Eenmaal, andermaal... Verkocht!

De auto is verkocht! We gaan nu dus weer als echte backpackers door het leven; met het openbaar vervoer.  Bus, trein, tram én met de benenwagen ;) Het was even spannend en stiekem brengt het ook wel een hoop stress met zich mee. Ga je hem op tijd verkopen? Krijg je er het geld voor wat je hoopt er voor te krijgen? Aan wie verkoop je hem? En zo nog 100 andere vragen die door je hoofd spoken... Maar het is goed gekomen! 

Toen we op 12 januari uit Tasmanië vertrokken hadden we voor de volgende dag al 3 afspraken staan met mensen die graag onze auto wilden zien. Hoe kwamen we aan al deze mensen? Via de Australische marktplaats. Eenmaal aangekomen terug in Melbourne hebben we ontbeten en zijn we informatie in gaan winnen bij het department of road and transport (ANWB) over de regels omtrent het verkopen en overschrijven van een auto. 

Oké. Ik zal kort proberen om uit te leggen hoe dat hier gaat;

• Onze auto hebben we gekocht in Queensland. Queensland is, net als Victoria (waar we nu zijn) een staat van Australië. Iedere staat heeft andere regels voor het overschrijven en andere voorwaarden waaraan je auto moet voldoen. 
• Omdat we onze auto dus hebben gekocht in Queensland, een andere staat. Kunnen we die alleen verkopen aan mensen die een adres hebben in Queensland. Inwoners... Dus geen backpackers. Verkoop je je auto aan iemand in Victoria (of een van de andere staten) moet je de kentekenplaten wisselen. Want, iedere staat heeft andere kentekenplaten. 
• Om je auto van kentekenplaten te kunnen laten wisselen, moet je auto een Road Worthy Certificate (afgekort RWC) hebben. Vergelijkbaar met een APK, maar dan strenger. Komt je auto door de keuring heen, dan kun je je auto laten registreren in de staat van verkoop.
• Komt hij niet door de keuring heen, dan moet je hem laten repareren totdat hij wel aan alle voorwaarden voldoet óf hij gaat naar de sloop. 

Heerlijk omslachtig dus. Victoria is de strengste staat qua keuringen. Dit is ook de enige staat waar je, net als in Nederland, om de zoveel jaar je auto moet laten keuren. In de andere staten kun je gewoon rond blijven rijden in je roestbak totdat je hem op een dag verkoopt. 

Enfin, op die dinsdag na onze terugkomst in Melbourne kregen we diezelfde dag een bod van een jong Duits stel. Een bod nét onder onze vraagprijs. Een bod dat we niet konden weigeren. We spraken af dat zij dat bedrag zouden betalen min de kosten voor het RWC en min de kosten voor eventuele reparaties. We verwachtte niet veel problemen dus daarmee gingen we aan de slag. Bas had wat research gedaan op internet naar een goede betrouwbare garage en deze belden we op. Met de Duitsers spraken we af elkaar weer te zien bij de garage zodat we allemaal zouden horen hoe het er met de auto aan toe zou zijn. De auto werd naar binnen gereden en terwijl zij hem checkten konden wij wachten. Het enige waar Bas en ik ons zorgen over maakten waren de banden... 

Na 40 minuten kwam het verlossende woord; afgekeurd... Shit! De auto werd afgekeurd op de banden, de voorruit, de koplampen en nog een paar kleine dingen. Verwachte reparatiekosten; $1050 (inclusief keuring...). Hier hadden we natuurlijk niet op gerekend. De monteur was gelukkig heel reëel, hij vertelde ons dat wanneer de nieuwe eigenaren de iets te grote ster in de voorruit niet erg vonden we hem niet hoefden te vervangen. Dit vonden zij prima, dus min $200! De banden zouden $400 gaan kosten. Van te voren hadden we met de Duitsers het scenario 'wat als de banden voor de RWC vervangen moeten worden' al doorlopen en besloten de kosten hiervoor te splitten; weer min $200 voor ons! 

Uiteindelijk, na alle reparaties, hebben Bas en ik $3000 aan de auto overgehouden! We hadden uiteraard op meer gehoopt maar hé, we kochten hem voor $4500 en we hebben nog geen $15 aan reparaties uitgegeven de afgelopen maanden! Ik denk dat we best tevreden mogen zijn :)

We zitten nu in Torquay, een kleine badplaats 1,5 uur zuidwest van Melbourne. Het hostel waar we zitten is best chill. Tot dusver vermaken we ons. Kamperen kunnen we niet meer aangezien we alle kampeerspullen met de auto hebben mee verkocht. We zitten hier vooral een beetje onze tijd uit... Aanstaande zondag ochtend checken we uit om weer richting Melbourne te gaan. We checken daar rond de middag in in ons appartement in het centrum. Daarna samen nog even lunchen en genieten van de rust om vervolgens aan het begin van de avond onze visite van het vliegveld halen! 

Daaaag auto! Ik hoop dat je nieuwe eigenaren je net zo goed zullen behandelen als wij deden en je nog veel meer mooie avonturen zal beleven! Cheers mate!

Daaaag appels! Daaaag Tasmanië!

Tasmanië is al weer op zijn eind. Wat een prachtige tijd hebben we hier gehad, ondanks het vele slechte weer. Maar de laatste dagen zijn we verwend met strandweer en hebben we ons mooie bruine kleurtje alweer een beetje terug gekregen. Maar eerst even terug waar we vorige keer geëindigd zijn; de appelboerderij...

Op tweede kerstdag hebben we de kliekjes van eerste kerstdag op en met zijn allen een film gekeken 's avonds. De Indiërs waren weg, dus het was lekker rustig. Normaal gesproken hoor je ze overal bovenuit... Op zaterdag hebben we heerlijk gerelaxed en de auto maar eens goed opgeruimd. We hadden namelijk al een paar reacties op onze verkoopadvertentie voor de auto dus naast dat alles er netjes uit moest zien, moesten wij ook voorbereid zijn op een eventuele snelle verkoop. Dus alles zat aan het einde van de dag weer in onze backpacks en we hebben een hoop zooi weggegooid. Stiekem verzamel je toch een hoop als je in / uit een auto leeft. 

Op zondag was het prachtig weer en besloten we met zijn allen naar het strand een half uurtje verderop te gaan. Lekker zonnen, boekje lezen en de jongens hebben zich uitstekend vermaakt met een frisbee en een bal. Dit was trouwens de dag dat er bij jullie in Nederland sneeuw was gevallen en besloten we ook een sneeuwpop te maken. Maar dan een van zand! 

Op maandag was het weer zo ver. We moesten weer aan de bak. Om kwart over 6 ging de wekker weer en ons ochtendritueel begon. Op het moment dat ik om half 8 mijn tanden stond te poetsen kwam de baas aan lopen, iets wat normaal nooit gebeurd; het werk was klaar. Iedereen stom verbaasd, want hadden ze dat niet eerder kunnen zeggen? We kregen allemaal onze cheques, iedereen pakte zijn spullen in en aan het begin van de middag verliet iedereen de boerderij. Gelijk zijn we onze cheques gaan innen, helaas -door die paar dagen minder- niet zo veel als gehoopt. Maar toch was het wel lekker om eens een bedrag gestort te zien op onze rekening in plaats van al die uitgaven...! ;) 

We moest in een klein uur onze hele planning omgooien. Wat gaan we doen? Waar gaan we heen? Tasman National Park it is! Samen met Zac & Kaitlyn hebben we een flink stuk gereden en besloten bij een bar te overnachten. Gratis slapen op het grasveld naast de bar, als je maar een drankje koopt. Iets wat voor ons geen probleem was! Het was weer eens takkeweer voor de verandering, dus besloten we in de auto te slapen. Dit keer gewoon op de voorstoelen, en een prima nachtje gehad. 

De dag erna hebben we mooie rit door het national park gereden én zijn we op zoek gegaan naar een slaapplaats in Hobart voor oud en nieuw. Ineens waren we namelijk vrij met oudjaar en niet op de boerderij zoals verwacht. We hebben alle hostels afgebeld, op internet gezocht maar alles onder de $400 per nacht zat volgeboekt. Tsja, hoe kan dat ook anders, een dag van te voren... Maar ineens vonden we wat, we belden gelijk en binnen een uur hadden we een hotelkamer in Hobart geboekt voor ons vieren! WHOEHOEEEE! De volgende ochtend, 31 december, vroeg vertrokken om in ons hotel in te checken. 

Oud en nieuw was geweldig. Ik had er een beetje een hard hoofd in, maar iedereen van 'The Shed' was in Hobart en we hebben er een feestje van gemaakt. We hebben heerlijk buiten in het park aan de kade gezeten met een drankje. Eerst lekker gerelaxed en om een uur of 11 een bar opgezocht aangezien onze eigen drankvoorraad er wel heel snel doorheen ging. Om 12 uur was het vuurwerk! Mooi vuurwerk wat we goed konden zien vanaf de kade. Men steekt hier zelf geen vuurwerk af, maar is er een grote vuurwerkshow. Even snel met thuis geskyped (er werden oliebollen gebakken en ze waren nog op het werk) waarna we weer terug de kroeg in gingen; holadiejee! Om iets over 2 moe en voldaan richting het hotel op 1 januari om 10 uur weer uit te moeten checken... Dat deed wel even zeer... 

Op nieuwjaarsdag hadden we wat kijkers voor de auto. Kijken, kijken, maar niet kopen. Eind van de middag zijn we naar New Norfolk gereden. Onze Shed-vrienden hadden daar allemaal een nieuwe baan gevonden en wij besloten ze voor een paar dagen gezelschap te houden. Niet op het werk, maar in het motel. Spotgoedkope maar heerlijke privé kamers. Iets waar wij na 3 maanden kamperen (nog steeds op een luchtbed) en een maand schuur wel aan toe waren. We hebben onszelf 3 nachten cadeau gegeven en daarna hebben we afscheid genomen van iedereen. Heel vreemd om na zo'n lange tijd met mensen om je heen weer samen verder te gaan. 

Vanuit New Norfolk zijn we maar Lake St. Clair gereden. Een prachtig natuurpark met een mooi groot meer. Hier lekker 2 dagen vertoefd en van het mooie weer genoten. En daarna onze weg vervolgd naar de westkust. Ook hier 1 dag prachtig weer gehad en op de dag dat we eigenlijk verder wilden gaan was het noodweer. Regen kwam met bakken uit de lucht inclusief een onweersbui. We besloten maar een nachtje langer te blijven want alles was al veel te nat om in te pakken. De volgende dag was de lucht weer strak blauw. We hebben droog ingepakt en daarna hebben we weer een hoop kilometers gemaakt. Eerst zijn we naar Cratle Mountain gereden, toch wel ons hoogtepunt van Tasmanië. Cratle Mountain is de hoogste berg van Tassie en aan de voet ligt een prachtig meer. Je kunt de mooiste plaatjes schieten bij windstil en zonnig weer. We hadden geluk, zonnig was het niet echt maar windstil wel! Wat een prachtig stuk natuur was dat zeg! 

Half in de middag zijn we van Cratle Mountain door naar de noordkust gereden. Hier hebben we wat kleine plaatsjes aangedaan, van het mooie weer genoten en lekker naar het strand geweest. De weergoden zijn al een paar dagen goed gezind! Gisteren avond, 11 januari, hebben we nog een bezoek gebracht aan Burnie. Hier hebben ze een pinguïn-kolonie die openbaar is voor publiek. De tour is gratis en er zijn vrijwilligers die je van alles vertellen en waar je vragen aan kunt stellen. We hebben zelfs baby pinguïns gezien! 

Vanmorgen hebben we langzaam de tent ingepakt en zijn we vertrokken naar Devonport. De laatste bestemming van Tasmanië. Over een uurtje zal hier de boot vertrekken die ons met zijn tweetjes en de auto terugbrengt naar Melbourne. Hier komen we morgen in alle vroegte aan en dan gaan we beginnen aan onze nieuwe missie; auto verkopen! Er hebben zich weer verschillende geïnteresseerden gemeld, ik hoop dat er iemand bij zit die ónze Honda meeneemt op hún avontuur...