Wat een wereld van verschil zeg! Ondanks we al eerder zo'n 4 maanden in Zuidoost Azië waren geweest, was het toch wel weer even een cultuurshock! Soms verbaas ik me er over hoe verschillend sommige stukken van de wereld zijn terwijl ze eigenlijk zo dichtbij elkaar liggen... Op maar een paar uur vliegen kun je je al in een totaal andere wereld bevinden.
Op zaterdag 14 maart zijn we dus vanuit Christchurch, via Brisbane (Australië) naar Bali gevlogen. Op het moment dat daar de deuren van het vliegtuig open gingen en we via de trap naar beneden moesten, brak het zweet ons uit. We hadden ons voorbereid op de hitte, maar toch kwam het een beetje als een verrassing. Binnen een paar seconden hadden we zo'n vies, klam, plaklaagje op onze huid liggen, waren alle poriën open en draaiden de zweetklieren overuren. Eenmaal bij de douane moesten we eerst in de rij om te betalen voor ons visum en vervolgens konden we nog een keer in de rij om het land binnen gestempeld te worden. Het duurde allemaal zo lang dat op het moment dat we bij de bagagebanden kwamen, onze tassen er als enige nog lagen te wachten op hun eigenaar.
Eigenlijk houden we niet van 'vooraf boeken'. We checken liever online beschikbaarheid, prijzen en recensies om daarna gewoon op de stoep te staan en het in real-life te zien. Maar voor de eerst paar dagen leek het ons wel lekker om alvast iets te hebben en via ons geboekte guesthouse werden we opgehaald van het vliegveld. Onze eerste bestemming op Bali was Ubud. Na daar de volgende dag lekker genikst te hebben, hebben Bas en ik op maandag een brommertje gehuurd om naar Denpasar te crossen. We hadden namelijk op internet gelezen dat de aanvraag voor het Thais visum het makkelijkst is op Bali. Voor Thailand kun je overigens nog steeds een 'Visa on Arrival' krijgen. Maar bij aankomst per vliegtuig is dit 30 dagen en per water of land maar 15. Omdat we niet precies weten wanneer, waar en hoe we Thailand binnen zullen reizen, leek het ons het beste om hem alvast aan te vragen. Dan hoeven we ons daar in ieder geval niet meer druk om te maken. De aanvraag was inderdaad appeltje eitje. Even een formulier invullen (voornamelijk overschrijven van een voorbeeld exemplaar), 45 euro in Indonesische Rupiah betalen, je paspoort achterlaten, geen moeilijke vragen en na 2 dagen konden we ze weer ophalen!
Verder hebben we in Ubud nog het Apenbos bezocht, een paar keer over de markt gelopen, aan het zwembad gehangen bij het guesthouse en afscheid genomen van A&A. Na 8 weken vakantie was het voor hen toch echt tijd om weer terug naar huis te gaan. Voor ons dieet niet heel verkeerd, want stiekem werden er toch een hoop alcoholische versnaperingen genuttigd! De volgende dag zijn we samen vertrokken richting Sanur, een badplaats aan de Zuidoost kust van Bali. Eenmaal bij ons super relaxte guesthouse kregen we een gratis upgrade naar een prachtige kamer! Grote kamer, groot bed en een mooie badkamer. Na hier even van genoten te hebben en na een verfrissende duik in het zwembad, hadden we een brommertje geregeld om onze paspoorten weer op te halen bij het Thais consulaat, 5 km verderop. Het huren van een brommertje kost hier trouwens zo'n €3,50 tot €4,50 per dag. Super goedkoop en we we krijgen eigenlijk altijd een degelijke brommer die het heuvelachtige landschap prima aan kan.
Op Bali moet je als toerist een beetje oppassen voor corrupte oom agent. Ze vinden het nogal leuk om toeristen op brommertjes aan te houden en ze een 'boete' te geven. Zelfs als je alles op orde hebt; rijbewijs, internationaal rijbewijs, helmen... Dan nog vinden ze wel iets om je geld afhandig te maken. We kregen als tip dat je al je groot geld op een andere plek moest bewaren en alleen een paar kleine biljetten in je portemonnee. Dan, mochten ze je aan houden, je ze kan laten zien dat je niet de rijke toerist bent die ze verwachten dat je bent. Om een lang verhaal kort te maken; oom agent naaide ons erbij. We reden netjes achter een groepje locals aan waardoor we iets te laat het rode licht zagen. Alle locals reden door rood over de kruising en wij stonden een halve meter over de stopstreep heen. En ja hoor, precies op die hoek stond oom agent... Bas kon meekomen en ik bleef (met het groot geld in een brillenkoker in de rugzak) buiten bij de brommer op veilige afstand wachten. Oom agent ging ons beboeten voor rijden door rood licht, maar hij wilde ons wel tegemoet komen. Na een hoop gezeik en gezanik liet Bas zijn portemonnee zien waar nog een briefje van 50.000 Rupiah in zat. Omgerekend een kleine 4 euro. Hier kon onze corrupte vriend wel mee leven, gaf Bas zijn rijbewijs terug en mochten we onze weg vervolgen. Werkelijk waar, het stoom kwam uit m'n oren. Het gaat om nog geen 4 euro maar het is gewoon niet de manier waarop het hoort te gaan. Sukkels...
Na onze paspoorten te hebben opgehaald zijn we de stad ingereden om boot tickets te kopen voor onze volgende bestemmingen; de Gili eilanden en Nusa Lembongan. We hebben veel research op internet gedaan en uiteindelijk hebben we besloten een wat duurdere, maar door Lonely Planet als veilig aangeschreven maatschappij te gaan. Bij hun kantoor aangekomen zaten al die vrouwtjes lekker niks te doen (werken, wasda?) en keken ze ons aan alsof we van Mars kwamen. De originele prijs van de tickets wisten we al en we hoopten hier nog een beetje over te kunnen onderhandelen. Gelijk gaven ze ons een 'special price for you' waardoor wij wisten dat er nog wel wat onderhandelingsruimte in zat. Uiteindelijk hebben we met een beetje 'hard to get spelen' een flinke korting gekregen. Of het een goede prijs is weet ik niet, wij waren er in ieder geval heel blij mee!
Vrijdag 20 maart was het zo ver. We werden die ochtend opgehaald bij het guesthouse en gedumpt bij de boot. Alles was goed geregeld en we vertrokken op tijd. Na een paar uur varen en een kapotte motor later kwamen we aan op Gili Trawangan. Beeld je 3 mini eilandjes in met witte stranden, omringd door koraal blauwe zee. Nou, dat zijn de Gili's!
Op de Gili's zijn geen gemotoriseerde voertuigen. Ze hebben er alleen fietsen en paard en wagens. Het leek ons wel leuk om het eiland rond te fietsen, dus huurden we wat fietsjes. Eigenlijk was het niet zo heel boeiend maar de volgende ochtend waren we blij dat we onze fietsen nog hadden. Zo brachten we eerst onze backpacks naar de haven waarna Bas terug reed om de fietsen terug te brengen naar ons verhuur mannetje en ik bij de haven op onze bagage paste. We hebben 2 nachten doorgebracht op Gili T en hierna zijn we doorgegaan naar Gili Air. Gili T was niet echt ons eiland. Het was er bezaaid met hippies en jonge dronken backpackers. Niet echt ons type volk ;)
Gili Air was een verademing. Heerlijk rustig, weinig mensen, alle ruimte aan het strand. Onze dagen zagen er als volgt uit; snorkelen, eten, drinken, zonnen, zwemmen... Vervelend hè? Lekker chillen onder een bamboe hutje aan het strand. We hebben het ook echt getroffen met het weer. Lombok, wat maar een paar kilometer verderop ligt en waar de Gili Eilanden onder vallen, had het grootste deel van de tijd echt drama weer. We zagen de lucht helemaal dichttrekken, gevolgd door heel veel regen. En dat terwijl wij nog in de volle zon lagen...
Na een paar dagen genieten was het tijd om de Gili's te verlaten. We hebben de boot gepakt naar Nusa Lembongan. We hadden er 3 nachten door willen brengen maar het is maar bij 2 gebleven. Het eiland viel ons eigenlijk een beetje tegen... Door het eiland te verkennen hebben we weer een brommertje gehuurd en lekker rond gecruisd. Nouja, lekker? De wegen zijn echt om te huilen en harder dan 20km per uur konden we niet. Er waren wel wat toffe plekjes, maar verder vonden we het wat saai... Misschien voldeed het niet zo aan onze verwachtingen omdat we zo hadden genoten van Gili Air? Ik weet het niet... Tijd om weer terug te gaan naar Bali!
Eenmaal aangekomen op Bali werden we door onze bootmaatschappij gedropt bij onze bestemming. De pick-up en drop-off zaten bij onze boot tickets inbegrepen en dit was echt super handig, Bukit Peninsula was namelijk nog een flink stukje rijden! Aan de westkust van de Bukit ligt een van 's werelds bekendste surf stranden; Ulu Watu. Hier kunnen alleen gevorderde surfers hun ei kwijt, voor beginners zijn de golven gewoonweg te heftig. We hebben een middagje zitten kijken naar de big boys wat toch wel heel gaaf is om te zien. Bij ons guesthouse hadden we voor een paar dagen een brommertje gehuurd en daarmee hebben we lekker over de Bukit gecrost. Ulu Watu heeft ook nog een mooie tempel met brutale aapjes waar we geweest zijn, maar het was die dag zo warm dat we het met een half uurtje wel weer gezien hadden en richting de airco waren gevlucht. Ons guesthouse was echt top! Heel basic, maar goedkoop en schoon. En als klap op de vuurpijl hadden we zelfs een warme douche! Iets wat hier totaal niet vanzelfsprekend is, maar het uitwassen van conditioner toch een stuk eenvoudiger maakt.
We zijn nu in Denpasar. Boeiend is het hier niet maar we zijn dichtbij de bussen die vroeg in de ochtend vertrekken. Gisteren avond zijn we naar een nightmarket gelopen en voor vandaag hebben we een research dag ingelast. Alles voor de komende week even goed uitzoeken want het is nogal een werk. Wat ik me kan herinneren van onze reis door Azië 3 jaar geleden, was het reizen met openbaar vervoer veel makkelijker en duidelijker. Maar hier in Indonesië is het nogal een gedoe. Op internet kan ik ook maar heel weinig vinden over onze route. Waarschijnlijk omdat 99% van de reizigers precies andersom reist (Van Java naar Bali en niet zoals wij van Bali naar Java), of een groot deel georganiseerd aflegt. Morgen ochtend vertrekken we richting Java. Onze eerste stop zal waarschijnlijk Banyuwangi zijn, wat in de oostelijke punt van Java ligt, waar we met de veerpont vanuit Bali aan zullen komen. Misschien proberen we nog wat dichter bij de Kawah Ijen te komen, we zien het wel. Het hangt er een beetje vanaf hoe lang onze rit naar Java duurt én of we een vervolg aansluiting kunnen vinden. De komende 9 dagen zullen in het teken staan van lange reisdagen en gebroken (of doorgetrokken) nachten... Vergis je niet hoor, reizen is topsport!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten