Monkeytown Maleisië

We zijn niet zo lang in Maleisië geweest als we in de eerste instantie hadden gepland. We hadden, zoals om de vorige blog stond, ook graag nog naar de oostkust gewild. Van onze zoektocht op internet naar informatie over de overstromingen werden we niet veel wijzer, maar ook qua seizoen zaten we op het randje. Veel zou namelijk eind april / begin mei dicht gaan en boten zouden niet meer varen. Het zou ons een hele dag reizen, of een duur vliegticket kosten om er te komen en er was dus geen zekerheid of er wel iets te beleven viel. We besloten het er niet op te gokken en vanuit Langkawi met de boot naar Thailand te gaan. 

Allereerst even terug naar het beginpunt van Maleisië! Van Yogjakarta zijn we 9 april naar Kuala Lumpur gevlogen. Per toeval kwamen we er de dag van te voren achter dat we Ruben en Martijn al in KL zouden zien, en dus niet pas in Penang! Na onze 2,5 uur durende en super koude vlucht (airco stond volle bak aan) zijn we snel naar ons hostel gegaan om in te checken en hebben we ons even opgefrist. Ons hostel was wel oké, niet heel bijzonder maar op een goede locatie vlakbij Chinatown en verschillende markten. Met Ruben en Martijn hadden we afgesproken een hapje te gaan eten en spraken af bij ons hostel. Vlak voor de afgesproken tijd werden we overvallen door een enorme hoosbui van ruim een half uur die we noodgedwongen moesten afwachten. Achteraf bleek dat we nog geen 100 meter van elkaar afzonderlijk hebben staan schuilen voor de regen. 

Het weerzien was erg bijzonder! Heel vreemd om je goede vrienden zo aan de andere kant van de wereld te zien! Heel even merk je dat je elkaar al een poosje niet hebt gezien, want je hebt genoeg te vertellen. Maar aan de andere kant is het ook alsof je elkaar de week ervoor nog hebt gezien. We zijn die avond lekker een hapje gaan eten in een straat met enorm veel streetfood. Het eten was heerlijk, we hebben onze buikjes rond gegeten en daarna scheidden onze wegen weer voor een paar dagen. 

Na ons gezellige avondje uit werd ik de volgende ochtend weer net zo beroerd wakker als de week ervoor in Indonesië. Waarschijnlijk heeft de airco in het vliegtuig me genekt en was ik weer extreem verkouden. Hierdoor niet zoveel kunnen lopen en zien in Kuala Lumpur als gewild. Maar daar was het toch te warm voor. Die middag zijn we naar Kuala Lumpur's bekendste attractie geweest, de Patronas Twin Towers. Je kent ze wel, die twee hoge toren met de brug er tussen. Als je er onder staat lijken ze niet eens zo heel hoog, maar waar in de stad je ook bent. Je ziet ze altijd boven de rest uitsteken. 

De volgende dag zijn we naar de Batu Caves geweest. Een ritje van een half uur met de trein en hij stopte echt voor de ingang. Beter kan eigenlijk niet. Het openbaar vervoer in Maleisië was sowieso echt super geregeld. Goed geprijsd, op tijd en geen gezeur. Bij de Batu Caves hebben we weer flink gelachen. Er waren nogal wat aapjes en waar aapjes zijn is meestal vermaak. Wijzelf vinden die beestjes echt prima. Ze zijn brutaal, komen dichtbij, maar als je je niet kwetsbaar opstelt laten ze je echt wel met rust. Maar dan heb je de Aziaten... Zij lopen te gillen, duiken weg en als klap op de vuurpijl lopen ze met plastic zakken vol eten. Overal staan bordjes dat je je eten op moet bergen en dit is echt niet zonder reden. Maar die Aziaten negeren dat gewoon. Jammer voor hun, maar des te beter voor de apen (en ons vermaak!) De aapjes gissen die plastic zakken gewoon uit hun hand, wat een gillende en huilende aziaat opleverde. De aap gaat met dat tasje op een paal zitten en selecteert welke snacks hij het lekkerst vind. De rest gooit hij gewoon op de grond wat door andere aapjes dan weer opgepakt wordt. Ze hebben geen moeite met het openscheuren van de plastic verpakking en zo zitten er geregeld apen verpakkingen met onder andere zeewier leeg te eten. 

De Caves zelf waren wel cool om te zien en we hebben nog een tour gedaan naar de Dark Caves. Hierbij kregen we een rondleiding binnen een super donkere grote en vertelden ze ons verhalen over de grot en welke dieren er leven. We hoorden duizenden vleermuizen en zagen spinnen, glow-in-the-dark wormen en super grote kakkerlakken. Op zich erg interessant maar niet iets wat ik aan andere mensen als must-do zou aanraden. Vanuit de Caves de trein weer terug gepakt naar KL en daar ons busticket gekocht voor onze volgende bestemming; Tanah Rata in de Cameron Highlands. 

De volgende ochtend hebben we uitgecheckt in het hostel en zijn we naar het busstation gelopen. Maar 10 minuten van ons hostel, dus echt ideaal. De bus was echt heel relaxed en luxe. We betaalden nog geen €10 pp voor een rit van 4 uur. We hadden allemaal een brede stoel met super veel beenruimte. De eerste helft van de rit was echt soepel via een nette snelweg. De tweede helft van de rit was totaal anders en bestond voornamelijk uit hard remmen, scherpe bochten en kotsende mensen... Eenmaal aangekomen in Tanah Rata ingecheckt in ons super simpele (maar met warme douche!) guesthouse en zijn we het dorpje gaan verkennen. Het dorp zelf was niet echt heel interessant en wordt vooral gedomineerd door Indiërs. We hebben wat hartige broodjes bij de Starbucks gegeten en hebben toen een tourtje geboekt voor de volgende dag. De mannen waren hier een paar dagen eerder en hadden voor een prikkie een super leuke tour gedaan. Wij besloten bij dezelfde organisatie dezelfde tour te boeken. 

Hoewel de tour bij de jongens echt top was, was het bij ons een stuk minder. We zaten met een familie uit Azerbeidzjan waarvan kinderen hebben geen opvoeding gehad. Wat een rotjong waren dat zeg... We hebben de theeplantages gezien, maar helaas alleen vanaf een viewpoint. Graag had ik ook de fabriek gezien. Ook gingen we naar Mozzy forest. Een bos wat voornamelijk bestaat uit, je raad het al, mos. Heel gaaf om te zien. De Azerbeidzjan-kids vonden het alleen nodig om overal takken af te breken, tot grote ergernis van ons én de gids. We snapten wel waar ze dit irritante gedrag vandaan hadden, want toen we een zeldzame insectenetende plant tegen kwamen vond hun moeder het nodig deze af te breken en in haar tas te stoppen. De tour zelf was goedkoop en goed geregeld, de gids wist ook veel en vertelde ons een hoop. Alleen hebben we ons dood geërgerd aan de andere mensen uit onze groep, wat het geheel toch wel een beetje naar beneden haalde. 

We lieten op 14 april de Cameron Highlands weer achter ons en pakten de bus richting Georgetown. Georgetown ligt op Penang, een eiland wat met 2 lange bruggen verbonden is met het vaste land. Penang staat bekend om zijn heerlijke eten en Georgetown om zijn koloniale gebouwen en street art. Ruben en Martijn waren al op Penang en na het inchecken in ons super relaxte hostel hadden we afgesproken en een stukje door het centrum gelopen. Her en der een drankje gedaan en die avond weer een hapje gegeten. We wilden wel een weten of Penang echt zo'n goede keuken had en lieten ons naar een van de bekende plekjes brengen. Het regende keihard en bij aankomst was er niks van boeiende buiten eetgelegenheden te vinden. Of het nou door de regen kwam of dat de taxichauffeur ons op een verkeerd punt af heeft gezet weten we nog steeds niet. Uiteindelijk hebben we best prima gegeten en hebben na terug naar het centrum te zijn gelopen weer voor 2 dagen afscheid genomen van de mannen, zij vlogen namelijk de volgende dag naar Langkawi waar wij dus een paar dagen later heen gingen. 

Na eindelijk eens een goede nacht slaap en het pas om half 10 wakker worden (heeeeel uitzonderlijk) hebben we een ochtendje rustig aan gedaan en een beetje films gekeken. Die middag hebben we een wandelroute uit de Lonely planet gelopen langs allerlei koloniale gebouwen, door Little India en Chinatown en verschillende soorten street-art. Het streetart daar vond ik persoonlijk toch wel heel gaaf. Ook was er een mooie tempel die zeker het bezoekje waard was. 

Het programma van de dag daarna was wat bijzonder. We hadden zin om te zwemmen en na wat research hadden we gevonden dat je bij een luxe resort een half uurtje met de bus bij ons vandaan tegen betaling gebruik mocht maken van hun faciliteiten. Dit leek ons wel een goed plan en we hebben ons verwend met een dagje resort. Voor een erg schappelijk bedrag een hele dag liggen relaxen tussen de toeristen die de hoofdprijs betaalden voor een kamer. Op 17 april begon onze 4-daagse vakantie op Langkawi. We vlogen die ochtend in 20 minuten van Penang naar Langkawi en kwamen daar iets na het middaguur aan bij onze accommodatie. Ruben en Martijn zaten in een mooi hotel aan de ene kant van de straat, wij in een simpel guesthouse aan de andere kant van de straat, nog geen 5 minuten lopen bij elkaar vandaan. 

Op Langkawi hebben we echt even een paar dagen gerelaxed. Nu hebben we niet echt een strak dagbudget, maar we houden wel goed in de gaten wat we uitgeven op een dag. Tijdens onze dagen op Langkawi hebben we even niet naar ons budget gekeken en gewoon gedaan waar we zin in hadden. We hebben vooral ontzettend veel lol gehad met z'n vieren. Ik heb er echt enorm van genoten! Ik kan hier wel allerlei slechte grappen, woordspelingen en flauwe situaties neerzetten, maar ik weet dat er maar 4 mensen zijn die daar om moeten lachen, dus ik zal het jullie besparen ;) We hebben een dag brommertjes gehuurd om het eiland te verkennen en zijn toen naar de SkyBridge gereden. Dit is een grote hangbrug gespannen tussen 2 bergen vanwaar je een prachtig uitzicht hebt over het eiland. Het kostte ons wat bloed, zweet en irritatie om er te komen want na betaald te hebben voor de kabelbaan naar boven bleek de korte route naar de SkyBridge dicht en moesten we een stuk door de jungle lopen om er te komen. Hier hadden we niet op geregeld en we hadden dus ook lang niet genoeg water bij ons aangezien je dit niet mee mocht nemen in de kabelbaan... Uiteindelijk hebben we het gered en wat mooie foto's gemaakt van de omgeving. 

Ook hebben we nog een eiland hopping tour gedaan. Een tour die zo'n beetje iedereen doet als je op Langkawi bent en super populair is. Tijdens die tour ga je naar 3 verschillende plaatsen. De eerste stop was Lake of the pregnant Maiden. Volgens een mythe moet je in dat meer gaan zwemmen als je moeite hebt met zwanger worden. We besloten bij dat meer een waterfiets te huren. Bas en Ruben voorin en toen Martijn en ik achterin instapten zonk dat ding en kwam er water binnen. Wij snel er uit en die verhuurder begin naar ons te schreeuwen 'Only two people!' Ja, dan had je dat moeten zeggen toen we dat ding met zijn vieren huurden! We reageerden een beetje pissig en kregen zonder gemekker ons geld terug. We hadden het toch wel een beetje warm en besloten een duik te maken in het zwangere meer. Hierna weer richting ons bootje om door te gaan naar stop 2 van de 3; Eagle feeding. Eigenlijk was dit heel sneu... We gingen naar een plek waar alle andere bootjes ook heen gingen en iedere boot gooide om de beurt voer in het water waardoor de eagles allemaal rondom te boten vlogen. Gaaf om die beesten te zien, maar zielig dat het zo moest. Onze laatste stop van die dag was op een bounty eilandje met brutale aapjes. Vanuit het helder blauwe water hebben wij gekeken hoe de Aziaten weer werden aangevallen door deze wezens. 

Verder hebben we vooral gerelaxed, gegeten, spelletjes gespeeld en biertjes gedronken. Of de mensen bij het resort van Ruben en Martijn het nou écht niet door hadden dat wij daar geen gasten waren of dat ze het wel prima vonden weten we niet. Maar we hebben daar 4 dagen lang ongemerkt naar binnen en buiten kunnen lopen en zelfs een paar keer ongegeneerd in het zwembad gelegen! Ik heb er van genoten om met zijn vieren te chillen en wat mij betreft is het zeker voor herhaling vatbaar :)

Ons eigen guesthouse was trouwens wel bijzonder. Het waren kleine huisjes tegen een berg aangebouwd omringt door groen. Erg leuk opgezet en met een bijzondere gratis bonus; aapjes... Iedere middag kwamen er aapjes tevoorschijn uit de bossen naast ons guesthouse. Met als gevolg dat ze alle balkonnetjes afgingen op zoek naar eten of drinken. We hebben ze met hele zakken chips en verpakkingen koekjes voorbij zien komen. Hilarisch om te zien! Doordat wij het achterste en hoogste huisje hadden konden wij alles mooi vanaf ons balkonnetje zien. Bij ons van het balkon heeft zo'n brutale aap een blikje sprite gejat en een van onze handdoeken vonden we bungelend aan de dakgoot terug... 

Inmiddels hebben we afscheid genomen van elkaar. De mannen vlogen terug naar Kuala Lumpur en wij hebben de oversteek naar Thailand gemaakt. Vanuit Langkawi zijn we vertrokken met een veerpont om iets meer dan een uur later aan te komen op Koh Lipe in Thailand. Een klein maar super relaxed bounty eiland waar de douane gewoon in een strandtent zit. We zitten in een bamboe hutje op het strand (sunrise beach) en vanaf het strand een prachtig uitzicht met allerlei eilandjes en longtail boten. We hebben geen plannen voor hier, de komende dagen eerst maar eens een beetje bijbruinen en uitzoeken welke andere idyllische Thaise eilanden we de komende weken aan gaan doen! 

Java; vulkanen, tempels en public transport

We worden oud... Het reistempo dat we onszelf in Java hebben opgelegd, konden we 3 jaar geleden in Azië prima aan. Nachten doorhalen of lange busritten waren geen probleem. Maar nu hebben we toch wat langer nodig om daar van bij te komen. Ach, zoals ik bij de vorige blog al eindigde; reizen is topsport. Voor het eerst deze reis kwam ons naaisetje uit onze tas tevoorschijn om onze zwemkleding in te nemen en de ietwat ongezonde reis-leefstijl in combinatie met het zweten zorgt ervoor dat de kilo's er inmiddels af vliegen...

Vanuit Denpasar was het op 31 maart na onze chill dag tijd om te vertrekken richting Java. Zo'n beetje voor ons guesthouse stopten de bemo's (mini pendel busjes) die ons naar het busstation brachten. Eenmaal bij het busstation stond de bus al klaar en 10 minuten later vertrokken we. Heel Java hebben we met het openbaar vervoer afgelegd. We zijn begonnen met de goedkope bussen die ook nog veelvuldig door de locals gebruikt worden. Zonder airco en tussen de kippen. 

Het busritje van Denpasar naar Gilimanuk (waar de boot van Java naar Bali gaat) duurde zo'n 4 uur. Vooral het eerste uur duurde lang door het vele stoppen, maar daarna gingen we met een redelijk vlot tempo en niet al te veel verkeersopstoppingen naar de boot. Eenmaal bij de boot konden we gelijk door. Bus uit, kaartje kopen en de boot op. Met een klein uurtje varen waren we aan de overkant, in Banyuwangi, en werden we gelijk aangevallen door allemaal mensen die ons een tour naar de Kawah Ijen wilden verkopen. Met een gastje raakten we aan de praat, hij gaf ons zijn nummer en we moesten hem maar whatsappen als we mee wilden. 

Door een bemo hebben we ons naar het guesthouse van onze voorkeur laten brengen, wat bij aankomst dus vol bleek te zitten. De eigenaar belde naar wat bevriende guesthouses, maar ook die zaten vol en hij stuurde ons naar een hotel in de buurt. Toen we daar stopten riepen ze vanaf de receptie 'FULL!' Wat een gedoe... Gelukkig hadden we nog een back-up hotel opgezocht van te voren en hebben we ons daar laten droppen. Ze bleken goedkopere kamers te hebben, zonder douche en met een niet-westers toilet. Hoe ging dat ook alweer, zo'n hurk wc...? Was het nou met je gezicht naar het gat, of met je billen boven het gat...? Dat laatste dus ;) Aangezien het maar voor een paar uur slapen was omdat we toch midden in de nacht naar de krater wilden, kozen we de goedkoopste kamer en betaalden nog geen €7,50. Inclusief ontbijt én gebruik van het zwembad. 

We besloten dat gastje te appen dat we wel met zijn tour mee wilden en om 1 uur die nacht werden we opgehaald door een jeep. We pikten nog 2 Zwitsers op (die geen woord Engels konden, gezellig!) en zijn toen richting de Kawah Ijen vertrokken. Iets over 2 kwamen we aan bij de parkeerplaats en begonnen toen met onze gids in het pikkedonker aan onze wandeltocht naar boven. Er waren aardig wat toeristen, daar verbaasde ik me eigenlijk wel een beetje over. Het is geen hoogseizoen en toch wat het goed druk. Dat de weg naar boven steil en zwaar was hadden we van te voren wel gelezen. Maar hij was écht steil... Overal zaten en stonden mensen langs de kant even op adem te komen, wij zelf ook een paar keer. Nu zal het feit dat het midden in de nacht is, je weinig hebt geslapen én je jezelf daardoor slapjes voelt ook niet echt meehelpen. Als afleiding onderweg flink met onze gids gesproken die ons heel veel informatie gaf en ook op al onze vragen het antwoord wist. 

Even wat achtergrond info: de Kawah Ijen is een krater in de oostelijke punt van Java. In deze krater halen mijners zwavel uit de grond die ze helemaal zelf naar beneden brengen. De 2 manden, elk aan het uiteinde van een stok, vullen ze in de krater met zwavel dat ze zelf uit de grond hakken. Deze dragen ze op de schouder eerst de krater uit, een paar honderd meter omhoog over een smal, steil pad met losse stenen en vervolgens naar beneden via een pad aan de buitenkant van de krater. Hoe voller de manden, hoe meer ze verdienen. Per lading vervoeren ze tussen de 75 en 100 kg, met uitschieters naar boven. Per kilo krijgen ze 900 rupiah, omgerekend is dat zo'n 6,5 eurocent... Voor een lading van 85 kilo krijgen ze dus ongeveer €5,50... Om 1 uur 's nachts beginnen ze aan hun eerste lading en voor 8 uur 's ochtends moeten ze eigenlijk stoppen omdat dan de wind zo draait dat de krater vol staat met zwavel rook en het mijnen niet meer mogelijk. Op een ochtend lopen ze hooguit 2x op en neer en verdienen dan dus net iets meer dan een tientje. Iedere nacht, als het pikkedonker is, hebben ze daar de zogenaamde 'blue fires'. Deze komen op 2 plekken ter wereld voor; ergens in Scandinavië en dus in Indonesië. Het blauwe vuur ontstaat doordat heet gas (600 graden Celsius) dat uit de grond naar boven komt het zwavel doet ontbranden. In het hoogseizoen is het er alleen zo druk met toeristen dat het lastig is voor de mijners om door de mensen massa heen te komen. Veel van hen worden dan gids om wat extra's te verdienen en ze proberen met zwavel gemaakte figuurtjes aan je te verkopen. 

Oké, terug naar onze hike! De wandeling naar boven is ongeveer 3 kilometer. Hoe dichter we bij de top kwamen, hoe erger het naar 'rotte eieren' ging ruiken. Gelukkig zaten bij onze tour gasmaskers inbegrepen want deze hadden we echt wel nodig. Eenmaal boven aan de rand hing de lucht vol met rook uit de krater. Ondanks de gasmaskers sloeg dit op onze longen en kregen we er ook prikogen door. Voor toeristen is het verboden om af te dalen in de krater, maar zoals iedereen hadden we daar schijt aan en daalden we met onze gids af in de krater. Een pittige afdaling met veel losse stenen. 

Beneden hing het vol met rook maar gelukkig konden we nog wel een aantal vlammen van het blauwe vuur zien. Na een klein half uurtje klommen we de krater weer uit. Een flinke klim, moet je nagaan als je 85kg extra op je schouder hebt! Eenmaal boven kwam de zon langzaam op, maar er hing zoveel rook dat we de zonsopkomst niet echt konden zien. Ook het blauwe meer, wat in de krater ligt, was voor ons helaas niet zichtbaar. Ik baalde hier enorm van, dat schijnt zo mooi te zijn! Maar het weer is (gelukkig!) iets was we zelf niet in de hand hebben en we zijn na een paar fotomomenten aan de rand van de krater aan onze tocht terug naar beneden begonnen. Toen we eenmaal naar beneden liepen kwamen we er eigenlijk pas achter hoe steil de weg naar boven was geweest. We moesten echt goed opletten om niet uit te glijden. Ik zei later tegen Bas; 'Het is maar goed dat we in het donker naar boven zijn gelopen en we de weg niet konden zien, als ik had gezien hoe steil het was had ik waarschijnlijk alleen maar lopen zeiken en zaniken...!' ;)

Eenmaal terug bij het hotel even het zwembad in gesprongen om het zweet van ons af te krijgen en geprobeerd om nog wat te slapen. Helaas had onze kamer ook geen waaier en was het te warm om een dutje te doen. Om 12 uur werden we opgehaald en naar het busstation gebracht. Onze bus naar Malang zou om 1 uur vertrekken. Maar de bus van 1 uur reed niet, dus werd het de bus van 2 uur. Van Banyuwangi naar Malang zou een ritje van 7-8 uur zijn. Afhankelijk van het verkeer. Het is erg bijzonder om in zo'n bus te zitten tussen alle locals. Ze vinden je allemaal speciaal en sommigen knopen een praatje met je aan, ondanks dat je niet dezelfde taal spreek. Er komen allerlei verkopers in de bus langs met hapjes en drankjes en zelfs de plaatselijke muzikanten komen de bus in en spelen een liedje om daarna met de pet rond te gaan. De bus heeft een chauffeur (die gewoon 10 uur achter elkaar reed) en een soort conducteur die voor de kaartje zorgt en de boel in de gaten houdt. Het was warm en klam in de bus en toen we tegen half 12 's avonds na een busrit van bijna 10 uur eindelijk in Malang aankwamen, hadden we het allebei ook echt helemaal gehad en waren we doodop. Om half 1 's nachts lagen we gedoucht en al in bed lagen en waren we, op een paar hazenslaapjes na, inmiddels zo goed als 24 uur wakker en onderweg. 

Toen we weer wakker werden hebben we eerst een plan-de-campagne gemaakt; Hoe gaan we de Bromo vulkaan bezoeken? Eigenlijk wilden we eerst op eigen houtje richting de Bromo gaan want dit leek ons veel goedkoper, maar dit zou ons weer een paar dagen achter elkaar reizen kosten (2x 5uur in 2 dagen). We besloten te informeren wat een tour vanuit Malang kost en na een beetje rekenwerk kwamen we er eigelijk achter dat het ons ongeveer €80 in totaal zou kosten om zelf richting Bromo te gaan. De tour ging ons €90 kosten. Om onze ouwe lijven een dagje rust te geven kozen we voor de makkelijke weg en we boekten we de georganiseerde tour voor die aankomende nacht.

Om 12 uur, middernacht, werden we in de lobby van het hotel verwacht. Voor de deur stond een oude jeep met slecht-Engels-sprekende-chauffeur op ons te wachten. Een paar minuten na middernacht vertrokken we en gingen onze mede-tourgenoten ophalen. Dit keer waren ze wel gezellig. Een stel van onze leeftijd; hij kwam uit Antwerpen, zij uit Londen. Vanuit Malang was het nog ruim 3 uur rijden. Eerst een uurtje over een verharde weg, daarna zo'n 2 uur onverhard over rotsen en een grote zandvlakte die ook wel 'Sea of Sand' genoemd wordt. Het was aardedonker, het enige wat je zag waren de koplampen van alle andere jeeps in een lange colonne richting het viewpoint reden voor de zonsopkomst. Eenmaal boven bij het viewpoint vonden we nog een plekje en het werd steeds drukker en drukker. Weer zoveel mensen op de been zo vroeg op de morgen! We hebben zo'n vermoeden dat het met Pasen te maken had, maar Java is islamitisch, dus we weten niet echt zeker of ze hier wel aan Pasen doen... Het was die ochtend wat bewolkt maar uiteindelijk bij de zonsopkomst waren bijna alle wolken verdwenen en hadden we een adembenemend uitzicht over de prachtige vallei waarin de Bromo vulkaan ligt. 

Na de nodige foto's liepen we weer terug naar onze jeep en werden we naar de Bromo zelf gereden. Samen met die honderden andere jeeps, wat leidde tot een serieuze verkeersopstopping boven op de berg. Een klein uurtje later waren we uiteindelijk beneden in de vallei. We kregen een ontbijtje mee en liepen over de zandvlakte naar de Bromo. Eerst een stukje over een slingerweggetje omhoog en daarna nog de 253 treden naar de rand van de vulkaan. Het was zo druk dat dit echt ongelooflijk traag ging. En iedereen vond het ook nodig om bovenaan de trap op die eerst paar meter te blijven staan. Gelukkig konden we redelijk snel boven alle mensen passeren en hebben een rustig plekje voor onszelf opgezocht voor wat foto's en zo konden we alles goed bekijken. Wat kan moeder natuur je soms toch verbazen...

Inmiddels was het iets over 9 in de ochtend toen we wegreden bij de Bromo. We reden weer over de 'Sea of Sand' heen. Nu konden we goed zien hoe groot die vlakte eigenlijk wel niet was. Allemaal jeeps scheuren langs elkaar over die vlakte heen en gaan daarbij door de nodige kuilen heen. Godzijdank had onze jeep goede vering en we konden vooral lachen om de rijkunsten van onze chauffeur. Op de terugweg richting Malang zijn we nog gestopt bij een waterval, deze hebben we wel gezien, maar echt van harte ging het niet meer. Toen we ook nog een stop gingen maken bij een tempel vonden we het alle 4 welletjes geweest en deze hebben we dan ook niet bezocht, we zijn er alleen even langs gereden. Uiteindelijk waren we om half 2 terug in het hotel, hebben toen even snel een hapje gegeten en daarna was de douche, gevolgd door ons bed, meer dan welkom. Het was weer een lange dag, maar zeker de moeite waard! 

Op zaterdag 4 april zijn we om half 9 met de trein van Malang naar Yogjakarta vertrokken. We besloten de trein te pakken omdat deze er maar 7 uur over deed. Met de bus zou het minimaal 11 uur gaan duren en daar hadden we niet zo'n zin in. De treinen zijn hier echt super! De airco staat aan, maar niet heel droog of koud. Tijdens de treinrit heb ik echt uren lekker naar buiten zitten staren en genoten van alles wat voorbij kwam. We passeerden rijstvelden waarop mensen aan het werk waren, kleine plattelands dorpjes, grotere dorpen en zwaaiende kinderen op fietsjes. Iets over half 4 kwamen aan op het treinstation van Yogjakarta. Vanuit hier was het nog geen 10 minuten lopen naar de 'backpacker straat' waar de meeste guesthouses en eettentjes zitten. Hier vonden we de perfecte slaapplaats als basis voor onze laatste dagen Indonesië. 

In Yogjakarta hebben we naast het bezoek aan het paleis en een wandeling over de shopping street eigenlijk niet veel gedaan. We hadden allebei last van een flinke verkoudheid + griep dus de eerste dagen hebben we op bed onder de waaier gelegen en de nodige films en tv series gekeken. 2 nachten overslaan in 3 dagen tijd gaat je dus niet in de koude kleren zitten ;) Toen we ons met tweede Paasdag weer wat beter voelden besloten we toch op pad te gaan en een brommertje te huren om richting de Borobudur tempel te rijden. We hebben onze grote tassen in het guesthouse achter gelaten en zijn met alleen 2 kleine tasjes vertrokken. Eenmaal in Borobudur hebben we gezocht naar een guesthouse zo dicht mogelijk bij de tempel gezocht zodat we het de volgende morgen in alle vroegte makkelijk konden lopen en niet super vroeg uit bed hoefden. 

De sunrise was om half 5 werd ons verteld. Dus wij om iets over 4 op ons gemak naar de ingang van de tempel; tempel dicht... Maar gelukkig kwamen daar in het hulst van de nacht de behulpzame Indonesische mannetje op brommertjes tevoorschijn en zij vertelden ons waar de zonsopgang was. We hadden 2 keuzes; bij een hotel in het stadje waar alle tours heen gaan, of een klein stukje uit het dorp op een heuvel met een uitzicht over de vallei. Optie 2 was goedkoper en we sprongen achterop bij onze vrienden die ons naar de top van de berg brachten. Dit bleek een goede keuze, het was totaal niet druk! De vallei was gevuld met mist en alleen de toppen van de bomen en de Borobodur kwamen boven de mist uit. Een prachtig gezicht! (Bas heeft weer een gave timelapse gemaakt die ik weer zal toevoegen op de pagina Filmpjes) Na de zonsopgang brachten onze twee vrienden met brommertjes ons terug naar de tempel. 

De tempel vonden we, om heel eerlijk te zijn, misschien een beetje tegen vallen. De entree was flink met zijn 250.000 rupiah per persoon (€18) en we hadden er eigenlijk wat meer van verwacht. De grootste lol hebben we gehad om de schoolexcursie die er was. Jongens en meiden van een jaar of 14 en allemaal willen ze met je op de foto. 'Missssss, can we selfie pleaaase?' Aangezien we alle tijd van de wereld hebben nemen we voor iedereen rustig de tijd en gaan we geduldig met iedereen op de foto. Al snel hadden we het briljante idee om zelf ook foto's te maken met de kids. Waar de GoPro en lange selfie stick allemaal wel niet goed voor zijn! Met te grappige foto's als gevolg. Meiden met duckfaces en de jongens moesten natuurlijk allemaal heel cool kijken. 

Eenmaal terug in het guesthouse hebben we ontbeten. Warm. Iets waar ik echt niet aan kan wennen, nasi in de ochtend. Bas daarentegen is wat dat betreft nog net een student en eet naast zijn warme prakje ook mijn bordje leeg. We zijn uiteindelijk beide nog in slaap gevallen en schrokken iets voor 12 wakker door de wekker. Snel douchen, uitchecken en met de brommer weer terug naar Yogjakarta. 

Java heeft ons positief verrast. De verhalen over Java waren niet altijd even goed. Mensen zouden achter je geld aan zitten, ze zouden toeristen vaak proberen op te lichten door ze meer te laten betalen voor het openbaar vervoer. Hier hebben we eigenlijk niks van gemerkt. Nu moet ik ook wel zeggen dat we ons altijd goed voorbereiden. Zo vragen we in onze guesthouses altijd na wat een buskaartje, ritje met de fietstaxi of bemo zou moeten kosten en zo weet je een beetje wat je kunt verwachten. Ze proberen het wel hoor, je meer laten betalen, maar met een glimlach en knipoog vanuit onze kant en zeggen dat je de echte prijs wel weet helpt eigenlijk altijd. 

Indonesië zit er al weer op. Vandaag tassen inpakken en morgen, 9 april, vliegen we naar Kuala Lumpur. Hoe Maleisië en daarna er uit gaan zien weten we nog niet precies. We weten alleen dat we na een paar dagen Kuala Lumpur en omgeving een kleine week samen zullen reizen en chillen met onze vrienden Ruben en Martijn. Zij zijn op vakantie in Maleisië en, hoe 'toevallig', kruisen onze paden. Hierna staat nog niks vast voor ons. We zouden graag naar de oostkust van schiereiland Maleisië willen, maar daar hebben ze 1,5 maand geleden flinke overstromingen gehad. We weten nog niet of het al weer toegankelijk is voor reizigers en of het normale leven daar al weer een beetje op gang is. We zijn aan het overwegen misschien in plaats van oost Maleisië een paar weken naar Myanmar te gaan, maar we zijn er nog niet over uit. Wordt vervolgd dus!