Tiger Leaping Gorge en de Panda's

Op 27 mei 2012 zijn we vanuit Guilin doorgereisd naar Kunming en daarna direct door naar Lijiang. Beide hebben we per nachttrein gedaan, samen met het drietal Canadezen. De eerste trein zou 18 uur duren; om 17 uur 's avonds vertrekken en om 11 uur in de ochtend aankomen. Maar door de 5 uur vertraging voor vertrek werd het een stuk later. De vertraging hebben we gezellig op kunnen vangen door kaartspelletjes, bier en noodles. De Canadezen hebben ons twee kaartspelen geleerd en we hebben eindelijk Take 5 uit de tas kunnen halen. Eenmaal vertrokken zijn we allemaal snel naar bed gegaan.

Lijiang en Tiger Leaping Gorge

In Kunming aangekomen hebben we gelukkig nog kaartjes kunnen kopen voor onze vervolgtrein en daarna zijn we naar een hostel gegaan om wat te eten en te douchen. Na 4 uur zijn we terug naar het treinstation gegaan voor onze nachtreis naar Lijiang. Deze trein ging keurig op tijd en de volgende ochtend kwamen we in Lijiang aan. We waren er stil van; overal bergen, een zonnetje en een koel temperatuurtje. Na een half uur wachten konden we een bus pakken naar het centrum van de stad. Vanuit daar hebben we een shuttle bus gepakt naar het centrum. Een prachtig oud stadje met kleine beekjes, bergen, kleine restaurantjes en heel veel Chinezen. Hier hebben we lekker gegeten en een biertje gedronken. Sinds we de Canadezen ontmoet hebben wordt er vrijwel iedere dag, voor zowel lunch als avondeten een aantal Chinese dishes besteld en het samen gedeeld. Dit bevalt ons allemaal zeer goed. Bas is ook meer bier gaan drinken aangezien hij nu hierin een compagnon heeft, erg gezellig dus. Na een rustig avondje zijn we allemaal op tijd naar bed gegaan.

De volgende morgen hebben we een poging gedaan om ons Chinese visa te verlengen. Helaas zijn we door het hostel naar de verkeerde plek gestuurd. Na wat rondvragen bij locals, zijn we toch bij een politiestation aangekomen. Hier zijn we vervolgens naar een ander politiestation gestuurd om vervolgens vanuit daar teruggestuurd te worden naar het vorige politiestation. Al met al, geen verlengd visa dus, helaas!

Om 2 uur 's middags hadden we afgesproken met de Canadezen bij het busstation. We gingen namelijk op weg naar Tiger Leaping Gorge om daar een tweedaagse hike te lopen. We waren allemaal ruim op tijd bij het busstation omdat we de bus van 2 uur wilden hebben. De bus bleek echter pas om 4 uur te vertrekken, tijd voor nog een biertje en kaartspelletje dus! Rond de klok van 6 kwamen we in Quitou aan, een klein dorpje aan de voet van Tiger Leaping Gorge. Na het nodige zoeken en onderhandelen hadden we een slaapplek. 1 kamer met 3 bedden voor 5 personen. De Chinese gastvrouw was het hier eigenlijk niet mee eens, maar na het nodige geldgeschuif ging ze er toch mee akkoord aangezien er anders niemand in haar hotel zou slapen die nacht. En een beetje geld is nog altijd beter dan geen geld. Na een groot avondmaal met de nodige verschillende dishes was het al weer bedtijd. De dagen gaan hard hier in China en wanneer je wekker om 5:30 afgaat, moet je op tijd je slaap pakken.

Het was half 7, Quitou werd wakker en de zon begon net door te komen toen we met z'n vijven, ingepakt in hikegear, op pad gingen naar de Tiger Leaping Gorge. Om 7:00 hadden we de tickets om het gebied in te mogen en het weer was prachtig, droog maar ietwat bewolkt en dus koel. Van start waren we.

   



We wisten dat het een lange dag ging worden. 16 km berg op en af, veel bochten, losse rotsen en stukken die voor sommige mensen zo stijl zijn, dat ze een paard of ezel nodig hebben. Ook voor ons was de tocht zwaar, de mannen hadden tassen die misschien wat te zwaar waren en bij Tamara gingen de longen vervelen door de hoogte en het toch wel zware parcours. Met de nodige onderbrekingen en pauzes zijn we stug door geklommen. Na 7 uur berg op hiken, kwamen we bij de top van de berg. Het uitzicht dat we hadden, staande tussen de wolken, uitkijkend over bergen, rivieren en bossen, op 2600 meter hoogte. Geweldig! De tocht was het helemaal waard op dat moment. Met de nodige verse foto's op zak zijn we bij een klein kraampje wat drinken gaan halen. Dit kraampje was van een Chinese vrouw die van mening was, dat als je op de top een foto wilde nemen, je bij haar 8 yuan (€1) moest betalen of wat te drinken voor 10 yuan (€1,25). Wij vonden dit een wat vreemde gedachte, maar zin in wat anders dan water hadden we toch. Een Duitse jongen die toevallig ook net op de top aankwam, had echter geen behoefte aan drinken en vond, net als wij, betalen voor een uitkijkpunt een vreemde gedachte. Vooral omdat we al tickets gekocht hadden voor dat gebied. Toen de Duitser door wilde lopen, wierp de Chinese vrouw zich voor hem. Ze bedreigde hem vervolgens met een grote steen en begon te schelden. Nadat we de vrouw hadden afgeleid, wist de jongen door een paar snelle bewegingen vlak langs de afgrond te ontsnappen van de Chinese dame. Ze wierp hem nog wel 2 stenen en een stok na, maar tevergeefs. We hebben de nodige foto's en een filmpje van de vrouw gemaakt om dit te kunnen melden.



Nog ietwat geschrokken hebben we onze tocht voortgezet. Dit maal berg afwaarts. Dit ging een stuk makkelijk dan berg op. Op de weg naar beneden was Tamara de longetjes gelukkig weer helemaal de baas. Desondanks kostte het ons toch nog 4 uur om het guesthouse op de berg te bereiken. Na 10 uur lopen zat dag 1 van de hike erop. We waren allemaal zacht gezegd kapot. Even eten, een biertje en wat nakletsen ging nog net, maar om 8 uur strompelden we naar bed en om half 9 sliep iedereen. Het was geen verassing dat er de volgende morgen wat spierpijn in de benen zat. We zijn om 9 uur vertrokken voor het kortere en makkelijkere stuk van de hike. Althans, de hike was inderdaad korter, maar zeker niet makkelijk. Het was een regenachtige dag en dit maakte de afdaling spekglad. Met het nodige glibberen en glijden langs diepe afgronden hebben we eindpunt rond 1 uur gehaald. Dit is uiteraard gevierd met een grote lunch met veel dishes. Om 4 uur hebben we de bus terug naar Lijiang gepakt, moe, voldaan en zonder honger. Na 15 minuten rijden in de bus, hoorde we een vrouw voorin de bus puffen, hijgen en huilen. Tamara riep direct 'die vrouw gaat zo bevallen volgens mij!', waarop iedereen naar Bas keek (als verpleegkundige zijnde) en hem succes wenste. Bas zag dit uiteraard niet zitten en toen pas na een half uur bleek dat de vrouw simpelweg niet lekker was door een ongewenste worm in haar eten, zakte de spanning bij iedereen (en vooral bij Bas).

We kwamen rond 8 uur 's avonds moe aan bij het hostel waar we 2 dagen eerder vertrokken waren. In de bus hadden we samen met de Canadezen al wat rekenwerk over de reisschema's en of we nog samen door konden, want we hebben het wel erg gezellig met zijn allen. Een van de Canadezen, Kelsey, het zusje van Larissa, wilde graag voor een bepaalde datum in Beijing zijn en was de enige met al een geboekte terugvlucht. Onder het genot van pizza en een biertje hebben we alle treinschema's opgezocht en een dag tot dag planning gemaakt. Het was een hoop gepuzzel maar als alles goed gaat zullen we de rest van China met de Canadezen doen. Wanneer Kelsey naar huis is, is het plan om met Lucas en Larissa naar het uiterste noorden van China te gaan.

Om op Kelsey's datum in Beijing te zijn moesten we al de volgende morgen, 2 juni, om 5 uur op, om 6 uur een taxi pakken, om 7 uur kaartjes kopen en om half 9 de trein pakken terug naar Kunming. Zo gepland, zo gedaan. Het kostte iedereen flink wat moeite en vooral Tamara was de pineut met een rommelbuik en een volledig "ik-voel-me-totaal-niet-lekker" gevoel. Maar nog steeds werken de groen-grijze capsules erg goed die je darmstelsel voor een paar dagen plat legt. Bij ons allemaal was de batterij totaal leeg, we hadden allemaal een snotneus en hier en daar kwamen koortslippen tevoorschijn. We hadden dus een weerstand van niks. Waarschijnlijk lagen we daarom allemaal om 9 uur in de trein te slapen op onze kleine bedjes.

Chengdu

De volgende middag kwamen we allemaal wonderbaarlijk uitgerust in Chengdu aan. We hadden allemaal erg goed geslapen en het was te merken dat dit iedereen goed deed. Zelfs de harde regen in Chengdu kon ons humeur niet verpesten. Bij het treinstation ontdekte we al gauw de metro en we gingen naar stop zo dicht mogelijk bij het hostel. Vanuit daar pakte we in de stromende regen twee taxi's naar het hostel waar we snel incheckte. We waren toch allemaal aardig vermoeid van de afgelopen dagen. We besloten om die reden de volgende dag een "relax-maandag" te nemen.

Die maandagmorgen gingen we voor negenen op pad naar het Public Security Bureau (PSB), om ons visum van China te verlengen. We hadden dit maal alle documenten verzameld en wisten precies waar het PSB zat in Chengdu. Op de plek aangekomen bleek de instantie twee weken eerder verhuisd te zijn. Een aantal snuggere motor taxi mannetjes boden ons aan om ons naar de correcte plek te brengen, maar vroegen hier natuurlijk wel hun prijs voor. Bij het PSB was het een chaos van gillende en voorkruipende Chinezen, gelukkig zat de afdeling die wij nodig hadden zich op een andere verdieping. Met alle documenten in onze handen stapte we naar de receptie. Helaas bleken zowel Bas als Tamara een kopie van hun creditcards te moeten maken, als bewijs dat we het land kunnen verlaten, zelfs al zijn we blut. Tamara had haar creditcard op de kamer laten liggen, waar het veiliger is dan op straat, wat betekende dat we terug moesten naar het hostel. Een uur later (na opnieuw zoeken van het nieuwe PSB) mochten we dan toch eindelijk ons verzoek tot verlenging indienen. We wisten dat dit 5 werkdagen ging duren, maar we wisten niet of dit die vrijdag of de volgende maandag werd. De politieman vertelde ons maandag, maar na wat lief kijken en vragen of het eerder kan mochten we ook vrijdag terugkomen. Dit scheelt ons een paar lange dagen in Chengdu! Blij dat we in ieder geval de aanvraag mochten indienen kwamen we rond 12 uur terug bij het hostel. Hier ontdekte Tamara al snel dat de treinkaartjes richting Xi'an (wat voor vrijdag avond op het programma stond) al bijna uitverkocht waren. Dus we moesten met z'n allen op onze relax-maandag alsnog het hostel uit naar het treinstation. Wijzelf besloten toch maar een treinkaartje te kopen voor vrijdag avond, in de hoop dat we daadwerkelijk onze paspoorten terug hebben. Mocht dit toch niet het geval zijn, krijgen we minimaal 80% van het kaartje terug. De Canadezen hadden kaartjes gekocht voor de donderdag, onze wegen zullen dus voor een paar dagen scheiden. Tegen de tijd dat we terug waren in het hostel was het al etenstijd. De rest van de avond werd opgevuld met vodka voor de vrouwen, whisky voor de mannen en kaartspelletjes.

De volgende morgen gingen we samen met Lucas en Larissa naar 's werelds grootste zittende boeddha. Met een kleine kater voor de mannen. Kelsey had besloten niet mee te gaan, aangezien ze het te duur vond en het haar ook niet interesseerde. Dus met z'n vieren gingen we op pad. Via taxi naar een bus, via een bus naar een buurtbus en vanuit daar een stuk lopen. Wederom werd er geen woord Engels gewisseld en toch kwamen we weer op de correcte plaats aan. Bij de entree voor de Boeddha leverde we allemaal een pasje waarmee we 'aantoonde' dat we studenten waren, dit geeft namelijk bijna 50% korting. Alleen het rijbewijs van Larissa kwam niet door de controle heen, waardoor ze alsnog de volle pot moest betalen. Balen want Bas zijn zorgverzekering-pasje telde wel gewoon als studentenpas! Vol goede moed gingen we op pad naar de grootste (zittende) Boeddha. En groot was de Boeddha, zo groot zelfs dat het maken van een foto met de complete Boeddha erop een uitdaging was. De nieuwe panorama app op Tamara's iPhone bracht gelukkig uitkomst. Na de Boeddha hebben we nog enkele tempeltjes en een dorpje bekeken, maar snel daarna zijn we teruggekeerd naar Chengdu.



De avond brachten we met zijn tweetjes op onze kamer door, met wat 3FM op de achtergrond en het opvouwen van was. We gingen vroeg het bedje in, want de volgende ochtend moesten we ons om 7:20 al melden in de lobby. Ja, we hebben het druk in China!

Woensdag 6 juni zijn we met zijn allen om 7:40 vertrokken naar het beroemde panda-broedcentrum van Chengdu. In dit centrum worden panda's opgevangen en gebroed. Panda's zijn namelijk een bedreigde diersoort in China. Niet alleen door boskap en vervuiling, maar ook omdat panda's letterlijk te lui zijn zich voort te planten. De luiheid van panda's was ook de reden dat we vroeg moesten opstaan. De panda's zijn namelijk actief tussen 9 en 10 uur 's ochtends, wanneer ze ontbijt krijgen, maar vrijwel de rest van de dag en nacht slapen ze.

Het geld dat het centrum 'verdiend' aan bezoekers gaat niet alleen naar de panda's, maar ook naar de omliggende dorpen waar ze bamboe verbouwen voor de panda's. Iets over 8 uur kwamen we aan in het pandacentrum. Het was een soort mini dierentuin, maar dan alleen met panda's. Uiteraard wel weer het zelfde aantal opgewonden Chinezen en hun Nikons en iPads. De panda's waren inderdaad wakker en lekker op bamboe aan het knauwen. Vooral de mini-pandaatjes maakten indruk. Het waren hele lieve, kleine beestjes die na het eten samen lekker gingen spelen en klauteren. Honderden foto's later zijn we op zoek gegaan naar de kleinere rode panda's. Dit is een soort bever, maar dan met een klein panda-hoofdje en ook een voorkeur voor bamboe. Weer 50 foto's later gingen we terug naar de echte panda's om tot de ontdekking te komen dat de panda's tijdens het eten in slaap waren gevallen. Sommige panda's hadden nog bamboe in het mond of klauwen, andere lagen knock-out tussen hun resten ontbijt. Één van de jongere panda's was tijdens het klauteren in de boom in slaap gevallen. Wederom erg schattig en weer een aantal foto's waard.

Al om 12 uur waren we terug in het hostel, tijd voor ons welverdiende ontbijt. Na het ontbijt zijn we met z'n tweeën snel bananen gaan kopen en hebben deze versierd als cadeautje voor Kelsey. Ze eet namelijk volgens ons veel bananen. Kelsey is op 6 juni jarig, maar het was pas om 15 uur 6 juni in Canada, dus toen was Kelsey pas echt jarig. Om 15 uur hebben we de bananen tevoorschijn getoverd en ze aan Kelsey gegeven. De bananen zullen als smakelijk ontbijt gaan dienen de volgende dagen. 's Avonds hebben we met zijn vijven bij de Pizzahut gegeten en daarna nog een flink stuk taart naar binnen gewerkt. Kelsey had een te grote taart besteld, dus ze besloot om haar hoofd op de overgebleven helft te storten.