De laatste dagen in India hebben we niet veel gedaan. We waren er eigenlijk wel een beetje klaar mee. Zeker toen we op een van de laatste dagen beide bevangen werden door de hitte was het genoeg geweest. Mensen uit Nederland zijn er nou eenmaal niet voor gemaakt om in 47 graden te functioneren. 47 graden (ja, zevenenveertig!) is echt niet grappig. Je kunt niks anders doen dan in je ondergoed onder de waaier én in de blaasrichting van de airco gaan liggen. Na Jaisalmer zijn we nog in Bikaner, Mandawa en Delhi geweest. Eenmaal in Delhi hebben we onze tassen goed ingepakt en er voor gezorgd dat er niks van de vele souvenirs kon beschadigen. Eigenlijk zaten zo’n beetje alle souvenirs in de handbagage zodat we zelf een oogje in het zeil konden houden.
Op zaterdag 21 juli was het dan zo ver. Om half 8 werden we opgehaald in ons hostel en op het vliegveld gedumpt. We hadden er toch stiekem wel veel zin in al zou het een ontzettend lange dag worden. Het inchecken en het inchecken van de bagage ging lekker vlotjes en zo konden we nog even bij de McDonalds op het vliegveld ontbijten. Een bijzondere McDonalds welteverstaan, want India blijft natuurlijk een land waar men geen gehakt eet. Om kwart voor 10 in de ochtend gingen we boarden en om half 11, precies op tijd gingen we de lucht in. We hadden heerlijk ons eigen beeldschermpje met ontzettend leuke films en series, dus eigenlijk vloog het eerste deel van terugreis voorbij. Onze tussenstop was in Helsinki. Deze zou eigenlijk maar een krap uurtje zijn, maar doordat de piloot van de eerste vlucht het spreekwoordelijke ‘gaspedaal’ flink ‘intrapte’, waren we bijna een half uur eerder in Finland.
Iets later dan verwacht vertrokken we uit Finland wat er voor zorgde dat we een kwartier later in Amsterdam aankwamen. Rond 6 uur konden we onze voeten weer op Nederlands grondgebied zetten. Wat een raar gevoel was dat. Nederlandse omroepberichten, Nederlandse advertenties, Nederlandse mensen en ga zo maar door. We besloten nog even snel onze tanden te poetsen want we verwachtten natuurlijk volop gekus en daarna gingen we in sneltreinvaart richting de bagageband.
Iedereen kent Hello Goodbye, en dan vooral de bekende deuren waarvoor mensen staan te wachten totdat hun dierbaren door die ‘Hello Goodbye’-deuren heen komen. Tamara zag hier het meest tegenop. Want, wanneer je bij de bagagebanden komt kun je door die enorme glazen pui je familie al wel zien maar er niet mee spreken of knuffelen. Het idee alleen al deed haar bijna huilen.
Na ons korte sprintje kwamen we bij de bagagebanden. We zagen ballonnen, en nog meer ballonnen van waarachter we ons ontvangstcomité tevoorschijn kwam. We zagen dat ze gilden van blijdschap, het glas was namelijk te dik om ze te horen. Snel er naar toe, even zwaaien en lachen waarna we snel onze bagage gingen halen.
En toen mochten ook wij door de bekende ‘Hello Goodbye’-deuren. Onze familie en vrienden stonden aan de andere kant te wachten totdat ze ons na ruim vier maanden weer in hun armen mochten sluiten. Er werd niet gehuild, maar wel stond iedereen te stralen van blijdschap. Zoals de twee heliumballonnen in onze woonkamer nog steeds zeggen; ‘Welcome Home’.
Inmiddels zijn we dus bijna 3 weken thuis en al weer redelijk gewend aan Nederland. Het weer is wisselvallig en we moeten hier gewoon weer ons eigen eten kopen en koken. De eerste dagen werd de Albert Heijn vermeden want we wilden echt nog niet ‘onder de mensen’ en de eerste uitgave terug in Nederland was een groot opblaaszwembad om tijdens het warme weer nog even in de vakantiestemming te blijven. Het is voor iedereen de gewoonste zaak dat we weer terug zijn en lijkt het alsof we nooit zijn weggeweest. Voor ons ligt dat net iets anders; er gaat geen dag voorbij zonder dat wij ook maar iets over onze reis aanhalen. Is het geen foto, is het wel een berichtje wat we van de Canadezen, die we nog regelmatig spreken, ontvangen.
We zijn weer terug, het is nu echt voorbij en hiermee sluiten we onze fantastische reis af. Het is iets wat ons de rest van ons leven bij zal blijven. Of het slim is geweest om alles achter ons te laten en te vertrekken weten we niet, maar deze geweldige ervaring nemen ze ons in ieder geval nooit meer af.
We willen iedereen bedanken die met ons heeft meegereisd tijdens de afgelopen maanden. Er zijn zoveel leuke reacties geweest, wat ons motiveerde om ook door te blijven schrijven. We zitten boven de vierduizend pageviews op onze blog. Iets wat wij nooit verwacht hadden. Ook op Facebook werd er fanatiek gereageerd op foto’s en anekdotes die werden geplaatst; Onvoorstelbaar leuk! We hopen dat jullie de volgende keer ook weer met ons mee reizen, al moet dat plan voorlopig nog even de ijskast in…
