Eiland hoppen Indonesië

Wat een wereld van verschil zeg! Ondanks we al eerder zo'n 4 maanden in Zuidoost Azië waren geweest, was het toch wel weer even een cultuurshock! Soms verbaas ik me er over hoe verschillend sommige stukken van de wereld zijn terwijl ze eigenlijk zo dichtbij elkaar liggen... Op maar een paar uur vliegen kun je je al in een totaal andere wereld bevinden. 

Op zaterdag 14 maart zijn we dus vanuit Christchurch, via Brisbane (Australië) naar Bali gevlogen. Op het moment dat daar de deuren van het vliegtuig open gingen en we via de trap naar beneden moesten, brak het zweet ons uit. We hadden ons voorbereid op de hitte, maar toch kwam het een beetje als een verrassing. Binnen een paar seconden hadden we zo'n vies, klam, plaklaagje op onze huid liggen, waren alle poriën open en draaiden de zweetklieren overuren. Eenmaal bij de douane moesten we eerst in de rij om te betalen voor ons visum en vervolgens konden we nog een keer in de rij om het land binnen gestempeld te worden. Het duurde allemaal zo lang dat op het moment dat we bij de bagagebanden kwamen, onze tassen er als enige nog lagen te wachten op hun eigenaar. 

Eigenlijk houden we niet van 'vooraf boeken'. We checken liever online beschikbaarheid, prijzen en recensies om daarna gewoon op de stoep te staan en het in real-life te zien. Maar voor de eerst paar dagen leek het ons wel lekker om alvast iets te hebben en via ons geboekte guesthouse werden we opgehaald van het vliegveld. Onze eerste bestemming op Bali was Ubud. Na daar de volgende dag lekker genikst te hebben, hebben Bas en ik op maandag een brommertje gehuurd om naar Denpasar te crossen. We hadden namelijk op internet gelezen dat de aanvraag voor het Thais visum het makkelijkst is op Bali. Voor Thailand kun je overigens nog steeds een 'Visa on Arrival' krijgen. Maar bij aankomst per vliegtuig is dit 30 dagen en per water of land maar 15. Omdat we niet precies weten wanneer, waar en hoe we Thailand binnen zullen reizen, leek het ons het beste om hem alvast aan te vragen. Dan hoeven we ons daar in ieder geval niet meer druk om te maken. De aanvraag was inderdaad appeltje eitje. Even een formulier invullen (voornamelijk overschrijven van een voorbeeld exemplaar), 45 euro in Indonesische Rupiah betalen, je paspoort achterlaten, geen moeilijke vragen en na 2 dagen konden we ze weer ophalen! 

Verder hebben we in Ubud nog het Apenbos bezocht, een paar keer over de markt gelopen, aan het zwembad gehangen bij het guesthouse en afscheid genomen van A&A. Na 8 weken vakantie was het voor hen toch echt tijd om weer terug naar huis te gaan. Voor ons dieet niet heel verkeerd, want stiekem werden er toch een hoop alcoholische versnaperingen genuttigd! De volgende dag zijn we samen vertrokken richting Sanur, een badplaats aan de Zuidoost kust van Bali. Eenmaal bij ons super relaxte guesthouse kregen we een gratis upgrade naar een prachtige kamer! Grote kamer, groot bed en een mooie badkamer. Na hier even van genoten te hebben en na een verfrissende duik in het zwembad, hadden we een brommertje geregeld om onze paspoorten weer op te halen bij het Thais consulaat, 5 km verderop. Het huren van een brommertje kost hier trouwens zo'n €3,50 tot €4,50 per dag. Super goedkoop en we we krijgen eigenlijk altijd een degelijke brommer die het heuvelachtige landschap prima aan kan. 

Op Bali moet je als toerist een beetje oppassen voor corrupte oom agent. Ze vinden het nogal leuk om toeristen op brommertjes aan te houden en ze een 'boete' te geven. Zelfs als je alles op orde hebt; rijbewijs, internationaal rijbewijs, helmen... Dan nog vinden ze wel iets om je geld afhandig te maken. We kregen als tip dat je al je groot geld op een andere plek moest bewaren en alleen een paar kleine biljetten in je portemonnee. Dan, mochten ze je aan houden, je ze kan laten zien dat je niet de rijke toerist bent die ze verwachten dat je bent. Om een lang verhaal kort te maken; oom agent naaide ons erbij. We reden netjes achter een groepje locals aan waardoor we iets te laat het rode licht zagen. Alle locals reden door rood over de kruising en wij stonden een halve meter over de stopstreep heen. En ja hoor, precies op die hoek stond oom agent... Bas kon meekomen en ik bleef (met het groot geld in een brillenkoker in de rugzak) buiten bij de brommer op veilige afstand wachten. Oom agent ging ons beboeten voor rijden door rood licht, maar hij wilde ons wel tegemoet komen. Na een hoop gezeik en gezanik liet Bas zijn portemonnee zien waar nog een briefje van 50.000 Rupiah in zat. Omgerekend een kleine 4 euro. Hier kon onze corrupte vriend wel mee leven, gaf Bas zijn rijbewijs terug en mochten we onze weg vervolgen. Werkelijk waar, het stoom kwam uit m'n oren. Het gaat om nog geen 4 euro maar het is gewoon niet de manier waarop het hoort te gaan. Sukkels... 

Na onze paspoorten te hebben opgehaald zijn we de stad ingereden om boot tickets te kopen voor onze volgende bestemmingen; de Gili eilanden en Nusa Lembongan. We hebben veel research op internet gedaan en uiteindelijk hebben we besloten een wat duurdere, maar door Lonely Planet als veilig aangeschreven maatschappij te gaan. Bij hun kantoor aangekomen zaten al die vrouwtjes lekker niks te doen (werken, wasda?) en keken ze ons aan alsof we van Mars kwamen. De originele prijs van de tickets wisten we al en we hoopten hier nog een beetje over te kunnen onderhandelen. Gelijk gaven ze ons een 'special price for you' waardoor wij wisten dat er nog wel wat onderhandelingsruimte in zat. Uiteindelijk hebben we met een beetje 'hard to get spelen' een flinke korting gekregen. Of het een goede prijs is weet ik niet, wij waren er in ieder geval heel blij mee! 

Vrijdag 20 maart was het zo ver. We werden die ochtend opgehaald bij het guesthouse en gedumpt bij de boot. Alles was goed geregeld en we vertrokken op tijd. Na een paar uur varen en een kapotte motor later kwamen we aan op Gili Trawangan. Beeld je 3 mini eilandjes in met witte stranden, omringd door koraal blauwe zee. Nou, dat zijn de Gili's! 

Op de Gili's zijn geen gemotoriseerde voertuigen. Ze hebben er alleen fietsen en paard en wagens. Het leek ons wel leuk om het eiland rond te fietsen, dus huurden we wat fietsjes. Eigenlijk was het niet zo heel boeiend maar de volgende ochtend waren we blij dat we onze fietsen nog hadden. Zo brachten we eerst onze backpacks naar de haven waarna Bas terug reed om de fietsen terug te brengen naar ons verhuur mannetje en ik bij de haven op onze bagage paste. We hebben 2 nachten doorgebracht op Gili T en hierna zijn we doorgegaan naar Gili Air. Gili T was niet echt ons eiland. Het was er bezaaid met hippies en jonge dronken backpackers. Niet echt ons type volk ;) 

Gili Air was een verademing. Heerlijk rustig, weinig mensen, alle ruimte aan het strand. Onze dagen zagen er als volgt uit; snorkelen, eten, drinken, zonnen, zwemmen... Vervelend hè? Lekker chillen onder een bamboe hutje aan het strand. We hebben het ook echt getroffen met het weer. Lombok, wat maar een paar kilometer verderop ligt en waar de Gili Eilanden onder vallen, had het grootste deel van de tijd echt drama weer. We zagen de lucht helemaal dichttrekken, gevolgd door heel veel regen. En dat terwijl wij nog in de volle zon lagen... 

Na een paar dagen genieten was het tijd om de Gili's te verlaten. We hebben de boot gepakt naar Nusa Lembongan. We hadden er 3 nachten door willen brengen maar het is maar bij 2 gebleven. Het eiland viel ons eigenlijk een beetje tegen... Door het eiland te verkennen hebben we weer een brommertje gehuurd en lekker rond gecruisd. Nouja, lekker? De wegen zijn echt om te huilen en harder dan 20km per uur konden we niet. Er waren wel wat toffe plekjes, maar verder vonden we het wat saai... Misschien voldeed het niet zo aan onze verwachtingen omdat we zo hadden genoten van Gili Air? Ik weet het niet... Tijd om weer terug te gaan naar Bali! 

Eenmaal aangekomen op Bali werden we door onze bootmaatschappij gedropt bij onze bestemming. De pick-up en drop-off zaten bij onze boot tickets inbegrepen en dit was echt super handig, Bukit Peninsula was namelijk nog een flink stukje rijden! Aan de westkust van de Bukit ligt een van 's werelds bekendste surf stranden; Ulu Watu. Hier kunnen alleen gevorderde surfers hun ei kwijt, voor beginners zijn de golven gewoonweg te heftig. We hebben een middagje zitten kijken naar de big boys wat toch wel heel gaaf is om te zien. Bij ons guesthouse hadden we voor een paar dagen een brommertje gehuurd en daarmee hebben we lekker over de Bukit gecrost. Ulu Watu heeft ook nog een mooie tempel met brutale aapjes waar we geweest zijn, maar het was die dag zo warm dat we het met een half uurtje wel weer gezien hadden en richting de airco waren gevlucht. Ons guesthouse was echt top! Heel basic, maar goedkoop en schoon. En als klap op de vuurpijl hadden we zelfs een warme douche! Iets wat hier totaal niet vanzelfsprekend is, maar het uitwassen van conditioner toch een stuk eenvoudiger maakt. 

We zijn nu in Denpasar. Boeiend is het hier niet maar we zijn dichtbij de bussen die vroeg in de ochtend vertrekken. Gisteren avond zijn we naar een nightmarket gelopen en voor vandaag hebben we een research dag ingelast. Alles voor de komende week even goed uitzoeken want het is nogal een werk. Wat ik me kan herinneren van onze reis door Azië 3 jaar geleden, was het reizen met openbaar vervoer veel makkelijker en duidelijker. Maar hier in Indonesië is het nogal een gedoe. Op internet kan ik ook maar heel weinig vinden over onze route. Waarschijnlijk omdat 99% van de reizigers precies andersom reist (Van Java naar Bali en niet zoals wij van Bali naar Java), of een groot deel georganiseerd aflegt. Morgen ochtend vertrekken we richting Java. Onze eerste stop zal waarschijnlijk Banyuwangi zijn, wat in de oostelijke punt van Java ligt, waar we met de veerpont vanuit Bali aan zullen komen. Misschien proberen we nog wat dichter bij de Kawah Ijen te komen, we zien het wel. Het hangt er een beetje vanaf hoe lang onze rit naar Java duurt én of we een vervolg aansluiting kunnen vinden. De komende 9 dagen zullen in het teken staan van lange reisdagen en gebroken (of doorgetrokken) nachten... Vergis je niet hoor, reizen is topsport!

Nieuw Zeeland; Het Zuider Eiland

De overtocht, 25 februari, van Wellington op het Noorder Eiland naar Picton op het Zuider Eiland was rustig en vloeiend. Niemand misselijk en niemand kotsen. Maar lekker buiten in het zonnetje kijken naar al het moois waar we voorbij kwamen. Een prachtige introductie van het Zuider Eiland! Aangekomen in Picton konden we snel van de boot af. Bas en ik hadden het omroep bericht gemist waarin ze iedereen verzochten naar de auto's te gaan. Dus toen we op ons dek aankwamen stond er een rij auto's te wachten achter onze auto... Oeps! Eenmaal van de boot af was onze eerste stop maar een paar honderd meter verderop; een Nederlandse bakker! We hoopten op worstenbrood, maar behalve appeltaart hadden niks dat in de buurt kwam van 'thuis'. We besloten nog een paar uur door te rijden naar de eerste stop van het Zuider Eiland; Abel Tasman National Park.

Al zolang ik me kan heugen wil ik een keer uit een vliegtuig springen. Toen we meer dan een jaar geleden besloten hadden om naar Nieuw Zeeland te gaan hebben we ook gelijk tegen elkaar gezegd; Daar gaan we skydiven! We hebben een paar weken terug nog getwijfeld, budget gezien, maar toch besloten om er voor te gaan en we kozen Abel Tasman uit voor onze sprong gezien de adembenemende omgeving. We wilden dit tenslotte al zó lang! Na de weersvoorspellingen voor de volgende dagen te hebben gecheckt gingen we naar het vliegveld om onze sprong te boeken. Al snel kwam ter sprake dat ik tijdens het duiken in Australië zo'n problemen had met de luchtdruk (en daardoor mijn duik niet kon afmaken). Toen ze vroegen of ik ook last had van mijn oren tijdens commerciële vluchten en hierop helaas met 'ja' moest antwoordde, werd mij ten strengste afgeraden om te skydiven. Dit zou, net als met het duiken, veel risico met zich meebrengen. Toen ze me vertelden dat mijn trommelvliezen konden scheuren, het bizar veel pijn zou doen en er bloed uit mijn oren zou komen was ik om... Ik zou niet skydiven... Eerlijk toegegeven, ik had wel even een paar dagen nodig om me hier overheen te zetten. Maar dat risico wil ik niet lopen; Better save then sorry! 

Om de domper van die dag een beetje naar de achtergrond te doen verdwijnen hebben Bas en ik gelijk een kleine activiteit geboekt voor de volgende dag; een paar uur suppen op de wateren van Abel Tasman NP! Voor de mensen die niet weten wat suppen is; SUP staat voor Stand Up Paddle. Staand op een grote surfplank je evenwicht bewaren en je met een lange roeispaan voortbewegen. Het waaide flink en het werd vloed, wat het een beetje lastig maakte om richting zee te gaan. Er waren een paar kleine eilandjes waar we gestopt zijn en onderweg zagen we nog een paar enorme roggen onder ons door zwemmen. We hebben een leuke middag gehad en zoals verwacht de dagen die daarop volgenden hadden we wat spierpijn. 

Vanuit Abel Tasman National Park zijn we naar Westport gereden aan de Westkust. Een klein dorpje met een zeeleeuwen kolonie. Het dorp zelf was echt uitgestorven dus hebben we er alleen overnacht om de volgende morgen de zeeleeuwen te zien en daarna door te gaan richting de zogeheten 'Pancake Rocks'. Zoals de naam al zegt, rotsformaties die er uit zien als opgestapelde pannenkoeken. Heel grappig om te zien maar zoals bij zo'n beetje alle bezienswaardigheden, na een kwartiertje waren we er wel weer klaar mee en zijn we doorgereden naar onze volgende slaapstop: Hokitika. Een iets groter dorp met wat meer leven. De camping was goed maar het weer daarentegen dramatisch. We besloten een extra nacht te blijven want voor onze volgende stop hadden we écht goed weer nodig. 

Na 2 nachten Hokitika waar we glow wormen zagen en slechte koffie dronken zijn we naar de 'West Coast Glaciers' gereden. Hier zijn 2 gletsjer; Franz Josef Glacier & Fox Glacier. Ze liggen maar een paar kilometer uit elkaar en bij goed weer beide zichtbaar vanaf het dorp. We wilden met zijn vieren (wij + A&A) graag de gletsjers op of een rondvlucht te maken. We besloten de 'Heli Hike' te boeken waarmee je eerst een rondvlucht van zo'n 12 minuten maakte en daarna op de gletsjer werd gedumpt. Hier zou je zo'n 2 uur rondlopen met een gids en door verschillende gaten en kieren kruipen of glijden. Om na 2 uur ijspret weer met de heli naar beneden te vliegen. We gingen dus boeken maar omdat de volgende dag al vol zat, moesten we een extra dag wachten. De dag dat we moesten wachten was het echt zeikweer. Hele dag vieze regen en laaghangende bewolking. Gelukkig kampeerden we bij een hostel met een grote gemeenschappelijke ruimte én super snel gratis internet! Heel fijn want zo heb ik lekker de hele dag wat research kunnen doen voor de komende reismaanden! Zo is de globale planning van Indonesië af, is er een ticket van Yogjakarta (Indonesië) naar Kuala Lumpur geboekt én hebben we al ingelezen over Maleisië. 

Een dag later stonden we op om ons om 10 uur te melden voor onze Heli Hike. 's Ochtends bij het opstaan was het stralend weer en aangezien de heli's alleen bij goed weer mogen vliegen was dat een goed vooruitzicht. Maar hoe dichter het bij 10 uur kwam, hoe meer bewolking er ontstond. De lucht veranderde van blauw naar grijs en het zag er allemaal niet best uit, maar we hielden hoop! We checkten in voor de tocht en werden met onze groep richting de heli. Hier kregen we allemaal nog een waterdichte broek en jas aan. En een paar zware bergschoenen met bijpassende sneeuw-ijzers. Iedereen was er klaar voor en we hadden er zin in! Maar je voelt hem misschien al aankomen... De vlucht werd gecancelled... De heli's kregen geen toestemming om te vliegen door de bewolking. Ze konden onze veiligheid niet garanderen. Weer een gevalletje van 'Better safe then sorry'... Al was de keus dit keer niet aan onszelf. 

We waren allemaal wat zuur en nadat we onze hike-gear weer hadden uitgedaan en ingeleverd zijn we in de auto gestapt en richting Queenstown gereden. Queenstown was voor die dag net iets te ver weg en na een prachtige rit besloten we ons kamp op te zetten in Wanaka, zo'n 1,5 uur ten noorden van Queenstown. Hier begon de nacht wat onstuimig en hebben Bas en ik midden in de nacht onze tent nog verplaatst naar een iets minder winderig deel van de camping. Ook besloot een raam van onze huurauto er mee op te houden. Deze stond zo'n 20 cm open en ging niet meer dicht. Er werd volop regen voorspeld dus ook dat moesten we nog oplossen. De volgende dag zijn we door de regen met half open raam de laatste 1,5 uur naar Queemstown gereden. Gelukkig zat hier een vestiging van het bedrijf waar we onze auto hadden gehuurd en kregen we zonder problemen een nieuwe auto mee. In Queenstown de tent weer opgezet en daarna de stad gaan verkennen. De A's riepen vanaf begin Nieuw Zeeland al dat ze in Queenstown met de bekende 'Shotover Jet' meewilden. Een soort van jet ski / speedboot die super snel vlak langs allerlei kliffen sjeest. Deze tour werd geboekt voor de volgende ochtend en Bas en ik besloten mee te gaan! Queenstown zelf was niet zo groot en na een wandeling, wat biertjes tijdens Happy Hour hebben we de dag afgesloten met een Fergburger. 

De volgende ochtend stond de Shotover op de planning. We werden wakker en het regende weer ontzettend hard. Omdat het om een water activiteit ging, gingen we er van uit dat deze niet gecancelled zou worden vanwege het weer. Maar toen we ons meldde bij het ophaalpunt werd ons verteld dat voor de komende uren alles gecancelled was... Hadden wij weer! Het weer zit ons écht niet mee! Gelukkig was er 2 uur later nog een plekje voor 4 man en konden ze ons naar die tijd verplaatsen. Terwijl wij terug gingen naar de camping om onze tent te drogen en op te ruimen, gingen we ook maar hopen op beter weer. Een paar uur later ging de tour wél door! We werden opgehaald met de bus en in een bootje gedumpt. Het ging allemaal heel snel, wat eigenlijk wel goed was want zo had je geen tijd om na te denken over wat er ging komen of om te twijfelen of je nog wel mee wilde. De boot vertrok en we hebben zo'n 30 minuten met 80 km per uur langs rotswanden gesjeesd en 360 graden rondjes gespind, heel vet! De foto's liegen er niet om! 

Toen we weer terug in het dorp waren hebben we Queenstown gelaten voor wat het was en hebben we weer een flink stuk afgelegd. Mount Cook was de volgende bestemming. Mount Cook is de hoogte berg van Nieuw Zeeland en is omringd door andere bergen en gletsjers. Op dag van aankomst was het niet helder, maar de volgende dag wel. Wat een adembenemend mooi uitzicht weer! Strak blauwe lucht en besneeuwde toppen in de zon. A&A besloten revanche te nemen op de gecancelde vlucht bij de gletsjers en hebben hier een spectaculaire rondvlucht gemaakt. Bas en ik zijn richting Mount Cook gereden en hebben op een gegeven moment de auto stil aan de kant gezet, onze stoeltjes uit de auto gepakt en in het zonnetje van het uitzicht zitten genieten. Proost, op het goede leven! 

Na de Mount Cook regio hadden we nog 2 plaatsen op de planning; Banks Peninsula en Christchurch. Op maandag ochtend hebben we op ons gemakt ingepakt, ontbeten en gedoucht waarna we via een toeristische route naar Banks Peninsula (Schiereiland) zijn gereden. Het schiereiland bestaat uit 2 samengevoegde vulkanen en een aantal baaien. Eind van de middag ingecheckt op de camping en hier hebben Bas en ik voor de laatste keer onze tent opgezet. De camping lag ietwat op een berg dus hadden we prachtig uitzicht op de baai. De volgende dag hebben we heel de auto en onze tassen leeggehaald om alles weer eens een keer goed uit te zoeken; Wat kan er weg? Wat kan er mee naar Azië? En wat kunnen A&A meenemen naar Nederland? Na een serieuze selectie past ALLES (behalve de spiegelreflex) weer in mijn 40 liter backpack. Oké, mijn sandalen hangen aan de buitenkant en mijn flightbag zit in mijn kleine rugzak, maar toch... 40 liter voor een wereldreis is écht niet veel! 

Op woensdag 11 maart moesten de auto en de camper eind van de dag worden ingeleverd in Christchurch. We zijn die ochtend vertrokken in Banks en zijn via de toeristische route over de kam van de vulkanen richting Christchurch gereden. Na ingecheckt te hebben in het hostel zijn we naar de inlever locaties van onze scheurmonsters gereden. Het inleveren verliep allemaal heel soepel en Bas en ik hebben nog wat kampeerspullen kunnen verkopen aan een andere backpacker, was voor ons weer een kleine bonus was! 

Vandaag hebben we Christchurch verkend. Misschien kunnen jullie het je nog wel herinneren, Christchurch is eind 2010 / begin 2011 opgeschrikt door een reeks vernietigende aardbevingen. Mede door BNN's '3 op Reis' (Klik hier voor de uitzending) en verhalen van onze familie in Auckland wisten we wel dat Christchurch er nog niet helemaal uitzag zoals voor de aardbevingen. Maar als je hier komt en door de stad loopt, lijkt het net alsof de aardbeving maar een maand of 2 geleden heeft plaatsgevonden. Soms is het net een spookstad. Gebouwen zijn verlaten, de kerken zijn allemaal gestud, winkels zien er nog precies hetzelfde uit als op de dag van de aardbeving en er wordt overal hard gewerkt om ingestorte panden op te ruimen. Zo zagen we gisteren in de verte een bord hangen van 'Domino's Pizza', maar toen we aankwamen bleek het pand sinds februari 2011 al leeg te staan. Terwijl het uithangbord nog aan de gevel hangt. Ook vind je in het centrum allemaal A4-tjes waar ze bijvoorbeeld zoeken naar nieuw personeel of toevallig die dag wegens privé omstandigheden gesloten zijn. Heel vreemd, die A4-tjes hangen er gewoon al ruim 4 jaar. Net als dat de inboedel in sommige panden als 4 jaar niet is aangeraakt... 

Morgen hebben we nog een dagje Christchurch. We moeten nog wat inkopen doen, lees: Shampoo / conditioner , crèmes, scheermesjes, tandenborstel... Gewoon praktische dingen dus. En zaterdag ochtend, 14 maart, verlaten we 'Down Under' écht! We vliegen om 8.15 uur in de ochtend eerst terug richting Brisbane (Australië) om een uur later onze volgende vlucht richting Bali te pakken. En als ik heel eerlijk ben kan ik echt niet wachten! Ik heb er zooooo'n zin in! Nieuw Zeeland was, net als Australië, echt prachtig en het heeft ons zoveel adembenemende dingen laten zien en zoveel moois gebracht. Maar na 7 maanden kamperen, gemiddeld om de 2 nachten de tent op en af breken, meer dan 175 nachten op een luchtbed slapen en iedere ochtend maar hopen dat je droog kunt inpakken... Ben ik wel weer toe aan iets totaal anders! Azië, here we come!