Ik kan geen appels meer zien...!

Appels waren nooit echt mijn favoriete fruit. Ik at ze hier in Australië wel af en toe, maar niet vaak. Als ik ze dan at, maakte ik er eerst partjes van, want het gewoon zo een appel uit het knuisje eten is niks voor mij. Dat schilletje dan tussen je tandvlees, verschrikkelijk! Het evenaart bijna het eten van popcorn. Die vliesjes kom je een week later bij het tandenpoetsen ook nog wel eens tegen...

We zijn nog steeds op de appel boerderij. Het werk gaat ons met de dag meer tegenstaan. 9 uur per dag dezelfde handeling en na zoveel dagen samenwerken zijn Bas en ik eigenlijk ook wel uitgepraat. Voornamelijk gaan onze gesprekken herhaaldelijk over het verkopen van de auto, waar we ons geld aan gaan spenderen en hoe we hopen dat de komende maanden er uit gaan zien. Het werk is zwaar, voor zowel geest als lichaam. Nog even volhouden, hierna hebben we er alleen maar profijt van! Even door de zure appel heen bijten! ;) 

Iedere ochtend om 06.15 uur gaat de wekker. Ik ben nooit een ochtend mens geweest en dat zal ik ook nooit worden. Bas gaat er rond half 7 uit en ik rek het meestal tot iets na kwart voor 7. Ik eet mijn door Bas klaargemaakte boterhammen terwijl meneer de boterhammen voor de pauzes smeert en ons lunchtas vult. Hij zorgt zo goed voor me! Als ik dan vraag waarom hij dat voor me doet doet zegt tie; 'Omdat ik weet dat jij dat anders toch zelf niet doet.' En hij heeft gelijk, ik zou zelf geen ontbijt klaarmaken. Ik ben een slechte ontbijter dus er wordt voor gezorgd dat ik in ieder geval met íets in mijn maag om iets over half 8 naar mijn werk vertrek. 

Onze bazen, de broers Leigh en Malcom, zijn top. Ze zijn aardig, niet moeilijk en ze behandelen al hun personeel met evenveel respect. Wanneer je je rij niet goed plukt zeggen ze er wat van, maar wel op een normale toon en ze leggen nogmaals uit wat we van je verwacht wordt. Maar als je rij er perfect uit ziet, dan hoor je dat ook! Het enige waar ze streng in zijn is de tijd. Ze verwachten dat we om 7.50 uur op het werk zijn en om 7.58 uur beginnen met plukken. Ben je te laat, dan ben je de lul. En niet zo'n beetje ook! Gelukkig is dat ons nog niet overkomen, we vertrekken altijd gezamenlijk van stal en we zijn altijd ruim op tijd. 

Tijdens het werk mogen we gewoon onze eigen muziek luisteren. Ik heb 1 oordopje in zodat het meer een achtergrond muziekje is. Want zo nieuwsgierig als ik ben hoor ik graag wat er om me heen gebeurd en gezegd wordt. Iedere ochtend begin ik om 8 uur eerst met 'shufflen' van Coldplay albums. Dit gaat door tot de eerste 10 minuten pauze van 10.30 uur. De rest van de dag luister ik qua muziek naar van alles, maar net waar ik op dat moment zin in heb. Van 12.45 uur tot 13.30 uur hebben we lunchpauze en deze vliegt altijd voorbij. Daarna hebben we om 15.30 uur weer 10 minuten pauze en om klokslag 5 uur stoppen we en is het racen terug naar de schuur om als eerste in de douche te zijn. Er is namelijk niet genoeg warm water voor iedereen. 

Alles ruikt vreemd. Het is een geur die ik niet kan plaatsen. Naast dat het vies is, heeft het ook een rare geur. Het ruikt niet naar appeltjes, bomen of bos, maar ook niet chemisch of naar boerderij. Het zit niet alleen in je kleding, maar zit het ook in je haar en huid. Zelfs na het douchen met body-wash ruikt je arm nog naar werk. De kleren die we aan hebben met werk; iedere dag dezelfde broek en sokken, 2 verschillende shirts per week en een vest, deze kunnen we aan het einde weggooien. Deze zijn echt met geen mogelijkheid meer fris en fruitig te krijgen. Het enige waar ik van baal is mijn goede jas. Die heb ik ook regelmatig aan en beschermt me tegen de regen. Maar ook hier hangt die vage lucht in, hopelijk gaat deze er na verloop van tijd nog wel uit... 

Verder leven we nog steeds in 'the Shed'. We zijn inmiddels met 16 mensen en het is gezellig druk. Iedereen kan goed met elkaar overweg en is overal voor in. Nu tijdens de feestdagen hebben we met zijn allen gegeten. Iedereen heeft een gerecht uit zijn / haar thuisland gekookt, of gewoon iets wat je lekker vind. Wij wilden eerst hutspot maken, maar we zagen de 4 Indiërs nou niet echt hutspot eten en we hebben uiteindelijk maar gekozen om een pasta pesto salade te maken. Verder hebben we een dobbelspel gespeeld met cadeautjes van 5 dollar, het dobbelspel waarbij je cadeaus mag stelen, moet ruilen en af en toe moet doorschuiven. Zoals je kunt raden, met 16 man was het een grote -maar gezellige- chaos!

'The Shed', ik heb er een haat-liefde verhouding mee. De ene keer kan ik het prima aan, de andere keer vind ik het vreselijk... Geen isolatie, geen vloerbedekking, een kapot wasmachine en maar 2 wc's en 2 douches is wat sneu voor 16 mensen. En je moet eens weten hoe lang de Indiërs 's ochtends op de wc zitten om hun curry van de vorige avond een enkeltje wc-pot te geven... 

31 december hebben we onze laatste werkdag. We hebben dan in 4 weken ons budget weer lekker kunnen aanvullen! Dan is het Tasmanië afmaken, 12 januari met de boot terug naar het vaste land en op 25 januari papa en mama van het vliegtuig halen! Maar eerst voor die tijd proberen de auto te verkopen... Op naar het volgende avontuur! 

Van happy campers naar happy farmers

Vanuit Philip Island zijn we naar Melbourne vertrokken. Het was extreem warm toen we daar aankwamen, zo'n 34 graden met veel bewolking. Drukkend weer dus, in Nederland zouden we zware onweer krijgen... We hadden gekeken naar overnachtingsmogelijkheden, maar er was eigenlijk niks interessants of betaalbaars te vinden dus besloten we er een nachtje in de auto van te maken op een gratis parkeerplaats. Bedankt Wikicamps! We hebben de auto geparkeerd en omgebouwd. Alle spullen vanuit de laadruimte en de achterbank hebben we verplaatst naar de voorstoelen en daarna de achterbank ingeklapt. Zo hadden we ongeveer 1,5 bij 1,5 meter om te slapen met zijn tweeën. Niet heel comfortabel maar het was te doen! Voor een nachtje af en toe is het oké...

De volgende ochtend, 1 december, was het weer in tegenstelling tot voorgaande dag om te huilen, koud en regen. We werden wat rot wakker na het nachtje in de auto en wilden graag douchen. We vonden via Wikicamps een plek om te douchen; een sportschool. Toen we aankwamen besloten we zo normaal mogelijk naar binnen te gaan, beide hadden we een rugzakje met spullen en we wisten precies waar we heen moesten. We hebben dus gratis en voor niks illegaal in een sportschool gedoucht en daarna zijn we weer naar buiten gelopen alsof er niks aan de hand was.

1 december was ook gelijk de dag van de overtocht naar Tassie, zoals men hier Tasmanië noemt. We hadden half in de middag met Zac en Kaitlyn afgesproken en voor die tijd zijn we nog even een van de twee H&M's in heel Australië leeg gaan kopen. Je hebt hier namelijk maar 2 vestigingen. Een in Melbourne en een in Sydney. Zo onvoorstelbaar! Enfin, eind van de middag met zijn 4 een hapje gaan eten en daarna richting de boot vertrokken! Het was allemaal goed geregeld en om half 8 in de avond vertrokken we. De boot was groot, de stoelen om op te slapen waren heel comfortabel maar het bier was stom duur. De volgende ochtend om half 6 werden we door de intercom gewekt met de melding dat we bijna in Tassie waren en toen voeren we met een immens grote boot een piepklein haventje in. 

De aankomsthave was Devonport, centraal gelegen aan de noordkust. Het was koud en regenachtig. En met die twee woorden kan ik eigenlijk Tasmanië grotendeels omschrijven tot dusver; koud en regenachtig. De planning voor Tasmanië was strak (je leest het goed; was strak) dus besloten we er gelijk vaart achter te zetten. Via een kleine hike in Launceston zijn we diezelfde dag nog met zijn tweetjes naar Georgetown gereden voor onze overnachting. We waren gebroken! Eerst een nacht in de auto en dan een kort nachtje op een schip is niet goed voor mensen van onze leeftijd! ;) 

We keken naar de weersverwachtingen en besloten in plaats van 2 nachten maar 1 nacht te blijven zodat we droog de tent konden inpakken en verplaatsen naar de volgende bestemming; Bay of Fires. Werkelijk een adembenemend strand, maar helaas verpest door  het weer... We waren weer met zijn viertjes, maar door het weer konden we niet gezellig buiten zitten met een biertje. Halverwege de volgende -regenachtige- dag zijn Zac en Kaitlyn vertrokken en wij bleven nog een nachtje. De ochtend daarna, 5 december, hebben we droog in kunnen pakken en zijn we richting Freycinet National Park vertrokken. Een schiereiland halverwege de oostkust van Tasmanië. We hebben hier de tent opgezet en de volgende dag hebben we een feestje gevierd! We hadden bij Bay of Fires al wat verjaardag inkopen gedaan voor mijn verjaardag en op de 6e mocht ik mijn verjaardagscake opeten! Bas en ik zijn die dag een 11km lange hike gaan lopen in het park met als hoogtepunt Wineglass Bay, eindelijk kwam de zon door en hier hebben we kaarsjes uitgeblazen en een stukje cake gegeten. Die middag nog met Zac en Kaitlyn een biertje gedronken en de ochtend daarop was het weer tijd om naar de volgende bestemming te gaan. 

Het plan was om naar het volgende Tasman National Park te gaan. We zijn hier alleen nooit aangekomen. Door het slechte weer besloten we met een kleine omweg naar Hobart, de hoofdstad van Tassie, te rijden en naar de bioscoop te gaan. Ook hier zijn we nooit geweest. Eerst wilden we namelijk naar het visitor centre voor wat informatie omtrent werken in de regio. We hoorden namelijk in de weken hiervoor dat er goed geld te verdienen is op Tasmanië in de fruitteelt. We kregen hier een boekje met nummers en adressen van boeren en hebben wat rond gebeld maar helaas geen boeren die plukkers of inpakkers nodig hadden. 

De volgende dag hadden we meer geluk. In de ochtend belde Zac naar een boer en hij moest de volgende dag maar terug bellen. We zijn op ons gevoel afgegaan en hebben niet tot de volgende ochtend gewacht maar we zijn met zijn vieren naar de boerderij in Dover, 1,5 uur zuidelijker van Hobart, gereden. Het was alsof het zo moest zijn; we kwamen de boeren tegen op precies de juiste plek op de juiste tijd en ze gaven ons een kans om onszelf te bewijzen. 

We werken voor $21 per uur per persoon op een organische appel boomgaard. Er word nog niet geoogst, maar we bereiden het oogsten voor. We 'dunnen de boomgaard uit'; we halen de slechte appels uit de bomen om de goede appels de ruimte te geven om te kunnen groeien. We werken 5 dagen per week van 8 tot 5 en het is fysiek heel zwaar werk. We lopen met grote zware metalen ladders over een land van ik weet niet hoeveel vierkante kilometer. En ondanks dat ik een harde werker ben en niet snel op geef heb ik toch al een paar keer zoiets gehad van; is dit het waard? Waarom doe ik dit? Maar iedere keer dat het even tegen zit, als het regent en mijn voeten doorweekt zijn bijvoorbeeld. Of als zelfs de pijnstillers die ik elke dag neem tegen de rugpijn niet genoeg zijn, denk ik maar weer 21 dollar, 21 dollar, 21 dollar...

We hebben besloten om ongeveer tot oudjaar te blijven. Met kerst zijn we 2 dagen vrij wat ons een 4-daags weekend geeft. Als we het tot de jaarwisseling vol houden hebben we een aardig zakcentje verdiend om onze reis te vervolgen! Slapen doen we trouwens bij de boer op het land. Er is een schuur omgebouwd tot woonruimte, heel basic, niet schoon, koud en gehorig, maar het is er tot dusver uit te houden. Binnen 5 minuten hadden we het de naam 'The Shed' gegeven. We betalen huur, 100 dollar per persoon per week, maar er is verder niks in de omgeving dus we moeten wel (Weer een; waarom doe ik dit-momentje...) Onze slaapkamer delen we met Zac en Kaitlyn en verder wonen er nog 4 Indische gasten, een Frans stel en een Marrokaanse jongen. Best gezellig en iedereen kan prima met elkaar overweg, dat is een pluspunt, maar verder... 

Er is nog 1 klein dingetje... Onze boot terug naar Melbourne vertrekt op 18 december... Ach, het geld dat we nu hier verdienen weegt daar niet tegen op! Als we maar op 25 januari terug zijn op het vaste land is het goed, dan krijgen we namelijk visite!