Van happy campers naar happy farmers

Vanuit Philip Island zijn we naar Melbourne vertrokken. Het was extreem warm toen we daar aankwamen, zo'n 34 graden met veel bewolking. Drukkend weer dus, in Nederland zouden we zware onweer krijgen... We hadden gekeken naar overnachtingsmogelijkheden, maar er was eigenlijk niks interessants of betaalbaars te vinden dus besloten we er een nachtje in de auto van te maken op een gratis parkeerplaats. Bedankt Wikicamps! We hebben de auto geparkeerd en omgebouwd. Alle spullen vanuit de laadruimte en de achterbank hebben we verplaatst naar de voorstoelen en daarna de achterbank ingeklapt. Zo hadden we ongeveer 1,5 bij 1,5 meter om te slapen met zijn tweeën. Niet heel comfortabel maar het was te doen! Voor een nachtje af en toe is het oké...

De volgende ochtend, 1 december, was het weer in tegenstelling tot voorgaande dag om te huilen, koud en regen. We werden wat rot wakker na het nachtje in de auto en wilden graag douchen. We vonden via Wikicamps een plek om te douchen; een sportschool. Toen we aankwamen besloten we zo normaal mogelijk naar binnen te gaan, beide hadden we een rugzakje met spullen en we wisten precies waar we heen moesten. We hebben dus gratis en voor niks illegaal in een sportschool gedoucht en daarna zijn we weer naar buiten gelopen alsof er niks aan de hand was.

1 december was ook gelijk de dag van de overtocht naar Tassie, zoals men hier Tasmanië noemt. We hadden half in de middag met Zac en Kaitlyn afgesproken en voor die tijd zijn we nog even een van de twee H&M's in heel Australië leeg gaan kopen. Je hebt hier namelijk maar 2 vestigingen. Een in Melbourne en een in Sydney. Zo onvoorstelbaar! Enfin, eind van de middag met zijn 4 een hapje gaan eten en daarna richting de boot vertrokken! Het was allemaal goed geregeld en om half 8 in de avond vertrokken we. De boot was groot, de stoelen om op te slapen waren heel comfortabel maar het bier was stom duur. De volgende ochtend om half 6 werden we door de intercom gewekt met de melding dat we bijna in Tassie waren en toen voeren we met een immens grote boot een piepklein haventje in. 

De aankomsthave was Devonport, centraal gelegen aan de noordkust. Het was koud en regenachtig. En met die twee woorden kan ik eigenlijk Tasmanië grotendeels omschrijven tot dusver; koud en regenachtig. De planning voor Tasmanië was strak (je leest het goed; was strak) dus besloten we er gelijk vaart achter te zetten. Via een kleine hike in Launceston zijn we diezelfde dag nog met zijn tweetjes naar Georgetown gereden voor onze overnachting. We waren gebroken! Eerst een nacht in de auto en dan een kort nachtje op een schip is niet goed voor mensen van onze leeftijd! ;) 

We keken naar de weersverwachtingen en besloten in plaats van 2 nachten maar 1 nacht te blijven zodat we droog de tent konden inpakken en verplaatsen naar de volgende bestemming; Bay of Fires. Werkelijk een adembenemend strand, maar helaas verpest door  het weer... We waren weer met zijn viertjes, maar door het weer konden we niet gezellig buiten zitten met een biertje. Halverwege de volgende -regenachtige- dag zijn Zac en Kaitlyn vertrokken en wij bleven nog een nachtje. De ochtend daarna, 5 december, hebben we droog in kunnen pakken en zijn we richting Freycinet National Park vertrokken. Een schiereiland halverwege de oostkust van Tasmanië. We hebben hier de tent opgezet en de volgende dag hebben we een feestje gevierd! We hadden bij Bay of Fires al wat verjaardag inkopen gedaan voor mijn verjaardag en op de 6e mocht ik mijn verjaardagscake opeten! Bas en ik zijn die dag een 11km lange hike gaan lopen in het park met als hoogtepunt Wineglass Bay, eindelijk kwam de zon door en hier hebben we kaarsjes uitgeblazen en een stukje cake gegeten. Die middag nog met Zac en Kaitlyn een biertje gedronken en de ochtend daarop was het weer tijd om naar de volgende bestemming te gaan. 

Het plan was om naar het volgende Tasman National Park te gaan. We zijn hier alleen nooit aangekomen. Door het slechte weer besloten we met een kleine omweg naar Hobart, de hoofdstad van Tassie, te rijden en naar de bioscoop te gaan. Ook hier zijn we nooit geweest. Eerst wilden we namelijk naar het visitor centre voor wat informatie omtrent werken in de regio. We hoorden namelijk in de weken hiervoor dat er goed geld te verdienen is op Tasmanië in de fruitteelt. We kregen hier een boekje met nummers en adressen van boeren en hebben wat rond gebeld maar helaas geen boeren die plukkers of inpakkers nodig hadden. 

De volgende dag hadden we meer geluk. In de ochtend belde Zac naar een boer en hij moest de volgende dag maar terug bellen. We zijn op ons gevoel afgegaan en hebben niet tot de volgende ochtend gewacht maar we zijn met zijn vieren naar de boerderij in Dover, 1,5 uur zuidelijker van Hobart, gereden. Het was alsof het zo moest zijn; we kwamen de boeren tegen op precies de juiste plek op de juiste tijd en ze gaven ons een kans om onszelf te bewijzen. 

We werken voor $21 per uur per persoon op een organische appel boomgaard. Er word nog niet geoogst, maar we bereiden het oogsten voor. We 'dunnen de boomgaard uit'; we halen de slechte appels uit de bomen om de goede appels de ruimte te geven om te kunnen groeien. We werken 5 dagen per week van 8 tot 5 en het is fysiek heel zwaar werk. We lopen met grote zware metalen ladders over een land van ik weet niet hoeveel vierkante kilometer. En ondanks dat ik een harde werker ben en niet snel op geef heb ik toch al een paar keer zoiets gehad van; is dit het waard? Waarom doe ik dit? Maar iedere keer dat het even tegen zit, als het regent en mijn voeten doorweekt zijn bijvoorbeeld. Of als zelfs de pijnstillers die ik elke dag neem tegen de rugpijn niet genoeg zijn, denk ik maar weer 21 dollar, 21 dollar, 21 dollar...

We hebben besloten om ongeveer tot oudjaar te blijven. Met kerst zijn we 2 dagen vrij wat ons een 4-daags weekend geeft. Als we het tot de jaarwisseling vol houden hebben we een aardig zakcentje verdiend om onze reis te vervolgen! Slapen doen we trouwens bij de boer op het land. Er is een schuur omgebouwd tot woonruimte, heel basic, niet schoon, koud en gehorig, maar het is er tot dusver uit te houden. Binnen 5 minuten hadden we het de naam 'The Shed' gegeven. We betalen huur, 100 dollar per persoon per week, maar er is verder niks in de omgeving dus we moeten wel (Weer een; waarom doe ik dit-momentje...) Onze slaapkamer delen we met Zac en Kaitlyn en verder wonen er nog 4 Indische gasten, een Frans stel en een Marrokaanse jongen. Best gezellig en iedereen kan prima met elkaar overweg, dat is een pluspunt, maar verder... 

Er is nog 1 klein dingetje... Onze boot terug naar Melbourne vertrekt op 18 december... Ach, het geld dat we nu hier verdienen weegt daar niet tegen op! Als we maar op 25 januari terug zijn op het vaste land is het goed, dan krijgen we namelijk visite!