Gooooooodevening Vietnam

Het is al weer even geleden dat we een post hebben geplaatst. Naast dat wij absoluut niet stil staan bij ‘tijd’, hadden we ook niet zo heel veel te vertellen. Tijdens het plaatsen van onze vorige blog waren we in Sihanoukville lekker een paar dagen aan het chillen op het strand. De dag voordat we weg wilden gaan bleek dat er een aantal aardige mensen in het guesthouse zaten, waaronder een alleen reizende Nederlander. We hebben met zijn allen de middag aan het strand doorgebracht. En terwijl zij ’s avonds naar het centrum gingen voor een drankje, gingen wij onze tassen inpakken. Vanuit Sihanoukville wilden we erg graag naar Vietnam. We konden ‘rechtstreeks’ met de bus. Dit zou 12 uur duren. Alleen zou deze bus via Phnom Penh gaan en daar een aantal uur wachten. Wij vonden dat een beetje onzin. Dus besloten we alleen een ticket naar Phnom Penh te boeken, daar een nachtje te blijven slapen en dan de volgende dag vroeg weer verder te reizen naar Vietnam.

Op zaterdag 28 mei zijn we met de bus naar Phnom Penh vertrokken. Heel de dag was het al bewolkt, maar toen we in de bus zaten begon het echt ontzettend hard te regenen. De bus was daar niet op ingesteld en het water kwam dan ook via de nooduitgangen in het dak en de ramen, uitgerekend bij ons, naar binnen druppelen. Binnen no-time liep het water door de bus en werd alles op de grond nat. Na een rit van zo’n 6 uur kwamen we aan in Phnom Penh en hebben we ons door een tuktuk via de booking office van onze favoriete busmaatschappij af laten zetten bij het hostel waar we tijdens ons vorige verblijf in Phnom Penh ook hebben geslapen. Toen Tamara binnen liep om te vragen of er nog kamers waren voor die nacht werd ze meteen herkend en vroegen ze of we dezelfde kamer wilden als voorheen. Dat ging dus lekker soepel en na een verfrissende douche zijn we wat gaan eten. We hebben onze tassen niet eens uitgepakt want de volgende ochtend vroeg werden we weer opgehaald.

We vertrokken iets over half 9 en om een uur of een kwamen we aan bij de grens met Vietnam. We moesten allemaal onze paspoorten inleveren bij de hostess en zij zorgde ervoor dat alles vlekkeloos verliep. Eerst gingen we een-voor-een de grens met Cambodja over, hier kregen we een stempel in ons paspoort dat we het land uit waren. Dan weer de bus in en een kilometer later weer de bus uit omdat je dan de Vietnamese grens over moet. Iedereen moest zijn bagage pakken en we werden door de hostess een voor een naar voren geroepen bij de douane. Ze kan dan even of je het wel echt bent en je bagage moet allemaal door een scanner. Daarna checken ze nog een keer of je alle stempels hebt en daarna kun je weer de bus in. Al met al verliep het erg soepel. Half in de middag kwamen we aan in de hoofdstad van Vietnam; Ho Chi Minh City (HCMC), al heet het voor de Vietnamees nog steeds Saigon.



Na aankomst zijn we naar het hotel gegaan wat we van te voren hadden opgezocht. Dit werkt tot dusver nog steeds erg goed. Je weet dan waar je heen wilt en zo kun je ook tegen die tientallen mannetjes die vragen of je in hún guesthouse wilt slapen zeggen dat je al een hotel hebt. Ons hotelletje lag in een zijstraat van de grote backpackersstraat van HCMC. Na ingecheckt te hebben, zijn we op zoek gegaan naar het Chinees consulaat. Het was zondag en we wilden de tijd checken waarop we de volgende dag ons visum konden gaan aanvragen. Het was iets verder lopen en wat meer zoeken dan gedacht, maar uiteindelijk hebben we het gevonden. Maar wat bleek nou, het consulaat zou maandag en dinsdag gesloten zijn in verband met de dag van de arbeid en de Bevrijdingsdag van Vietnam. Dus woensdag (2 mei) was de eerstvolgende dag dat we terecht konden. Terug bij het hotel zijn we wat gaan eten want we hadden inmiddels toch wel honger gekregen. We hebben ook nog wat winkeltjes bekeken en omdat het regende hadden we het plan om de volgende dag regenjassen te gaan scoren want op dat moment waren we te moe om te onderhandelen over de prijs.

Ondanks dat het niet meer regende hebben we de volgende dag regenjassen gescoord. De voorspellingen waren niet opperbest en daarbij zat het regenseizoen er aan te komen. Het was in Nederland Koninginnedag dus Tamara besloot voor een oranje jas te gaan. Bas hield het lekker neutraal bij grijs. We zijn erg blij met de aankoop van onze regenjassen want we hebben naderhand geen druppel regen meer gezien. Als dat zo blijft willen we met liefde de hele reis de regenjassen met ons mee sleuren! Verder hebben we die dag een beetje winkeltjes gekeken, bier gedronken en geluierd. De dag erna hebben we een route gelopen en zijn we via een Franse kathedraal naar het oorlogsmuseum gelopen.



Het oorlogsmuseum is niet zo heel groot maar staat compleet in het teken van de Vietnam-oorlog. Buiten staan een aantal grote Amerikaanse gevechtvliegtuigen en tankwagens. Op de begane grond hangen erg veel posters die over de hele wereld hebben gehangen. Allemaal vonden ze hetzelfde; Amerika moest Vietnam verlaten. Ook hingen er een paar Nederlandse posters en foto van demonstranten in Amsterdam. De volgende verdieping had enorm veel foto’s met bijschriften. Wij vonden dat het allemaal wel erg anti-Amerikaans was en dat het een beetje uit zijn verband getrokken werd. Zo stond bijvoorbeeld bij een foto van een knielende geëmotioneerde vrouw de volgende tekst ‘vlak na het maken van deze foto werd deze vrouw geëxecuteerd, we hoorden de schoten.’ Terwijl Bas zei dat hij deze foto nog kent uit zijn geschiedenisboek en dat de foto toen als bijschrift had dat de vrouw erg verdrietig was nadat de Amerikanen haar dorp hadden platgebrand. En weer een verdieping hoger ging het vooral over ‘agent Orange’, het ontbladeringsmiddel wat werd ingezet aan het eind van de oorlog. Zo waren er veel foto’s te zien van de gevolgen. Het middel veroorzaakt verschillende ziekten en nog steeds worden kinderen geboren met enorme misvormingen. ’s Avond wat biertjes gedronken op straat voor 75 cent per stuk, erg grappig. We kregen een beetje het gevoel alsof we naar de Nijmeegse Vierdaagse aan het kijken waren.



De volgende dag waren we vol goede moed om half 9 onderweg naar het Chinees consulaat. We mochten gelijk naar binnen en na 5 minuten stonden we weer buiten. En nee, we hadden géén visum. Bij binnenkomst werd ons gevraagd of we een uitnodiging hadden van iemand in China en een vliegticket waarmee we konden bewijzen dat we het land ook weer zouden verlaten. En omdat we beide met ‘nee’ moesten beantwoorden konden ze niks voor ons doen. We stonden buiten en we wisten niet wat we tegen elkaar moesten zeggen. We wilden zo graag naar China, kon dat dan niet? We hebben de taxi terug naar het hotel genomen en zijn eens gaan nadenken. In de backpackerstraat zijn veel bureautjes die verschillende tours aanbieden. We zijn zo’n bureautje binnen gelopen en we hebben gewoon gevraagd of ze ons konden helpen met een Chinees visum. Er werd een telefoontje gepleegd en 1 minuut later wisten we dat het kon voor $120 per persoon, absurd veel. We zijn nog een ander bureau binnen gelopen en ook zij kwamen met $120. Voor $40 per paspoort meer konden ze er spoed van maken en zou het maar 3 werkdagen duren ipv 5. Al met al was het al woensdag en ze konden niet garanderen dat het met spoed op vrijdag klaar zou zijn. Dus de kans was groot dat het over het weekend heen zou worden getild. We besloten het te laten rusten. We zaten daar al 4 dagen en we wilden wel verder. Het ging in HCMC makkelijk via zo’n bureautje, dus vonden we dat het in het noorden vast ook wel zou lukken.

We hebben via ons hotel een openbus-ticket gekocht. Dit is een ticket dat koop je bij je beginpunt. Je kiest een aantal tussenstops en je eindpunt . Met dat ticket kun je dan het hele land door. Je stapt uit bij een tussenstop en wanneer je weer verder wilt ga je naar het bureautje wat hoort bij je ticket en reserveer je een plaats voor de volgende dag. Erg goedkoop en reuze handig. Donderdag 3 mei hebben we de bus gepakt van HCMC naar Nha Trang, een ritje wat 10 uur zou duren. Het begon al goed. Volgens het hotel kwamen ze ons om 8 uur ’s ochtends ophalen, maar dit bleek dus half 8 te zijn; boze buschauffeur. In de bus had zo’n regel-mevrouwtje ons een incompleet busticket gegeven (Laatste rit van de 5 ontbrak) en op het moment dat we er wat van zeiden ging ze helemaal uit dr plaat en was het ons probleem. Na zo’n 5 uur kwamen we aan in een kustplaatsje waar er een aantal mensen uit gingen en we nieuwe passagiers kregen. We hadden een half uur lunchpauze. Ook hier zat een office van de maatschappij, dus Bas heeft gelijk geregeld dat we een compleet busticket hadden. Aan het eind van de lunchpauze hadden we een compleet boekje en konden we onze weg vervolgen. We zouden om 6 uur aan moeten komen in Nha Trang. Uiteindelijk werd het 9 uur, dit omdat we een lekke band kregen en er iets mis was met een wielas. Ingecheckt in een hotel, gegeten en daarna gelijk naar bed!

Nha Trang is een kustplaats en heeft ontzettend mooie stranden. Al snel hadden we door dat Nha Trang een badplaats was met hoge hotelketens en dronken Russen. Hier voelden wij ons absoluut niet thuis. We hebben een dag aan het strand gehangen, een dag bij een bierbrouwerij met zwembad en toen hebben we bedden gereserveerd voor de slaapbus naar Hoi An op zondag 6 mei. Tamara was die zondag niet helemaal fit en heeft de hele dag op bed gelegen. We hoopten beide dat ze de 14 uur durende reis die op de planning stond, zou overleven.

Rond 8 uur ’s avonds vertrok de bus, bijna alle bedjes waren bezet. Het eerste stuk stopten we nog een paar keer om wat locals op te pikken aan de kant van de weg. Op een gegeven moment waren alle bedden vol en moesten mensen ook gewoon op de grond liggen, in het gangpad op een kleedje. Wat waren wij blij dat we allebei een bedje hadden! Ook deze busreis was alles behalve relaxt. Combineer de haarspeldbochten van de Alpen met het rijgedrag van de Italiaan en de autosnelheid van een Duitser. Dan kom je redelijk in de buurt van een Vietnamese buschauffeur. De gehele rit toeteren om andere weggebruikers te laten weten dat hij er aan kwam en inhalen vlak voor de meest onoverzichtelijke bocht die je je kunt voorstellen, deed hij ook heel graag. Om half 1 ’s nachts hadden we nog een stop en daarna zijn we beide in slaap gevallen. Om half 5 werd Tamara weer wakker en Bas een uurtje later. Om half 9 ’s ochtends (7 mei) kwamen we gebroken, maar zonder te kotsen, aan in Hoi An.

Hoi An staat vooral bekend om de kleermakers. In dit kleine plaatsje zijn dan ook zo’n 600 kleermakerijen te vinden. Bas wilde graag een pak op maat laten maken dus hebben we wat research gedaan naar een goede kleermaker. Degene met de meeste aanbevelingen zat pal tegenover ons hotel en we besloten daar maar eens binnen te lopen. We werden geholpen door een super klein vrouwtje en ze deed duidelijk haar best. Je krijgt een laptop voor je met een ontelbaar aantal plaatjes van de grote designers. Kies een plaatje, zij maken het gewoon na! Bas had gekozen voor een Hugo Boss, de duurste stof in de middelmatige prijsklasse en daarbij wilde hij 2 overhemden. Het totaalbedrag: $225. Iets meer dan dat we verwacht hadden, maar natuurlijk een schijntje van wat je in Nederland voor een maatpak betaald. Hij werd opgemeten en volgende middag konden we gaan passen. Binnen 24 uur was gewoon een compleet pak klaar! De broek zat gelijk perfect, daar is dan ook niks meer aan gedaan. De overhemden waren iets te strak bij de hals en de taille van het jasje moest iets worden ingenomen. Tamara besloot een strapless cocktaildress te laten maken, dus ook zij werd opgemeten. De volgende ochtend om half 10 konden we beide weer gaan passen. Nog een paar kleine aanpassingen en om half 6, diezelfde dag, waren we weer terug. Bas zijn pak was goed en kon worden ingepakt. Bij Tamara’s jurk moest de onderkant opnieuw gestikt worden en op vrijdag ochtend, om half 10, was alles klaar.

   

We hadden al laten vallen dat we het verzonden wilden hebben, want om nog 2,5 maand met een maatpak rond te trekken zagen we niet echt zitten. Ook hadden we nog wat kleren en souvenirs die we terug naar Nederland wilden verzenden, dit was geen enkel probleem. Diezelfde vrijdag ochtend zijn we met onze spullen naar de kleermaakster gegaan en hebben we het restante bedrag betaald. De spullen die we wilden verzenden werden gewogen en we moesten $42 betalen. Het pakket doet er nu maximaal 3 maanden over om met de zeepost thuis aan te komen. Per luchtpost had ook gekund maar dit was 4 keer zo duur en voorlopig zijn we toch nog niet thuis. Wij moesten in gaan pakken en de kleermaakster zou er zorg voor dragen dat alles goed werd ingepakt en nog diezelfde dag naar het postkantoor ging. Over 3 maanden weten we of ze zich aan haar woord heeft gehouden!

Al met al zijn we dus wel een aantal dagen in Hoi An geweest. Het is een leuk stadje om te zien. Vooral de huisjes zijn ontzettend schattig. We hebben een middag souvenirs gekocht. Omdat we wisten dat er een doos naar Nederland ging, was dit het moment om spullen te komen. Zo hebben we een drietal grote stoffen lampionnen gekocht en wat handgemaakte houten serviesgoed. We zijn ook nog een middagje naar het strand geweest en hebben daar lekker liggen wachten totdat we weer een pasronde hadden van onze kleding.



Vrijdagmiddag 11 mei zijn we weer verder gegaan. Dit keer met een normale bus naar Hué. Dit ligt maar zo’n 150 kilometer verder, maar je doet er wel 5 uur over! We hoopten dat deze busrit wel normaal zou verlopen, maar ook dit keer verliep het niet echt vlot. Op een gegeven moment had de motor er niet meer zo’n zin in. Wanneer we te langzaam reden viel de bus stil. Ook kon er niet meer hoger geschakeld worden dan de 2e versnelling. Erg leuk allemaal als je over verschillende bergpassen moet! Aan het begin van de avond kwamen we aan in Hué. We hebben ons af laten zetten bij het hotel en hier moesten we ineens meer betalen dat afgesproken. En dan kun je hoog en laag springen, maar als ze je niet meer wisselgeld willen geven, krijg je dat ook echt niet! De mensen van het hotel hebben dat allemaal meegekregen en verontschuldigden zich dat ze niks voor ons konden doen op dat moment. We gingen het hotel in en toen we naar boven liepen om dat kamer te bekijken zei Tamara hardop, ‘Jezus, wat is het toch ook een leuk land he’, op de meest sarcastische toon die je je kunt inbeelden. Achter ons begonnen verschillende mensen in de lobby te lachen. Wat bleek, er zaten een aantal Nederlanders die ons uiteraard hoorden klagen. Nadat we de spullen hadden gedumpt hebben we nog even een praatje gemaakt met ze en binnen een uur waren we nog maar de enige Nederlanders, zij gingen dezelfde avond allemaal verder.

Tamara zag het totaal niet zitten om het laatste stuk Vietnam weer met een slaapbus te doen. Bas kon zich hierin ook wel vinden, want die was die kapotte bussen ook wel beu. Ondanks dat we dus al tickets hebben voor dat stuk, hebben we vandaag treinkaartjes gekocht. Ze zijn best prijzig, $40 per stuk, maar we hebben het er voor over!

Gisteren zijn we dus aangekomen in Hue, vandaag hebben we historisch park bezocht en met de Rabobank aan de telefoon gehangen. Een van onze passen werd door verschillende automaten niet meer geaccepteerd. Ook gaf een automaat zelfs aan dat de pas geblokkeerd was. Een kort telefoongesprekje met de Rabobank later, wat ons een fortuin kost, werd ons geadviseerd een aantal automaten te proberen want de pas stond bij hen niet als geblokkeerd geregistreerd. Wij op zoek naar een automaat en bij de eerste die we hadden gevonden konden we gewoon flappen tappen. Probleem opgelost! Naja, wat nou het probleem was weten we nog steeds niet.



Morgenavond gaan we met de trein van Hue naar Hanoi. We komen hier maandag rond de middag aan. De Nederlander die we in Sihanoukville hebben leren kennen, Roland, komt morgen aan in Hanoi dus we gaan proberen om in hetzelfde hostel te slapen. Via een forum hebben we een zeer nuttige tip gekregen met betrekking tot het Chinees visum, dus hier gaan we maandag ook gelijk achteraan. We willen nog een paar dagen richting Halong Bay, dit gaan we waarschijnlijk met een georganiseerde tour doen. En wanneer we dit gedaan hebben willen we zo snel mogelijk de grens met China over!