoort kosten. Een werkelijk meevaller aangezien we van die $120 in HCMC waren uitgegaan. Paspoorten en pasfoto's afgegeven en dat was het, niks geen reisplan, vluchtgegevens of invitationletter. Zelfs geen handtekening. Maandag afgeven, vrijdag middag ophalen.

Aan het eind van de middag hadden we met Roland afgesproken in de lobby van het hostel. We besloten ergens een biertje te gaan drinken en zo konden we onze ervaringen van de afgelopen weken delen. Tegen de avond zijn we bij een straattentje wat gaan eten en drinken. Met zijn drieën hebben we de hele avond van straattentje naar barretje gelopen en aan het eind van de avond belandden we met 2 andere Nederlanders en een Indisch stel in een of andere vage tent. Om half 2 lagen we in bed en ja, de volgende ochtend voelden we hem keihard hangen.



Het was dinsdag, de laatste dag voor Roland in Hanoi. We konden allerlei culturele dingen doen die dag, maar we besloten naar het waterpark te gaan. Het was geen hele zonnige dag, wat voor ons prima was gezien ons avontuur van de vorige avond. Het zwemmen in het frisse water, de glijbanen en de bewolking deden ons goed en een paar uur later zijn we weer ontkatert terug naar het hostel gegaan. 's Avonds weer met zijn drieën gegeten, dit keer met maar 1 à 2 biertjes en daarna hebben we Roland uitgezwaaid die richting station ging om zijn reis te vervolgen. Wij waren nog steeds wat gaar en besloten vroeg naar bed te gaan.

De volgende dag zijn we verschillende tour bureautjes afgelopen om te kijken waar we het beste onze 1-daagse tour naar Halong Bay konden boeken. Uiteindelijk kwamen we terecht bij hetzelfde mannetjes als die van de visa en hebben voor $22 per persoon een dagtrip geboekt. Inclusief vervoer, seafood lunch, boottrip en een of andere grot. Prima prijs vonden wij! De rest van de middag hebben we met laptop in een cafeetje gezeten en hebben we een globale planning gemaakt voor het eerste stuk China. Ook een hostel werd uitgekozen, eentje met een Wii. Ook deze missen we na 2 maanden wel een beetje. 's Avonds weer even een biertje op straat gedronken waar een barmedewerker er achter kwam dat bij Tamara's slipper de lijm op sommige plaatsen los liet. Hij toverde werkelijk een flesje lijm uit zijn broekzak en begon haar slippers te lijmen. Het bier was 2 keer zo duur dan de avond daarvoor toen we afrekenden, maar de slippers zijn in ieder geval weer gemaakt.

Op donderdag 17 mei werden we om 8 uur opgehaald bij het hostel voor onze trip naar Halong Bay. We moesten een super comfortabel mini busje in en nadat we nog wat andere mensen hadden opgehaald zijn we in zo'n 4 uur naar Halong Bay gereden. Daar gingen we op een boot en kregen we gelijk een heerlijke lunch voorgezet. Veel te veel trouwens, wat we met 4 personen per tafel kregen qua eten, daar kon je werkelijk een heel weeshuis mee voorzien. Waarschijnlijk is de helft gewoon weggegooid, erg zonde. Na een stuk varen kwamen we aan bij de eerste rotsformaties waar Halong Bay om bekend staat. Bas ging met een kayak een rondje langs de rotsen, Tamara ging met wat andere mensen in een bootje om vanuit daar wat foto's te kunnen maken van Bas en de prachtige omgeving. Na een klein uurtje gingen we weer de grote boot op en gingen een stukje verder richting een grot. Deze hebben we van binnen bekeken maar dat was niet zo heel interessant. Vanuit daar weer terug naar de haven vanwaar we om 5 uur weer vertrokken richting Hanoi. Een lange dag, maar we hebben erg genoten van het prachtige landschap.





Vrijdag 18 mei was de grote dag. We hebben uitgecheckt en daarna ontbeten. We konden vanaf 1 uur onze paspoorten ophalen dus daar stonden we dan ook iets over 1 binnen. Helaas waren ze er nog niet dus een uurtje later zijn we terug gegaan. We hebben een hele poos met dat mannetje zitten praten en pas tegen half 4 liepen we naar buiten; met onze Chinese visa! Gelijk hebben we een taxi gepakt naar het station waar we onze treinkaartjes hebben gekocht voor diezelfde avond. Daarna even ergens wat gedronken en gegeten, nog wat inkopen gedaan voor in de trein en wat gepoold in het hostel. Rond 8 uur hebben we onze tassen opgehaald en zijn we naar het station gegaan. We moesten dit keer naar een ander station, dit omdat ze voor de trein naar Nanning (China) een andere spoorbreedte hebben dan ze in de rest van Vietnam gebruiken. We waren goed op tijd op het station en we mochten ook redelijk snel de trein in. Ook dit keer hadden we luxe softsleepers en we hebben ons compartiment gedeeld met een gepensioneerd stel uit Australië. Om kwart 21.40 vertrok de trein, precies op tijd.

We hebben eerst een poosje gekletst met Australiers waarna we al snel besloten om te gaan slapen. We wisten tenslotte al dat we tussen 2 en 5 wakker zouden zijn in verband met de grensovergangen en de daarbij behorende douaneformaliteiten. Om 2 uur stopte de trein en we moesten allemaal de trein uit, hartstikke gaar en nog half slapend natuurlijk. Paspoorten ingeleverd, 45 minuten wachten, paspoorten ophalen en weer de trein in. We waren Vietnam 'uitgestempeld'. Na 20 minuten in de trein kwamen we aan bij de Chinese grens. Hier kregen we van te voren in de trein al wat papieren die we in moesten vullen en deze werden samen met onze paspoorten verzameld. Bij het station moesten we de trein uit met al onze bagage en deze moest door een scanner heen. Alles ging vrij vlot en toen dit klaar was konden we weer de trein in. Pas een uur later kregen we onze paspoorten terug met de 'welkom in China'-stempel en konden we eindelijk tegen een uur of 5 verder met slapen. Rond half 8 werden we weer wakker en hebben de rest van de treinreis naar buiten gekeken. Om half 11 kwamen we aan in Nanning waar de klok weer een uur vooruit moest door het tijdsverschil.




Nanning; de eerste stop in China!

We zijn via een ATM (Pinautomaat voor buitenlandse passen) naar ons hostel gelopen waar we gelijk konden inchecken. We hebben gedoucht en al snel kwamen we dus achter de schokkende ontdekkingen dat de laptop was overleden en dat we de site niet kunnen updaten. Reparatie van de laptop was te duur dus hebben we ons er maar bij neergelegd dat we vaarwel moesten zeggen tegen al onze series. Ach, er zijn ergere dingen op de wereld! Normaal keken we 's avonds een serie, toen zijn we onszelf wat Chinese woordjes gaan het leren om de communicatie wat beter te laten lopen. Zo hebben we de woorden 'rijst', 'kip', 'ei', 'groenten' en 'noodles' eerst in ons hoofd proberen te krijgen en ook de cijfers 1 tot en met 10. We laten een applicatie op de iPhone het voor ons uitspreken en wij schrijven letterlijk op hoe we het moeten zeggen. Inmiddels kunnen we vragen hoeveel iets kost, zeggen dat het te duur is en een koud biertje bestellen.

China is een bijzonder land. De mensen zijn er erg aardig en behulpzaam, maar eigenlijk weten ze niet zo heel goed wat ze met westerlingen aan moeten. Ze zijn blond, langer dan Aziaten en ze hebben soms zelfs blauwe ogen! Om die redenen waren wij vanaf het moment dat we in Nanning uit de trein stapten een ware sensatie voor de Chinees. Zeker omdat onze haren de afgelopen maanden lichter zijn geworden door de zon, en zeker die van Bas die daarnaast ook nog eens lang zijn! We worden hier dus de hele dag aangegaapt, iedereen lacht ons vriendelijk toe en sommige zeggen uit het niks goede dag als ze ons passeren. Ook worden er vanaf een afstand 'onopvallend' foto's van ons gemaakt en wanneer we bij de McDonalds een ijsje gaan halen maken we, vooral Bas, de meisjes achter de kassa aan het giechelen en blozen. Het is even wennen om je als een bekendheid te voelen.


Yangshuo

Nadat we 2 dagen in Nanning waren geweest, hebben we maandag ochtend bij ons hostel uitgecheckt en zijn we naar het treinstation gegaan. We hadden de dag vantevoren al treinkaartjes gekocht dus we konden zo doorlopen. Naja, doorlopen… Wanneer je in China met de trein reist, moeten al je tassen door een x-ray scanner en jijzelf uiteraard door een poortje. Daarna heb je nog 2 keer een kaartjescontrole voordat je het perron op mag. Ondanks dat de temperatuur in China een stuk aangenamer is dan in de voorgaande landen, zaten we beide helemaal bezweet in de trein. Om 09.45 uur vertrok de trein van Nanning naar Guilin, hoe lang de trein er over zou doen wisten we niet. Ergens tussen de 5 en 6 uur.

De trein was overigens best chill. We hadden hardseats geboekt, eigenlijk de slechtste klasse in een trein. We betaalden 65 Yuan per persoon, omgerekend zo’n 8 euro. We hadden twee stoeltjes naast elkaar en boven ons hoofd genoeg ruimte om al onze zooi op te bergen. Ook is het er niet warm, maar stond de airco zo te blazen dat er truien en een sjaal uit de tassen werd gevist. Na een uur werden de hardseats toch wel echt hard-seats en begonnen onze billen al enigszins tegen te stribbelen. Onderweg hebben we een beetje zitten lezen, kletsen en naar buiten gekeken. Hoewel de stoelen dus niet zo heel erg lekker zaten, hebben we het toch allebei nog voor elkaar gekregen om even een powernap te doen. Rond de middag kwam een condecteur langs met een grote doos etenswaren. We hebben, onder groot vermaakt van onze mede-treinreizigers, twee bakken noodles gekocht. Want ja, we weten inmiddels hoe we ‘twee’ moeten zeggen en dat wanneer de Chinees zijn twee wijsvingers kruist, het betekend dat we 10 Yuan moeten betalen. Zo hebben we in de trein dus nog wat noodels gegeten en tegen een uur of 4 kwamen we aan in Guilin.

Vanuit Guilin hebben we gelijk de bus gepakt richting Yangshuo. Toen we het treinstation uit liepen werden we meteen belaagd door een vrouwtje dat ons vroeg of we naar Yangshuo wilden. Dit wilden we wel, maar haar prijs lag iets hoger dan ons vantevoren was verteld. Terwijl Bas met haar stond te ‘praten’, ging Tamara het even aan een ander Chineesje vragen. Maar toen ook hij wees naar die vrouw, gingen we er van uit dat zij onze enige hoop was om in de bus naar Yangshuo te geraken. We hebben haar gevolgd en op een gegeven moment moesten we aan de kant van de weg wachten totdat de bus kwam. Deze werd in alle hysterie door 3 Chinese vrouwtje tot stilstaan gedwongen waarna wij onze bagage onderin de bus konden leggen en in de bus konden stappen. De busrit duurde zo’n anderhalf uur en daarna moesten we de bus weer verlaten. Gelukkig wisten de mensen in de bus waar we er uit moesten, anders hadden we waarschijnlijk nu nog in de bus gezeten.

We werden dus ergens in Yangshuo uit de bus gezet, maar waar we waren, daar hadden we geen idee van. Er was een mannetje dat vroeg naar welk hostel we wilden. Toen we zeiden welk hostel was dat vol en moesten we maar naar zijn hostel. Nu is dit een van de vele trucjes die ze hier in Azie denken toe te passen, maar wij trappen daar uiteraard niet in en besloten hem te negeren en gewoon te gaan lopen. Er stond wel een kaartje in onze reisgids, maar de straat waarop we waren gedropt stond er uiteraard niet op. We besloten maar een stukje te lopen. We hebben bij een zijstraat staan twijfelen om af te slaan, maar ook die naam stond niet op de kaart, dus we liepen door. Na zo’n 15 minuten met bepakking tegen een berg omhoog lopen kwamen we bij een bergtunnel uit. Deze stond al helemaal niet op de kaart en dit was voor ons een teken dat we verdwaald waren. We hebben een tuktuk, ja die hebben ze hier weer!, aangehouden en hij heeft ons naar ons hostel gebracht. Onderweg stopten we bij een touristen informatiepunt en uitgerekend de man die ons vertelde dat ons hostel vol zat was, dus maatjes met onze tuktuk meneer. Hij vertelde ons nogmaals dat het vol was en zei dat we naar zijn hostel moesten. De converstatie ging als volgt:

Hij: O, jullie twee weer. Naar Yangshuo 11 wilden jullie toch?
Wij: Ja, dat klopt. Daar willen we nog steeds heen.
Hij: Maar het is vol. Ga nou maar naar mijn hostel.
Wij: Nee, we willen naar Yangshuo 11, ook al zit het vol. We willen zelf kijken.
Hij: Waarom willen jullie daar heen dan?
Wij: (smoes) Omdat het is aangeraden door vrienden. En als het echt vol is gaan we naar deze. (We wezen in de reisgids een ander hostel aan wat letterlijk naast Yangshuo 11 ligt).
Hij: Yangshuo 11 is afgebrand en dat andere hostel zijn afzetters. Mijn hostel is beter.
Bas heel kwaad: Wij willen naar ons hostel, doe niet zo moeilijk.
Hij: Oke, dan moet je het zelf maar weten.

Waarna de tuktukdriver door reed. We hadden tegen elkaar gezegd dat, wanneer hij ons bij het verkeerde hostel zou dumpen, niet betaald zou krijgen. Maar hij bracht ons naar de juiste plaats en was daarna ook nog zeer behulpzaam met het uitladen van de tassen. Waarschijnlijk had hij een dikke bonus gekregen wanneer we wel naar het andere hostel waren gegaan.

Het hostel zat alles behalve vol en nadat we ingecheckt hadden zijn we gaan eten. ‘s Avonds nog even een stukje gelopen over de toeristische straat en daarna lekker op tijd ons bedje in. De volgende dag hebben we lekker lang in bed gelegen. Pas na de middag zijn we op zoek gegaan naar ons ontbijt. We hadden een bakker gevonden en daar wat lekkere broodjes gescoord. Hierna besloten we fietsen te gaan huren om mee door de prachtige omgeving te fietsen. We wilden allebei een eigen fiets, maar toen we zagen dat ze ook tandems hadden konden we het niet laten om met zo’n ding op pad te gaan. Bas voorop en Tamara achter. We begonnen met fietsen en al snel waren we verdwaald. We hebben uiteindelijk een zeer verkorte versie gereden van de oorsprokelijke route maar we hebben lol gehad. Vooral om die niet-prakische fiets waarmee we door de bergen hebben gereden. De fiets weer op tijd ingeleverd en de rest van de middag een film gekeken in het hostel. ‘s Avonds werden we overvallen door een extreem verlangen naar fastfood dus hebben we de nodige hamburgers en ijsjes bij McDonalds naar binnen zitten werken.



   

Toen we terug liepen naar het hostel werden we geconfronteerd met de nieuwsgierigheid van de Chinees. We werden door een paar Chinese schoolmeisjes aangesproken en omdat zij graag hun Engels wilden verbeteren hebben we het met hen over koetjes en kalfjes gehad. Ze vroegen nog of we iets over onszelf of over Nederland in het boekje wat ze bij zich hadden wilden schrijven en daarna zijn we weer doorgelopen. Nog geen 50 meter verder werden we door het volgende groepje aangehouden. Ook zij wilden graag wat kletsen en hun Engels verbeteren. We hebben in zo'n 8 boekjes geschreven dat we uit Nederland komen en dat Nederland bekend staat om zijn molens, tulpen en uiteraard de 'wooden shoes'. Op het einde nog met zijn allen op de foto en we namen weer afscheid. Eenmaal in het hostel nog even beneden achter de computer gehangen en daarna lekker op tijd naar bed. Al was het wel laat voordat we sliepen. Toen Tamara bijna sliep besloot Bas nog even met het thuisfront te Skypen en toen hij daarmee klaar was heeft Tamara tot diep in de nacht in het whatsapp groepsgesprek 'Cafe Web 2.0' met haar vrienden thuis zitten 'kletsen'. Zo blijven we van alles op de hoogte. De volgende dag waren we dus ook automatisch best laat wakker. We hadden besloten nog een nachtje langer te blijven, maar onze kamer was al geboekt door iemand anders. Dus moesten we voor 12 uur verhuizen naar een andere kamer. Nadat we verhuisd waren hebben we onze vuile was van 2 weken bij elkaar geraapt en hebben we dit naar de wasserette gebracht. Onderweg kwamen we een Nederlandse groep met reizigers tegen van een groepsreis. En nadat we 10 woorden met ze hadden gewisseld wisten we weer waarom je eigenlijk geen Nederlanders onderweg wilt tegenkomen. De rest van de middag naar het park gelopen en onze was weer opgehaald. 's Avonds gingen we naar een show, 'Impressions of Sanji Lui'. Deze show is in de buitenlucht en er word gebruik gemaakt van de river en het karstgebergte. Het was werkelijk prachtig en we hebben allebei enorm genoten. Omdat het regende hadden we de camera in het hotel gelaten, achteraf hadden we daar wel een beetje spijt van. Als jullie wat willen zien moet je op internet maar zoeken naar filmpjes, dit is vast niet moeilijk!

Na de show zijn we samen met een Amerikaan uit het hostel die ook mee was naar de show een biertje gaan drinken. We belandde op het dak van een hostel dichtbij die van ons. Het was Happy Hour, de mensen waren er super aardig en de mannen hebben Beer Pong gespeeld. Bas heeft na de nodige biertjes ook nog 'Chinese Snake Viagra' gedronken. Een drankje dat zijn naam geen eer aan doet, maar het drankje kwam uit een grote pot waar onderin al een hele poos een dode slang lag. Rond 2 uur lagen we in bed en de volgende dag werden we, uiteraard met barstende koppijn, zo laat wakker dat we ons moesten haasten om op tijd uit te checken en de bus naar Guilin te halen.


Guilin

Donderdag 24 mei hebben we de bus van Yangshuo naar Guilin gepak, hetzelfde plaatsje waar we 3 dagen daarvoor met de trein waren aangekomen en gelijk waren doorgereist. Rond 2 uur in de middag kwamen we aan bij het hostel dat Brett, een vriendin van Tamara, voor ons had opgezocht omdat we stiekem toch wel hunkerden naar Facebook. En wanneer er Facebook toegang zou zijn, konden we ook onze blog bijwerken. We hebben de rest van de middag onze Facebook account bijgewerkt en 's avonds lagen we vroeg op bed aangezien onze kater van de voorgaande dag nog bij ons allebei nadrukkelijk aanwezig was. Ook hadden ons opgegeven voor een tour vanuit het hostel de volgende dag naar de rijstvelden.

De volgende dag stonden we fris en fruitig om half 9 bij de receptie. We gingen met 5 anderen in een, door het hostel, geregeld mini-busje. Het was zo'n 2,5 uur rijden maar het werd ruim 3 uur rijden omdat we een stuk om moesten door een landverschuiving met modder en stenen. Uiteindelijk kwamen we aan bij de rijstvelden en we hadden 4 uur om daar rond te lopen. Er ging ook een Canadees stel, Larissa & Lucas, mee wat al ruim een jaar aan het reizen / werken was. Het zusje van Larissa, Kelsy, was over gevlogen om een maand met ze door China te reizen. Zowel Lucas als Bas waren erg blij dat ze weer eens wat mannelijke humor konden delen en de meiden hebben ook heel de middag lekker gekletst. We hebben in bijna 4 uur een flinke tocht rond de rijstvelden gemaakt. Het regende de gehele dag dus eindelijk konden we onze regenjassen eens aan! Door de regen was het erg mistig, dus was hadden niet echt een geweldig uitzicht. Maar we hebben wel een aantal goede foto's kunnen maken. En dat daar dan ook dichte mist op staat heeft ook weer wel iets mysterieus. Toen we rond een uur of 7 weer bij het hostel aankwamen scheen de zon en hadden we een strak blauwe lucht. Een beetje pissig waren we wel aangezien we totaal verregend waren en van top tot teen onder de blubber zaten. 's Avonds was er bij het hostel een 'All You Can Eat'-BBQ waar je je voor omgerekend 3,5 euro vol kon eten. Het was een erg gezellige avond en we hebben ontzettend gelachen. Toen ze hoorden dat je in Nederland op iedere straathoek in de grote steden een coffeeshop kon vinden, vroegen ze zich heel even af waarom ze Nederland niet in hun reisplan hadden opgenomen.



   

Tijdens de gezellige dag kwamen we er achter dat onze Canadeese vrienden dezelfde reisroute hebben door China en ongeveer dezelfde dag vertrekken vanuit Beijing als wij doen. Zij zouden zondag vanuit Guilin vertrekken naar Kunming, wij hadden dit eigenlijk op zaterdag doen. Maar omdat we nog geen treinkaartjes hadden gekocht hebben we besloten ook zondag die kant op te gaan en zaterdag, vandaag, te gebruiken als rustdag en onze foto's backuppen. Ook kunnen we nu een blog plaatsen, wanneer de volgende keer is zal voor ons net zo verrassend zijn als voor jullie.

Gooooooodevening Vietnam

Het is al weer even geleden dat we een post hebben geplaatst. Naast dat wij absoluut niet stil staan bij ‘tijd’, hadden we ook niet zo heel veel te vertellen. Tijdens het plaatsen van onze vorige blog waren we in Sihanoukville lekker een paar dagen aan het chillen op het strand. De dag voordat we weg wilden gaan bleek dat er een aantal aardige mensen in het guesthouse zaten, waaronder een alleen reizende Nederlander. We hebben met zijn allen de middag aan het strand doorgebracht. En terwijl zij ’s avonds naar het centrum gingen voor een drankje, gingen wij onze tassen inpakken. Vanuit Sihanoukville wilden we erg graag naar Vietnam. We konden ‘rechtstreeks’ met de bus. Dit zou 12 uur duren. Alleen zou deze bus via Phnom Penh gaan en daar een aantal uur wachten. Wij vonden dat een beetje onzin. Dus besloten we alleen een ticket naar Phnom Penh te boeken, daar een nachtje te blijven slapen en dan de volgende dag vroeg weer verder te reizen naar Vietnam.

Op zaterdag 28 mei zijn we met de bus naar Phnom Penh vertrokken. Heel de dag was het al bewolkt, maar toen we in de bus zaten begon het echt ontzettend hard te regenen. De bus was daar niet op ingesteld en het water kwam dan ook via de nooduitgangen in het dak en de ramen, uitgerekend bij ons, naar binnen druppelen. Binnen no-time liep het water door de bus en werd alles op de grond nat. Na een rit van zo’n 6 uur kwamen we aan in Phnom Penh en hebben we ons door een tuktuk via de booking office van onze favoriete busmaatschappij af laten zetten bij het hostel waar we tijdens ons vorige verblijf in Phnom Penh ook hebben geslapen. Toen Tamara binnen liep om te vragen of er nog kamers waren voor die nacht werd ze meteen herkend en vroegen ze of we dezelfde kamer wilden als voorheen. Dat ging dus lekker soepel en na een verfrissende douche zijn we wat gaan eten. We hebben onze tassen niet eens uitgepakt want de volgende ochtend vroeg werden we weer opgehaald.

We vertrokken iets over half 9 en om een uur of een kwamen we aan bij de grens met Vietnam. We moesten allemaal onze paspoorten inleveren bij de hostess en zij zorgde ervoor dat alles vlekkeloos verliep. Eerst gingen we een-voor-een de grens met Cambodja over, hier kregen we een stempel in ons paspoort dat we het land uit waren. Dan weer de bus in en een kilometer later weer de bus uit omdat je dan de Vietnamese grens over moet. Iedereen moest zijn bagage pakken en we werden door de hostess een voor een naar voren geroepen bij de douane. Ze kan dan even of je het wel echt bent en je bagage moet allemaal door een scanner. Daarna checken ze nog een keer of je alle stempels hebt en daarna kun je weer de bus in. Al met al verliep het erg soepel. Half in de middag kwamen we aan in de hoofdstad van Vietnam; Ho Chi Minh City (HCMC), al heet het voor de Vietnamees nog steeds Saigon.



Na aankomst zijn we naar het hotel gegaan wat we van te voren hadden opgezocht. Dit werkt tot dusver nog steeds erg goed. Je weet dan waar je heen wilt en zo kun je ook tegen die tientallen mannetjes die vragen of je in hún guesthouse wilt slapen zeggen dat je al een hotel hebt. Ons hotelletje lag in een zijstraat van de grote backpackersstraat van HCMC. Na ingecheckt te hebben, zijn we op zoek gegaan naar het Chinees consulaat. Het was zondag en we wilden de tijd checken waarop we de volgende dag ons visum konden gaan aanvragen. Het was iets verder lopen en wat meer zoeken dan gedacht, maar uiteindelijk hebben we het gevonden. Maar wat bleek nou, het consulaat zou maandag en dinsdag gesloten zijn in verband met de dag van de arbeid en de Bevrijdingsdag van Vietnam. Dus woensdag (2 mei) was de eerstvolgende dag dat we terecht konden. Terug bij het hotel zijn we wat gaan eten want we hadden inmiddels toch wel honger gekregen. We hebben ook nog wat winkeltjes bekeken en omdat het regende hadden we het plan om de volgende dag regenjassen te gaan scoren want op dat moment waren we te moe om te onderhandelen over de prijs.

Ondanks dat het niet meer regende hebben we de volgende dag regenjassen gescoord. De voorspellingen waren niet opperbest en daarbij zat het regenseizoen er aan te komen. Het was in Nederland Koninginnedag dus Tamara besloot voor een oranje jas te gaan. Bas hield het lekker neutraal bij grijs. We zijn erg blij met de aankoop van onze regenjassen want we hebben naderhand geen druppel regen meer gezien. Als dat zo blijft willen we met liefde de hele reis de regenjassen met ons mee sleuren! Verder hebben we die dag een beetje winkeltjes gekeken, bier gedronken en geluierd. De dag erna hebben we een route gelopen en zijn we via een Franse kathedraal naar het oorlogsmuseum gelopen.



Het oorlogsmuseum is niet zo heel groot maar staat compleet in het teken van de Vietnam-oorlog. Buiten staan een aantal grote Amerikaanse gevechtvliegtuigen en tankwagens. Op de begane grond hangen erg veel posters die over de hele wereld hebben gehangen. Allemaal vonden ze hetzelfde; Amerika moest Vietnam verlaten. Ook hingen er een paar Nederlandse posters en foto van demonstranten in Amsterdam. De volgende verdieping had enorm veel foto’s met bijschriften. Wij vonden dat het allemaal wel erg anti-Amerikaans was en dat het een beetje uit zijn verband getrokken werd. Zo stond bijvoorbeeld bij een foto van een knielende geëmotioneerde vrouw de volgende tekst ‘vlak na het maken van deze foto werd deze vrouw geëxecuteerd, we hoorden de schoten.’ Terwijl Bas zei dat hij deze foto nog kent uit zijn geschiedenisboek en dat de foto toen als bijschrift had dat de vrouw erg verdrietig was nadat de Amerikanen haar dorp hadden platgebrand. En weer een verdieping hoger ging het vooral over ‘agent Orange’, het ontbladeringsmiddel wat werd ingezet aan het eind van de oorlog. Zo waren er veel foto’s te zien van de gevolgen. Het middel veroorzaakt verschillende ziekten en nog steeds worden kinderen geboren met enorme misvormingen. ’s Avond wat biertjes gedronken op straat voor 75 cent per stuk, erg grappig. We kregen een beetje het gevoel alsof we naar de Nijmeegse Vierdaagse aan het kijken waren.



De volgende dag waren we vol goede moed om half 9 onderweg naar het Chinees consulaat. We mochten gelijk naar binnen en na 5 minuten stonden we weer buiten. En nee, we hadden géén visum. Bij binnenkomst werd ons gevraagd of we een uitnodiging hadden van iemand in China en een vliegticket waarmee we konden bewijzen dat we het land ook weer zouden verlaten. En omdat we beide met ‘nee’ moesten beantwoorden konden ze niks voor ons doen. We stonden buiten en we wisten niet wat we tegen elkaar moesten zeggen. We wilden zo graag naar China, kon dat dan niet? We hebben de taxi terug naar het hotel genomen en zijn eens gaan nadenken. In de backpackerstraat zijn veel bureautjes die verschillende tours aanbieden. We zijn zo’n bureautje binnen gelopen en we hebben gewoon gevraagd of ze ons konden helpen met een Chinees visum. Er werd een telefoontje gepleegd en 1 minuut later wisten we dat het kon voor $120 per persoon, absurd veel. We zijn nog een ander bureau binnen gelopen en ook zij kwamen met $120. Voor $40 per paspoort meer konden ze er spoed van maken en zou het maar 3 werkdagen duren ipv 5. Al met al was het al woensdag en ze konden niet garanderen dat het met spoed op vrijdag klaar zou zijn. Dus de kans was groot dat het over het weekend heen zou worden getild. We besloten het te laten rusten. We zaten daar al 4 dagen en we wilden wel verder. Het ging in HCMC makkelijk via zo’n bureautje, dus vonden we dat het in het noorden vast ook wel zou lukken.

We hebben via ons hotel een openbus-ticket gekocht. Dit is een ticket dat koop je bij je beginpunt. Je kiest een aantal tussenstops en je eindpunt . Met dat ticket kun je dan het hele land door. Je stapt uit bij een tussenstop en wanneer je weer verder wilt ga je naar het bureautje wat hoort bij je ticket en reserveer je een plaats voor de volgende dag. Erg goedkoop en reuze handig. Donderdag 3 mei hebben we de bus gepakt van HCMC naar Nha Trang, een ritje wat 10 uur zou duren. Het begon al goed. Volgens het hotel kwamen ze ons om 8 uur ’s ochtends ophalen, maar dit bleek dus half 8 te zijn; boze buschauffeur. In de bus had zo’n regel-mevrouwtje ons een incompleet busticket gegeven (Laatste rit van de 5 ontbrak) en op het moment dat we er wat van zeiden ging ze helemaal uit dr plaat en was het ons probleem. Na zo’n 5 uur kwamen we aan in een kustplaatsje waar er een aantal mensen uit gingen en we nieuwe passagiers kregen. We hadden een half uur lunchpauze. Ook hier zat een office van de maatschappij, dus Bas heeft gelijk geregeld dat we een compleet busticket hadden. Aan het eind van de lunchpauze hadden we een compleet boekje en konden we onze weg vervolgen. We zouden om 6 uur aan moeten komen in Nha Trang. Uiteindelijk werd het 9 uur, dit omdat we een lekke band kregen en er iets mis was met een wielas. Ingecheckt in een hotel, gegeten en daarna gelijk naar bed!

Nha Trang is een kustplaats en heeft ontzettend mooie stranden. Al snel hadden we door dat Nha Trang een badplaats was met hoge hotelketens en dronken Russen. Hier voelden wij ons absoluut niet thuis. We hebben een dag aan het strand gehangen, een dag bij een bierbrouwerij met zwembad en toen hebben we bedden gereserveerd voor de slaapbus naar Hoi An op zondag 6 mei. Tamara was die zondag niet helemaal fit en heeft de hele dag op bed gelegen. We hoopten beide dat ze de 14 uur durende reis die op de planning stond, zou overleven.

Rond 8 uur ’s avonds vertrok de bus, bijna alle bedjes waren bezet. Het eerste stuk stopten we nog een paar keer om wat locals op te pikken aan de kant van de weg. Op een gegeven moment waren alle bedden vol en moesten mensen ook gewoon op de grond liggen, in het gangpad op een kleedje. Wat waren wij blij dat we allebei een bedje hadden! Ook deze busreis was alles behalve relaxt. Combineer de haarspeldbochten van de Alpen met het rijgedrag van de Italiaan en de autosnelheid van een Duitser. Dan kom je redelijk in de buurt van een Vietnamese buschauffeur. De gehele rit toeteren om andere weggebruikers te laten weten dat hij er aan kwam en inhalen vlak voor de meest onoverzichtelijke bocht die je je kunt voorstellen, deed hij ook heel graag. Om half 1 ’s nachts hadden we nog een stop en daarna zijn we beide in slaap gevallen. Om half 5 werd Tamara weer wakker en Bas een uurtje later. Om half 9 ’s ochtends (7 mei) kwamen we gebroken, maar zonder te kotsen, aan in Hoi An.

Hoi An staat vooral bekend om de kleermakers. In dit kleine plaatsje zijn dan ook zo’n 600 kleermakerijen te vinden. Bas wilde graag een pak op maat laten maken dus hebben we wat research gedaan naar een goede kleermaker. Degene met de meeste aanbevelingen zat pal tegenover ons hotel en we besloten daar maar eens binnen te lopen. We werden geholpen door een super klein vrouwtje en ze deed duidelijk haar best. Je krijgt een laptop voor je met een ontelbaar aantal plaatjes van de grote designers. Kies een plaatje, zij maken het gewoon na! Bas had gekozen voor een Hugo Boss, de duurste stof in de middelmatige prijsklasse en daarbij wilde hij 2 overhemden. Het totaalbedrag: $225. Iets meer dan dat we verwacht hadden, maar natuurlijk een schijntje van wat je in Nederland voor een maatpak betaald. Hij werd opgemeten en volgende middag konden we gaan passen. Binnen 24 uur was gewoon een compleet pak klaar! De broek zat gelijk perfect, daar is dan ook niks meer aan gedaan. De overhemden waren iets te strak bij de hals en de taille van het jasje moest iets worden ingenomen. Tamara besloot een strapless cocktaildress te laten maken, dus ook zij werd opgemeten. De volgende ochtend om half 10 konden we beide weer gaan passen. Nog een paar kleine aanpassingen en om half 6, diezelfde dag, waren we weer terug. Bas zijn pak was goed en kon worden ingepakt. Bij Tamara’s jurk moest de onderkant opnieuw gestikt worden en op vrijdag ochtend, om half 10, was alles klaar.

   

We hadden al laten vallen dat we het verzonden wilden hebben, want om nog 2,5 maand met een maatpak rond te trekken zagen we niet echt zitten. Ook hadden we nog wat kleren en souvenirs die we terug naar Nederland wilden verzenden, dit was geen enkel probleem. Diezelfde vrijdag ochtend zijn we met onze spullen naar de kleermaakster gegaan en hebben we het restante bedrag betaald. De spullen die we wilden verzenden werden gewogen en we moesten $42 betalen. Het pakket doet er nu maximaal 3 maanden over om met de zeepost thuis aan te komen. Per luchtpost had ook gekund maar dit was 4 keer zo duur en voorlopig zijn we toch nog niet thuis. Wij moesten in gaan pakken en de kleermaakster zou er zorg voor dragen dat alles goed werd ingepakt en nog diezelfde dag naar het postkantoor ging. Over 3 maanden weten we of ze zich aan haar woord heeft gehouden!

Al met al zijn we dus wel een aantal dagen in Hoi An geweest. Het is een leuk stadje om te zien. Vooral de huisjes zijn ontzettend schattig. We hebben een middag souvenirs gekocht. Omdat we wisten dat er een doos naar Nederland ging, was dit het moment om spullen te komen. Zo hebben we een drietal grote stoffen lampionnen gekocht en wat handgemaakte houten serviesgoed. We zijn ook nog een middagje naar het strand geweest en hebben daar lekker liggen wachten totdat we weer een pasronde hadden van onze kleding.



Vrijdagmiddag 11 mei zijn we weer verder gegaan. Dit keer met een normale bus naar Hué. Dit ligt maar zo’n 150 kilometer verder, maar je doet er wel 5 uur over! We hoopten dat deze busrit wel normaal zou verlopen, maar ook dit keer verliep het niet echt vlot. Op een gegeven moment had de motor er niet meer zo’n zin in. Wanneer we te langzaam reden viel de bus stil. Ook kon er niet meer hoger geschakeld worden dan de 2e versnelling. Erg leuk allemaal als je over verschillende bergpassen moet! Aan het begin van de avond kwamen we aan in Hué. We hebben ons af laten zetten bij het hotel en hier moesten we ineens meer betalen dat afgesproken. En dan kun je hoog en laag springen, maar als ze je niet meer wisselgeld willen geven, krijg je dat ook echt niet! De mensen van het hotel hebben dat allemaal meegekregen en verontschuldigden zich dat ze niks voor ons konden doen op dat moment. We gingen het hotel in en toen we naar boven liepen om dat kamer te bekijken zei Tamara hardop, ‘Jezus, wat is het toch ook een leuk land he’, op de meest sarcastische toon die je je kunt inbeelden. Achter ons begonnen verschillende mensen in de lobby te lachen. Wat bleek, er zaten een aantal Nederlanders die ons uiteraard hoorden klagen. Nadat we de spullen hadden gedumpt hebben we nog even een praatje gemaakt met ze en binnen een uur waren we nog maar de enige Nederlanders, zij gingen dezelfde avond allemaal verder.

Tamara zag het totaal niet zitten om het laatste stuk Vietnam weer met een slaapbus te doen. Bas kon zich hierin ook wel vinden, want die was die kapotte bussen ook wel beu. Ondanks dat we dus al tickets hebben voor dat stuk, hebben we vandaag treinkaartjes gekocht. Ze zijn best prijzig, $40 per stuk, maar we hebben het er voor over!

Gisteren zijn we dus aangekomen in Hue, vandaag hebben we historisch park bezocht en met de Rabobank aan de telefoon gehangen. Een van onze passen werd door verschillende automaten niet meer geaccepteerd. Ook gaf een automaat zelfs aan dat de pas geblokkeerd was. Een kort telefoongesprekje met de Rabobank later, wat ons een fortuin kost, werd ons geadviseerd een aantal automaten te proberen want de pas stond bij hen niet als geblokkeerd geregistreerd. Wij op zoek naar een automaat en bij de eerste die we hadden gevonden konden we gewoon flappen tappen. Probleem opgelost! Naja, wat nou het probleem was weten we nog steeds niet.



Morgenavond gaan we met de trein van Hue naar Hanoi. We komen hier maandag rond de middag aan. De Nederlander die we in Sihanoukville hebben leren kennen, Roland, komt morgen aan in Hanoi dus we gaan proberen om in hetzelfde hostel te slapen. Via een forum hebben we een zeer nuttige tip gekregen met betrekking tot het Chinees visum, dus hier gaan we maandag ook gelijk achteraan. We willen nog een paar dagen richting Halong Bay, dit gaan we waarschijnlijk met een georganiseerde tour doen. En wanneer we dit gedaan hebben willen we zo snel mogelijk de grens met China over!