Namaste Nepal

Onze laatste dagen in Beijing hebben we gevuld met uitslapen, lelijke souvenirs kopen, lekker eten en alcoholische versnaperingen. Uiteindelijk was het in de vroege namiddag van 23 juni tijd om afscheid te nemen van onze 'vrienden voor het leven' en met zijn tweeën onze reis te vervolgen.

Op de 23ste hebben we op tijd uitgechecked waarna we onze spullen bij Larissa en Lucas op de kamer hebben gezet. Toen zijn we lekker uitgebreid gaan lunchen bij de bakkerij op de hoek en hebben we bij terugkomst in het hostel nog even elkaars harde schijven doorgelopen op zoek naar leuke foto's. Om iets over vieren was het toch echt zo ver, we hebben de Canadezen gedag gezegd en wij hebben de metro richting vliegveld gepakt.

We hadden nog onze metro-abonnementen die we graag wilden inleveren zodat we onze borg terug kregen. Dit ging niet zo heel gemakkelijk maar uiteindelijk is het op het vliegveld toch gelukt. Alle spullen met pijn en moeite in onze flightbags gekregen en de boel maar eens laten sealen in plastic. Een van de twee flightbags zat namelijk zo vol dat we bang waren dat de rits anders zou scheuren!

Toen we bij de incheckbalie kwamen werd ons doodleuk verteld dat we te vroeg waren om in te checken, dus een uur later konden we weer terug. Al maakte het gratis draadloos internet op de luchthaven het wachten minder erg. Bij het inchecken bleken onze tassen inmiddels 18,3 en 18,9 kg te wegen, een stuk meer dan die 11 en 16 kilo waar we mee vertrokken. Moet je nagaan hoeveel zooi we inmiddels wel niet gekocht hebben.

Om half 10 vertrok onze vlucht, geen vertraging dus wij waren blij. Alleen van het weer werden we wat minder blij. Het waaide en regende vrij hard en ook begon het wat te onweren. Eenmaal in de lucht brak de hel los. We hebben 3 uur lang door verschillende onweersbuien gevlogen met constante turbulentie, absoluut geen pretje! Rond 1 uur 's nachts kwamen we veilig aan in Kunming waar we nog 9 uur moesten wachten op onze vervolgvlucht. Bagage opgehaald, op zoek naar een bankje en proberen te slapen. Helaas werd dat bankje niet gevonden dus hebben we ergens op de marmeren vloer een mini-dutje gedaan. Helemaal gebroken en gammel konden we om 8 uur 's ochtends inchecken voor onze vlucht naar Kathmandu. Al had deze wél vertraging...

Op 24 juni kwamen we om iets over 1, Nepalese tijd, aan in Kathmandu. Tamara begon gelijk gezellig te kletsen met de douane beambte waardoor onze visumprocedure wel héél gemakkelijk ging. Aan iedereen werden vragen gesteld over geld en inkomsten. Maar bij ons ging het over Tamara's koptelefoon en dat alle 'Made in China' spullen rotzooi zijn. Zo stonden we heel snel buiten en hadden we gelijk een taxi naar het centrum.

We hadden ons bij een door de reisgids aanbevolen guesthouse af laten zetten. Een kamer voor €14 per nacht geboekt en onze spullen naar boven gebracht. Al snel bleek dat we op onze kamer geen stopcontact hadden. Heel vreemd vonden wij, maar toen we dit gingen vragen bleek het de normaalste zaak van de wereld. Ook moesten we voor draadloos internet €1,25 per uur betalen, wat echt belachelijk is! We zijn gelijk het net opgegaan, er waren gratis langzame pc's, op zoek naar een slaapplek die wel aan onze wensen zou voldoen. 's Avonds gegeten en onze zoektocht naar een nieuwe slaapplaats vervolgd. Maar we waren wat moe dus besloten we maar vroeg te gaan slapen. Om half 10 waren we beide knock-out.

Alsof het gedoe met ons guesthouse nog niet genoeg was, werden we in de vroege morgen van 25 juni ook nog eens bruut gewekt door werkzaamheden aan het gebouw. Het was zo vroeg dat we besloten om maar naar de Ambassade van India te lopen voor onze visa. We kwamen daar om kwart over 8 's ochtends aan, hebben een nummertje getrokken en we kregen een papiertje om in te vullen, een zogehete 'telex'. Om half 10 ging de ambassade 'open' en werden we op nummer afgeroepen. Wij hadden nummer 33 en 34 en waren iets voor 11 uur aan de beurt. We hebben ons telex-formulier ingeleverd. Dit wordt dan naar Den Haag gefaxt met de vraag of we lief zijn geweest en of we een goed mens zijn. Wanneer dit positief wordt beantwoord, krijgen we een visum. Vrijdag moeten we terug komen, dan hebben ze hopelijk antwoord gekregen. Wordt vervolgd dus!

Verder hadden we ook nog een ander guesthouse gevonden. We betalen nu €8 per nacht, hebben gratis internet en een eigen badkamer! We zijn tevreden. Nadat we de eerste nacht in ons nieuwe onderkomen niet zo heel erg goed hadden geslapen, zijn we vroeg op pad gegaan. We hebben beneden in het restaurant een ietwat schaars ontbijt naar binnen gewerkt waarna we richting onze eerste bezienswaardigheid van Nepal gingen: Swayanbhu Stupa

We hebben een taxi gepakt want het was wat ver om te voet te doen. De taxi's hier zijn hilarisch. Het zijn allemaal Fiat Panda-achtige autootjes helemaal vol met deuken, butsen en roestplekken. Kortom, bij ons zouden ze absoluut niet door de APK heen komen en hier vervoeren ze er mensen in. Ook hier rijden ze weer als idioten en het is altijd een gevecht tussen de verschillende chauffeurs wie er als eerst door de smalle steegjes van Kathmandu mag.

Eenmaal bij de Swayanbhu hebben we daar wat rond gelopen en de eerste foto's van Nepal zijn gemaakt. De stupa staat op een berg en omdat het helder weer was (op de smog na) hadden we ook een redelijk goed uitzicht over de stad. Er werd veel verkocht en we werden voor het eerst geconfronteerd met bedelende kinderen. Nu hebben we hierover gelukkig veel gelezen in onze reisgids en hoe we hiermee om moeten gaan. Er zijn namelijk vele 'vormen' van van bedelen hier. Vrouwen met baby's die vragen om geld voor melk (als je ze geld geeft kopen ze dus geen melk en als je ze melk geeft verkopen ze deze weer voor geld), kinderen met baby's, kinderen voor een supermarkt die vragen om geld (wanneer je dit weigert gaan ze over op vragen om 'biscuits'), en ga zo maar door. Straatkinderen is een groot probleem in Kathmandu. Ze leven in groepen op straat en wanneer ze dan wat geld krijgen, kopen ze hier lijm van om te snuiven.

Toen we klaar waren bij de stupa, hebben we ons door een taxi af laten zetten bij Durbur Square, een groot plein in het zuiden van de stad. Dat er entree betaald moest worden wisten we wel, maar dat het bijna 4x zoveel was als verwacht deed ons omkeren. Dan maar terug naar het gebied van het guesthouse om wat te lunchen. Rest van de dag uit ons neus gegeten, in de zon op het dakterras gehangen en een globale planning gemaakt voor Nepal.

Op woensdag 27 juni zijn we naar een andere stupa gegaan. Deze ligt iets verder uit de stad en is groter dan die we de dag ervoor hadden bezocht. Hier hebben we een poosje op ons gemak rondgelopen en als lunch hadden we de lekkerste curry tot nu toe! De rest van de middag in een loungebar gehangen en voor de verandering weer eens niks gedaan 's avonds. Nu is er in de avond ook niet zo veel te doen, dus dat scheelt.

De dag erna zijn we naar Pashupatinath geweest. Dit is een plaatjes waar men crematies uitvoert aan de oever van de heilige rivier. Als buitenstaander kun je deze crematies vanaf gepaste afstand aanschouwen, namelijk de andere kant van de rivier. De familie voert zelf de crematie uit, de overledenen wordt door de nabestaanden 3x rond de houtstapel gedragen voordat hij wordt weggelegd. Deze wordt dan aangestoken en het duurt zo'n 5 tot 7 uur voordat een lichaam volledig is vergaan. De zoon van de overledenen zal uit respect zijn haar afscheren en een jaar in witte kleding lopen. Wanneer er een man is overleden zal zijn vrouw voor de rest van haar leven in wit gekleed gaan. Het was een indrukwekkende dag. Stinken deed het niet echt, het rook alsof je heel lang had zitten bbq'en, maar we werden er allebei wat onpasselijk van. Zeker toen een ondergedekt lichaampje van net een meter lang op een houtstapel werd gelegd.

Vrijdag was het weer visumdag. 's Ochtends zijn we vroeg opgestaan en om iets voor 8 stonden we voor de deur bij de ambassade. We hadden maar 3 wachtenden voor ons! Om half 9 ging de poort open en om half 10 begonnen ze met de aanvragen. Eenmaal aan de beurt ging alles vrij soepel. Aanvraag inleveren, betalen en om 5 uur terugkomen om je paspoort op te halen. De middag doorgebracht in een barretje en om half 6 hadden we onze visa voor India!

Op de laatste dag van juni hebben we uitgecheckt in ons guesthouse. We hebben onze grote backpacks daar opgeslagen en we zijn met onze kleine tassen richting Bhaktapur gegaan. Bhaktapur ligt maar een kilometer of 20 van Kathmandu af maar het is een wereld van verschil. Aan het begin van de middag kwamen we daar aan en hebben een goedkoop maar prima guesthouse gevonden. Heel de middag verder lekker door het plaatsje gelopen. Waar het trouwens stukken rustiger is dan in Kathmandu. Ook de volgende dag hebben we door de stad geslenterd en op het plein wat gedronken en vooral veel 'mensen kijken', iets wat toch wel onze favoriete bezigheid is geworden.

Maandag 2 juli hebben we een kijkje genomen in een kindertehuis in Bhaktapur waar een kennis van Tamara stage heeft gelopen. Het een een tehuis voor kinderen met een lichamelijke handicap. Dit project is 6 jaar geleden opgezet door iemand uit Zevenbergen, ze zijn toen begonnen met 5 kinderen. We werden vriendelijk onthaald door de kinderen en de leiding. Het huis heeft nu 20 kinderen en zal in de loop van de komende maanden ook een tweede gebouw in gebruik gaan nemen waarna ze nog 10 extra kinderen kunnen huisvesten. Eerst kregen we een rondleiding waarna we nog even geholpen hebben met het sjouwen van spullen van gebouw 1 naar gebouw 2, het nieuwe gebouw. Daar hebben we nog heerlijk een bakje Nederlandse koffie op voordat we weer richting Kathmandu gingen. Zaterdag gaan we weer terug naar Bhaktapur voor een paar uurtjes, dan wordt het nieuwe gebouw feestelijk geopend.

Terug in Kathmandu hebben we gekozen voor een kamer met televisie. De avonden voordat we naar Bhaktapur gingen konden nog wel eens saai en lang zijn. Heel de avond films en series op tv gekeken, heerlijk! Eerst zouden we dinsdag 3 juli naar Pokhara reizen, maar we hadden geen zin om vroeg op te staan dus besloten we een bed-dag in te lassen. Achteraf is dat goed geweest, want heel de dag heeft het geregend. Lekker lang in bed gelegen, bij de bakker ontbeten en veelvuldig van onze tv gebruik gemaakt! In de avond hebben we ons busticket naar Pokhara gefixed, woensdagochtend om 06.30 uur werden we verwacht bij de bus.

Pokhara ligt 200 km ten westen van Kathmandu. Voor veel reizigers is Pokhara het beginpunt van een meerdaagse trek rondom Annapurna; een van de hoogste bergen van Nepal. We vertrokken tegen 7 uur 's ochtends vanuit Kathmandu en om 2 uur in de middag kwamen we aan in Pokhara. Bij het uitstappen van de bus werden we meteen belaagd door allerlei taxi's, een steeds terugkerend ritueel in Azie. Omdat de busreis niet zo heel erg comfortabel was, hebben we onszelf verwend door vliegtickets terug naar Kathmandu te kopen. Deze zijn maar $40 duurder dan met de bus en als we gelukt hebben kunnen we ook nog een aantal grote bergen met witte toppen zien.

De dag na aankomst in Pokhara hebben we eerst lekker uitgeslapen. Toen we eenmaal uit bed waren besloten we een stuk te gaan lopen. We hadden in de reisgids een mooie route gevonden die met een beetje geluk werd beloond door een prachtig uitzicht. We hebben ons door de taxi bij het beginpunt af laten zetten waarna we vol goede moed vertrokken. Volgens de reisgids zouden we met een 'half hour hike' boven zijn. Achteraf bleek dit dus zo'n 2 uur naar boven te zijn en een half uurtje van de 'taxi stand' naar de top. Het stond dus weer lekker onduidelijk in ons boek. Enfin, we hebben dus de steile route omhoog gelopen en helemaal bezweet kwamen we aan bij de top. Vele mensen gaan vanuit hier paragliden naar beneden, hier hebben we een ruime tijd heerlijk met zijn tweetjes naar zitten kijken. Er was nog een dikke Aziaat die wat moeite had met het commando 'run', zo gleed hij uit waardoor ze alles weer opnieuw moesten rechtleggen. Het uitzicht was overigens prachtig. Ondanks dat het regenseizoen is, was het weer prachtig! We waren beide weer eens verbrand op onze neus doordat de zon flink scheen! Terug naar beneden hebben we trouwens niet gelopen, maar lekker lui de taxi gepakt.

Alle grote uitgaven voor de reis zijn inmiddels gedaan; we hebben ons visum voor India en we hebben een vlucht geboekt van Kathmandu naar Delhi, waar we heen zullen vliegen op zondag 8 juli. We hadden eigenlijk gepland om wat langer in Nepal te blijven, maar omdat het weer in het trekkings-gebied erg slecht is, is het lastig om een trekking te doen. Zo hebben we besloten om wat korter in Nepal te blijven en dan wat langer in India. Het was eerst zo'n 3 weken Nepal en een ruime week India, maar het is nu 2 weken Nepal en 2 weken India geworden.

Ook komt er een punt dat we ons ticket naar huis moeten regelen, dit hebben we een paar dagen terug gedaan. Voor onszelf hadden we een datum in gedachte en deze was prima haalbaar met de steden die we nog wilden zien. Ook was dit ticket nu nog goed geprijsd en aangezien we bij de vorige 2 tickets te lang hebben gewacht waardoor we ineens bijna 2x zoveel moesten betalen, besloten we om onze vlucht terug naar huis vast te leggen. Op zaterdag 21 juli, om 17.45, zullen we onze voeten weer op Nederlandse grond zetten.

Nu we hier in een gammel internetcafe onze blog proberen bij te werken, krijgen we te maken met de eerste monsoon-bui. Binnen een paar minuten staan de straten blank, de riolering kan de hoeveelheid water absoluut niet aan. Een prachtig tafereel om te zien en alle Nepalezen genieten er ook van. Dit jaar was de monsoon namelijk erg laat, ze hebben pas een paar stortbuien gehad. En voor de oogst is men hier toch echt afhankelijk van regenval. Wanneer we zo terug zijn in het hotel gaan we onze serie-verslaving voort zetten. Zo volgen we Masterchef Australia en een spannende politie-serie. Morgen is een spannende dag, dan gaan we met een 2-persoons vliegtuigje weer terug naar Kathmandu.