Reef Trip & Noord Queensland

Het Great Barrier Reef; iets wat bij velen tot de verbeelding spreekt en, wanneer je dan eindelijk in Australië bent, een must-do. En dat weten de toerbureau's ook... Prijzen rijzen de pan uit wat betreft trips naar het rif, maar je bent zo dichtbij. Je kan nou eenmaal ook niet naar Parijs zonder de Eiffeltoren te bezoeken! Al kost een bezoek aan de Eiffeltoren geen $200 pppd... 

Enfin, genoeg geklaagd! We gingen met een dagtour naar het rif! We hadden via het hostel geboekt; een compleet verzorgde dag snorkelen met een introductie duik. Spannend! Om half 8 werden we gedropt bij de haven en tegen half 9 vertrokken we met de boot naar het rif. Ruim een uur later werd het sein gegeven dat we mochten gaan snorkelen, yeah! Iedereen die een introduik had bijgeboekt werd in groepen verdeeld, wij waren groep 9 en pas na de lunch waren we aan de beurt. 

Wat was het fantastisch! We hebben heerlijk gesnorkeld en allerlei gekleurde vissen en koraal gezien. Rond het middaguur was er een goed verzorgde bbq-lunch en hierna mochten we ons beide klaar gaan maken voor onze introduik! Bas, ons ijskonijn, was zoals altijd de relaxte van ons twee. Ik daarentegen was lichtelijk gestresst, zeker toen bij de groep voor ons 3 van de 3 introduikers binnen 5 minuten weer boven kwam omdat ze in paniek raakten... 

Wij waren aan de beurt. We moesten onder water bij de boot 2 oefeningen doen, mondstuk uitnemen én weer indoen + water uit je duikbril blazen, lukte deze twee dan mocht je verder. Bij allebei ging het goed maar ik raakte wat in paniek... Op nog geen 2 meter diepte kreeg ik last van mijn oren en kreeg ze niet geklaard. Terwijl we verder afzakten nam de pijn toe en besloot ik me naar de oppervlakte te begeven. Wat een kut gevoel zeg, ik wilde zo graag! Bij de boot gewacht tot Bas weer boven kwam, die vond het fantastisch! Hij ging zelfs nog een keer! Ik mocht het van de crew nogmaals proberen. Maar precies hetzelfde probleem speelde parten, dus adviseerde men om het vooral niet te doen. Het kon blijvende schade aan mijn oren geven. Helaas pindakaas! De rest van de middag heerlijk gesnorkeld en uiteindelijk hebben we een topdag gehad! 

Cairns hebben we 13 september definitief achter ons gelaten. Onze volgende stop was Mission Beach. Veel medereizigers hadden dit kleine plaatsje overgeslagen omdat het uitgestorven was. Dit was ook zo, maar wij vonden het fantastisch! Een kleine camping aan het strand en wanneer we bij onze tent zaten keken we zo het strand op, heerlijk. Mission beach, en de omliggende dorpen, hebben ruim 3 jaar geleden te maken gehad met een heftige tyfoon. Veel is toen beschadigd, vernietigd en veel is ook niet meer opnieuw opgebouwd, vandaar dat het kleine spookstadjes zijn met minimale voorzieningen. 

Na een paar dagen gerelaxt te hebben bij Mission Beach zijn we weer een stukje zuidelijker gegaan; Townsville. Een grotere plaats met veel faciliteiten. Ook is er een grote shoppingmall waar we onze auto zijn kwijtgeraakt. We hadden hem geparkeerd op het parkeerdek bovenop het winkelcentrum, maar we konden hem niet meer vinden... Uiteindelijk zijn we met een beetje gevoel voor richting weer bij de auto uitgekomen, eind goed al goed! En de keren daarna de auto maar op wat strategischere plaatsen geparkeerd ;) 

Verder ligt voor de kust van Townsville een eiland, Magnetic Island. We zijn hier een dagje naartoe geweest. Op het eiland is een kleine opvang waar ze koala's en andere dieren opvangen. We kregen hier een interactieve rondleiding van 2 uur en er werd ons veel verteld over alle dieren. Zo waren er schildpadden, kaketoes, krokodillen, koala's en slangen. Aan het einde van de tour kon je met een koala op de foto, hiervoor werd en kleine bijdrage gevraagd en zou je de opvang steunen. Uiteraard kon ik het niet laten met de koala op de foto te gaan! Zo bijzonder om mee te maken! Verder die dag op verschillende kleine stranden geweest, maar die koala die ik vast mocht houden was toch niet meer te overtreffen ;) 

Op de campings waar we tot nu toe zaten, zitten ook veel 'grijze nomaden' zoals ze ze hier noemen. Oude gepensioneerde echtparen die ieder jaar in de wintermaanden vanuit het zuiden naar het noorden trekken en weer terug. Ze overwinteren dus in eigen land ;) Om een of andere reden trekken wij ze aan. Ze komen allemaal een praatje met ons maken en we krijgen allerlei (ook nuttige!) tips. Ook een bakkie koffie of iets lekkers voor de lunch is geen uitzondering. We hebben het telefoonnummer van een ouder, oorspronkelijk Nederlands koppel gekregen. Beide de 80 al gepasseerd en nog ontzettend ondernemend! Ze wonen al 60 jaar Down Under en vonden ons als Nederlanders erg interessant. We gaan een kop echte Nederlandse koffie bij ze drinken en een potje klaverjassen wanneer we in de buurt zijn :) 

Ik heb trouwens een nieuwe pagina aangemaakt; Slapen enzo. Hier licht ik de campings en hostels die we hebben bezocht wat verder toe!

Hoera, een auto! En ons eerste uitstapje

Onze vorige blog stopte met onze zoektocht naar een auto. Inmiddels is er een auto maar het duurde laaaaaang voordat we de trotse eigenaren waren! Maar we zijn er blij mee!

Het is een Honda CR-V uit 2001 geworden, met 250.000 km op de teller. Ja pap, dat zijn veel kilometers, maar hier in Australië weten ze nou eenmaal niet beter! Zo'n beetje iedere gebruikte auto die in de verkoop is heeft meer dan 200.000 km op de teller staan. Hebben ze er minder, zijn ze niet geschikt voor ons budget ;)

Wat nog wel even leuk is om te vertellen; ik heb een achternicht wonen in Cairns, ze heet Karen! Bij een van mijn Facebook posts reageerde een achterneef uit Nieuw Zeeland dat zijn zus in Cairns woont. Haar telefoonnummer gekregen en we hebben afgesproken te gaan lunchen. Best even vreemd om met iemand af te spreken die je totaal niet kent, maar het werd een gezellige middag! Het toeval liet dat Karen bij de Australische variant van het CBR werkt. Ze geeft rijlessen en weet door haar werk ook wel enigszins welke dealers in de stad goed zijn en welke je beter kunt ontwijken.

Inmiddels hadden wij bij een dealer een mooi wagentje gezien en na wat research van Karen werd deze garage veilig verklaard. We kregen groen licht! ;) De auto werd afgeleverd met een roadworthy certificate (APK) en na de servicebeurt konden we op vrijdag 5 september als trotse eigenaren wegrijden bij de garage! Zo gaaf! Gelijk een hoop inkopen gedaan qua kampeerspullen zodat we helemaal klaar waren voor het grote avontuur!

Men rijdt hier links, het stuurt zit rechts. Wat automatisch betekend dat je richtingaanwijzer rechts zit en je ruitenwissers links, andersom dan bij ons dus... Bas rijdt vooralsnog de meeste kilometers, maar wanneer ik rijd is het geen uitzondering dat ik mijn richting aangeef door met de ruitenwissers te bewegen. Ik moet zeggen dat het steeds beter gaat! Oja, en rotondes moet je dus ook andersom nemen. Dat heeft in de bovenkamer ook aardig wat tijd nodig om vanzelfsprekend te worden. Maar vrees niet, we hebben nog geen meter spook gereden!

Afgelopen zaterdag zijn we, na 2 weken, uitgecheckt bij Tropic Days. We lieten een hoop leuke mensen en nieuwe vrienden achter maar het was tijd om te gaan. We reden naar Cape Tribulation, zo'n 3 uur noord van Cairns. Een prachtige route langs de kust. Wanneer we een bocht namen, zagen we het strand en de zee tevoorschijn komen, prachtig! Verderop Cape Trib is het noordelijkste punt van de Oostkust waar je met een gewone auto kunt rijden. We hebben daar 2 nachten op een camping gezeten en lekker van de stilte genoten. Toen we na 2 nachten onze tent weer afbraken werden we overvallen door het eerste vieze Australische beest; een bruine harige spin! Als een stel mietjes hebben we met een tentstok die spin van de tent geslagen. Stelletje helden dat we ook zijn...

Na Cape Trib terug naar het zuiden gereden naar Port Douglas. Een kleine badplaats met een super strand en relatief weinig toeristen. Ook hier weer op een camping voor 2 nachten. Super schone accommodatie, heel fijn! Dag 2 in Port Douglas was niet mijn topdag. Ik werd aangevallen door zandvliegen... Voor wie ze niet kent, kleiner dan muggen en ze maken geen geluid. Wel prikken ze je gemener dan muggen en laten ze rode vlekken achter die na een dag in jeukende bulten veranderen. Ik werd er gek van! Bij de drogist goede insectenspray gehaald die ik vervolgens in mijn oog spoot... Zoals ik al zei; een topdag! Vandaag bij aankomst terug in Cairns (en Tropic Days) maar even langs de apotheek gegaan voor advies want mijn oog bleef, ook na veelvuldig uitspoelen, wat branderig en geïrriteerd aanvoelen. Enfin, oogdruppels gekregen en moet snel beter gaan!

Over een paar dagen zullen we Cairns voorgoed achter ons laten. We zijn hier alleen even terug over een snorkeltripje naar het Great Barrier Reef te doen en om afscheid te nemen van Karen. Ze heeft ons vorige week toch wel met een hoop geholpen en bijgestaan!

PS Grappig detail; Karen kwam ons op een avond bij het hostel vertellen hoe je een auto moet registeren / overschrijven. Ook raakte ze met wat vrienden van ons aan de praat die, net als wij, in een vergevorderd stadium waren met het kopen van een auto. Een klein hostel en iedereen wist zo'n beetje van elkaar of ze bezig waren met het kopen van een auto. Omdat Karen na het werk langs kwam en haar uniform nog aan had, ontstond er een roddel in het hostel dat we Karen hadden ingehuurd om voor ons een auto te vinden... Kun je het je voorstellen?! We vonden het hilarisch en hebben ze maar in die waan gelaten... Haha!