De Golf van Thailand; Snorkelen, goede vrienden en vieze pizza's

Op 2 mei zijn we van Ao Nang richting Khao Sok National Park vertrokken. Een busje kwam ons ophalen bij het hostel en de chauffeur had er flink de pest in. Slecht geslapen zeker... Nadat we wat andere mensen hadden opgehaald werden we afgezet bij een busstation waar we weer over moesten stappen in een ander busje. Uiteindelijk kwamen we halverwege de middag aan in Khao Sok waar we een leuk guesthouse vonden met hutjes op palen. 

Khao Sok National Park schijnt een van de mooiste plekken van Thailand te zijn. Het heeft een groot meer met aan de zijkanten kalkstenen van honderden meters hoog. Toeristen houden van dit soort bezienswaardigheden en dat weten de Thai. Daarom waren de tours ook absurd hoog geprijsd en waren we het er al snel over eens dat wij geen €100 voor een dagje varen over een meer gingen betalen. Misschien een beetje dom dat we ons van te voren niet in die prijzen hebben verdiept, maar als je zoveel research doet vergeet je nou eenmaal wel eens iets... De dag na aankomst, die we dus voor een tour hadden gereserveerd, hebben we lekker lui besteedt met uitslapen, tv series kijken, biertje drinken, stukje wandelen, lekker uit eten gaan en weer op tijd ons bedje in. De volgende dag werden we namelijk al weer vroeg opgehaald om door te reizen richting de westkust. 

Dit keer hadden we wel een aardige chauffeur. Om klokslag 8 uur was hij bij ons guesthouse en na anderhalf uur rijden kwamen we aan in Surat Thani waar we over stapten op een andere bus die ons weer 1,5 uur verder bracht. Soms is het maar goed dat je van te voren niet weet hoeveel vervoersmiddelen je naar je eindpunt van die dag brengen... Door de bus werden we gedumpt bij de haven waar we met een veerpont richting de eilanden gingen. Na ruim een uur kwamen we aan bij onze eindbestemming van die dag; Koh Samui. 

Van te voren hadden we al een guesthouse geboekt. Een aantal blogs eerder zei ik eens dat we eigenlijk niet zo van vooraf boeken houden. Maar we hebben al een paar keer gehad dat het guesthouse waar we graag wilde slapen vol was, of halverwege ons verblijf ineens was volgeboekt en dat willen we eigenlijk voorkomen... Als je op de bonnefooi aan komt lopen heb je wel ruimte voor onderhandelen, maar voor die 2 euro extra hebben we liever wat zekerheid en slapen we op de plek waar we graag willen slapen. 

Ons guesthouse op Koh Samui was in Chaweng, aan de oostkant van het eiland waar de meeste restaurants, barretjes en markten zitten. We besloten na aankomst gelijk voor 3 dagen een brommertje te huren om zo lekker over het eiland te cruisen. De dag van aankomst hebben we een beetje rustig aan gedaan maar de volgende ochtend waren we al op tijd op pad met onze brommer. We hebben in die paar dagen flink wat stranden gezien. De ene adembenemend mooi en de andere niet al te bijzonder. We zijn via de Fisherman Village richting de Big Buddha gereden, verborgen stranden bezocht, hier en daar een drankje gedaan en geëindigd op een mooi wit strand op nog geen 10 minuten rijden van ons guesthouse vandaan. 

De dag erna besloten we wat langer in bed te blijven liggen en zijn we pas iets voor de middag weer op pad te gaan. Dit keer zijn we vooral ten zuiden van ons guesthouse geweest. Naast nog meer stranden hebben we ook de Grandfather en Grandmother Rocks gezien. Twee rotsformaties die op het mannelijk en vrouwelijk geslachtsdeel lijken. Er werden door andere mensen een hoop foto's en selfies gemaakt, maar wij vonden het niet echt foto-waardig. Die avond nog lekker een rondje door het centrum gelopen, de foodcourt bezocht en een drankje gedaan. 

Toen we die ochtend wakker werden kwam de regen met bakken uit de hemel vallen. De eerste regen gedurende de dag na die storm op Koh Lipe. We hebben onze schone was opgehaald en daarna onze tassen weer ingepakt. De schone was was dit keer écht schoon! Er zit lichte kleding bij waarvan ik niet had gedacht dat het ooit nog enigszins schoon zou worden, maar deze mensen hadden echt super wasmiddel! Alle spullen kwamen echt brandschoon terug en het rook super lekker! Eigenlijk hadden we moeten vragen welk merk ze gebruikten...

Vanuit Koh Samui zijn we naar Koh Pha-Ngan verhuisd. Een eiland 30 minuten varen verderop en veel rustiger dan Koh Samui. We vonden een leuk hutje aan het strand op een terrein dat ons een beetje aan het kamperen van vroeger deed denken. Zo hadden ze een zwembad met allerlei ballen, pingpong tafels, een beach volleybal veldje en een biljart tafel. De eerste avond konden we het dan ook niet laten om wat potjes tafeltennis tegen elkaar te spelen. Voor de dag erna hadden we weer een brommertje gehuurd. We hebben op 1 dag uiteindelijk het hele eiland over gecruisd. Het weer zat niet echt mee, het was nogal bewolkt en we hebben ook een flinke stortbui gehad. Gelukkig zaten we op dat moment ergens te drinken en niet op de brommer. 

Koh Pha-Ngan heeft nog heel veel groen en dit zie je vooral wanneer je rondrijdt. De wegen waren niet super goed en op sommige stukken nogal heuvelig. Soms kon onze brommer het maar nét aan en reden we met nog geen 10 km per uur de berg op. Tot grote hilariteit van de Thai die ons met hoge snelheid voorbij scheurden. Aan de westkant ligt Koh Muk. Een klein eiland dat via het stand (bij eb) of via een wandeling door zee (bij vloed) te bereiken is. Toen we aankwamen was het helaas eb maar we konden het niet laten om er even te zwemmen. Het was alleen geen verfrissende duik... Het zeewater was minimaal 30 graden en voelde aan alsof je in een badkuip met heet water stapte. Alleen een dikke laag schuim ontbrak nog. 

Na terugkomst bij onze accommodatie snel een duik in het zwembad en verder niks spannends ondernomen. Zo'n hele dag over een eiland cruisen kost stiekem toch wel een hoop energie. De dag die daarop volgde was er weer een waar we naar uit keken. Als alles volgens plan zou lopen zouden half in de ochtend Zac en Kaitlyn aankomen! Kennen jullie ze nog, onze Amerikaanse vrienden uit Australië waarmee we hebben rondgereisd, naar Tasmanië zijn geweest, de feestdagen hebben gevierd én appels hebben geplukt? Het was zo fijn om elkaar weer te zien! Uiteraard hadden we elkaar genoeg te vertellen maar het was binnen een paar minuten weer als vanouds en konden we echt niet merken dat het al weer 5 maanden geleden was dat we elkaar voor het laatst zagen. 

De dag dat Zac en Kaitlyn aankwamen hebben we vooral bijgepraat en bij het zwembad gehangen. Verder hebben we die avond de meest smakeloze pizza tot dusver op bij de nightmarket en kochten we met z'n vieren een goedkope fles wodka om de smaak weg te krijgen ;) De volgende dag hebben wij gerelaxed en wat research gedaan terwijl de Amerikanen een dagje gingen cruisen op de brommer. Eind van de middag werd het weer echt slecht. We zagen de regen, wind en onweer weer over de zee richting ons komen. 

Na 4 nachten Koh Pha-Ngan was het tijd om weer verder te gaan. Dit keer niet met z'n tweeën maar met zijn viertjes! Zac en Kaitlyn gingen namelijk gezellig mee naar Koh Tao. Het boottochtje was rustig en na aankomst gingen we op zoek naar een slaapplek voor ons vieren. Dit bleek alleen niet zo makkelijk als gehoopt... Ondanks het laagseizoen was het toch redelijk druk op het eiland. Veel plekken zaten vol of hadden alleen nog maar dure kamers. Koh Tao is een duik paradijs (schijnt) en veel mensen halen hier hun open-water-certificate. Overal zijn duik scholen en resorts die hun cursisten gratis accommodatie geven, of een flinke korting... Wat ook niet echt in het voordeel van ons niet-duikers is. Uiteindelijk na bijna 2 uur rondlopen op het heetst van de dag met al onze spullen, vonden we toch een plek met een bed en douche ;) 

De volgende dag gingen we op avontuur. We huurden voor een halve dag twee 2-persoons kajaks om te gaan snorkelen bij een eiland op zo'n 45 minuten peddelen vanaf het strand. We dachten alle 4 'dat doen we ff!' Maar dat viel toch wel een beetje tegen... Het eilandje was erg mooi en er waren super veel vissen en ondiep kleurrijk rif, ideaal om te snorkelen dus! Het was die dag heel warm en er was geen wolkje aan de lucht waardoor je de zon echt op je huid voelde prikken. Gelukkig hadden we nog steeds onze 'rashy's' (UV-shirts) in onze tassen zitten en het was maar goed dat we die toch nog even snel aan hadden gedaan 's ochtends. Ze waren geen overbodige luxe en ze zijn heel de dag niet uit geweest! 

Na uitgeslapen te hebben, hebben we de dag erna niet veel ondernomen. Lekker laat ontbeten, naar het strand en zwembad geweest en een middagdutje gedaan. Voor onze laatste volle dag met z'n vieren hebben we een privé boot gehuurd voor een rondje rond Koh Tao inclusief een aantal plaatsen om te snorkelen. Het was bewolkt en de er waren flink wat golven, iets wat het boottochtje toch wat onaangenamer maakte dan verwacht. Gelukkig werd het water snel al vlakker en konden we op verschillende plaatsen prima snorkelen! Sommige plekker vielen een beetje tegen, anderen hadden echt super veel vissen! Bij een snorkel-plek hebben we ons gedragen als slechte toeristen... We hebben namelijk fruit mee het water in genomen om zo lekker veel vissen aan te trekken en een paar toffe foto's te maken. Heel fout, we weten het, maar we konden het niet laten! Ondanks dat het niet super zonnig was en we ons hadden ingesmeerd met zonnebrand ben ik die dag flink verbrand op m'n onderrug... Na 2 dagen roodheid en pijn ging het gelukkig wat beter. Met aftersun houden we het vettig en hoop ik dat ik m'n egale bruine kleurtje niet ga verliezen... 

Aan alles komt een eind, zo ook aan het samen zijn met Zac en Kaitlyn. Wij gingen richting het noorden, zij naar het zuiden. We hebben de ochtend van 15 mei nog samen gebruncht waarna we elkaar weer gedag zeiden. Het was echt een bonus dat we bijna een week met z'n vieren zijn geweest. We zeiden in Australië wel dat we zouden proberen om elkaar in Thailand te zien, maar dat het uiteindelijk ook zo uitkwam was echt toevallig. We hebben namelijk nooit echt rekening gehouden met elkaars planning. 

Met de boot vertrokken we richting het vaste land. Het beloofde een lange dag (en nacht) te worden. We wilden graag nog een keer met de trein reizen en onze voorkeur ging uit naar overdag. De aansluiting van de boot naar het treinstation was alleen zo krap, dat we besloten de gok niet te wagen en de nachttrein te pakken. We boekten het hele ritje bij ons guesthouse op Koh Tao en bleek uiteindelijk nog goedkoper dan de boot/bus combinatie. Om iets voor 3 vertrok de boot en tegen half 5 kwamen we aan op het vaste land. Vanuit daar nog een half uurtje met de bus waarna we aankwamen bij het treinstation van Chumporn. Onze trein vertrok om half 8 dus hadden we daarvoor nog even de tijd om een hapje te eten en wat drinken en snacks in te slaan voor de reis. Eenmaal in de trein waren alle bedjes al uitgeklapt en konden we niks anders doen dan allebei in ons eigen bedje gaan liggen. Tegen half 11 vielen we beide in slaap en met een paar keer wakker worden tussendoor hebben we tot half 5 toch wat uurtjes kunnen maken. Om iets voor 6 kwamen we aan bij 'Bangkok Trainstation' en hebben we een tuk-tuk naar het hotel gepakt waar we (gelukkig!) gelijk onze kamer in konden. 

We hadden onszelf verwend door een kamer te boeken met airco én een warme douche. Allebei meer dan welkom! De afgelopen weken moesten we het voornamelijk doen met een waaier en koude douche. Die koude douche is niet zo heel erg met dit klimaat, maar doordat het in Thailand zo vochtig is gedurende de dag kwamen we er in Bangkok achter dat sommige spullen begonnen te schimmelen... Heel vies! Alles, ook spullen die al weken ongebruikt in de backpacks zitten, was vochtig. We hebben onze backpacks leeggehaald, de paar spullen met schimmel in de prullenbak gegooid en de overige spullen verspreid in onze 6 m2 grote kamer. Hierdoor was het 10 minuten na binnenkomst al weer een grote teringzooi. Maar kon het allemaal lekker drogen in de koude lucht van de airco. 

Na het douchen en een dutje zijn we tegen de middag op pad gegaan. Aangezien dit onze 4e keer in Bangkok is en we eigenlijk alles al wel zo'n beetje hebben gezien, hadden we niet super veel gepland staan maar was het meer een tussenstop. We hebben in een grote shoppingmall met 6 mega verdiepingen aan souvenirs en zooi een rondje gelopen en wat goede deals gemaakt voor een paar kleine hebbedingetjes. Die avond nog een rondje gelopen over de bekende Khoa San Road waar we werden overspoeld met Thai die ons cocktails probeerden te verkopen of onze interesse probeerden te wekken voor een 'Ping Pong Pussy Show'. Voor degene die hier nog nooit van hebben gehoord; een show met pingpongballen en de niet-dierlijke versie van een 'pussy'... Verder belandden we die avond op een goedkoop plastic-tafeltje-en-stoeltjes-terrasje midden op straat en hebben we een drankje gedaan met een stadsgenoot van Bas die momenteel stage loopt in Bangkok. Dat ene drankje werden er wat meer en na middernacht laten we verzadigd door de drank in ons bed. 

Toen we wakker werden hadden we, zoals verwacht, beide koppijn en dorst. Een kater, dat was lang geleden zeg! Eigenlijk wilden we nog naar het paleis, maar we zagen het niet zitten in de volle hitte en  met een kater naar een bezienswaardigheid te gaan die we 3 jaar terug ook al hebben gezien. Daarbij was de entree ook flink aan de prijs. In plaats van naar het paleis te gaan draaiden we ons nog een keer om en zijn we weer in slaap gevallen... We werden om half 11 pas wakker (nieuw record!) en na heel langzaam te zijn opgestart hebben we ontbeten en weer een klein rondje gedaan. We waren allebei een beetje gaar dus 's middags onze tassen maar weer eens ingepakt en gerelaxt. Die avond lekker in de buurt gegeten en een drankje gedaan waarna we op tijd weer in onze kamer waren. Er stonden namelijk een paar drukke dagen op de planning! 

Na de 2e nacht Bangkok moesten we vroeg uit de veren. Om iets over 7 zaten we in de taxi naar het vliegveld voor onze vlucht naar naar Kuala Lumpur. Vanuit Kuala Lumpur vliegen we over een aantal uur door. We hebben een tussenstop van 14(!) uur. Backpackers gaan nou eenmaal voor de goedkoopste vlieg-optie en daar hoort vaak lang wachten en een verschrikkelijke vertrektijd bij. We moesten zo nog even van luchthaven wisselen maar nu is het wachten. Gelukkig is er internet en heb ik de gelegenheid de blog te updaten :) Om 3 uur vannacht vliegen we door naar onze volgende bestemming; Schiphol Airport... Verrassing! 

Morgen middag, 19 mei, zullen we na precies 9 maanden weer voet zetten op Nederlandse bodem. We hebben er een beetje gemengde gevoelens over, aan de ene kant is reizen zo fijn; Niets moet en alles mag, geen verplichtingen en gewoon lekker relaxen en cultuur snuiven. Maar aan de andere kant ga je na ruim 6 maanden kamperen in een tent en bijna 3 maanden backpacken toch ook wel stiekem een beetje luxe missen. Ik kijk er echt enorm naar uit om in m'n eigen fijne bed te slapen, weer eens iets anders aan te kunnen dan die 3 korte broeken en 5 shirtjes die nog over zijn, een gevulde koelkast voor handen te hebben en lekker op m'n eigen wc te poepen... Tot morgen Nederland!

Sawadee Thailand!

Toen we 3 jaar geleden in Thailand waren besloten we alle tijd te nemen voor alles ten noorden van Bangkok en later nog eens terug te komen voor het zuiden. Nu was het dan eindelijk zover, we waren weer terug in ons geliefde Thailand! En dit keer dus voor het zuiden ;)

Zoals in de vorige blog stond zijn we met de boot vanuit Maleisië terecht gekomen op ons eerste Thaise eiland Koh Lipe. Voor de kust van het eiland is het zo ondiep dat de boten er niet kunnen komen en dat zorgt er voor dat je gedropt wordt op een platform in zee en vanuit daar met een onstabiele longtailboot naar de kust wordt gevaren. Andere toeristen snapten alleen niet (of het boeide ze niet) dat die bootjes dus onstabiel zijn en het het beste is om gewicht een beetje te verdelen. Maar ze gingen met alle zwaardere mensen aan 1 kant van de boot zitten. Hierdoor hing de boot lekker scheef en door de toch we hoge golven was het even spannend of we droge voeten hielden. Gelukkig ging het allemaal net goed, kwamen we droog aan op het strand en werden we begeleid naar de douane. De douane was in dit geval een douanebeambte in een strandhut. Onze paspoorten werden in Maleisië al verzameld en konden we hier gestempeld en al weer ophalen. 

Koh Lipe is absoluut prachtig. Als je je een bounty strand moet inbeelden is dit het wel. We gingen naar een resort aan de rustige kant van het eiland en boekten voor een paar nachten een warme, vochtige bamboo hut met veel muggen en een vage klamboe. Who cares, we waren beland in het paradijs en die vele muggenbulten namen we maar voor lief ;) de eerste volle dag hebben we vooral lekker gerelaxed en genoten van het witte strand en het helder blauwe zeewater. Er waren wat hondjes van het resort die het ook heerlijk vonden in de zee en allerlei speeltjes apporteerden. Bas wilde graag een keer duiken in Thailand en besloot voor de volgende dag 2 Discovery Dives te boeken. 

De volgende ochtend moest hij zich om iets over 9 melden bij de duikschool en werden zijn spullen goed afgesteld. Hij had mazzel, er waren nog 2 anderen voor 2 duiken maar omdat zij op een ander niveau zaten kreeg Bas zijn eigen instructrice. Hij ging dus 1 op 1 twee duiken maken. Helaas mocht de GoPro niet mee, dit omdat het een onderdeel van een cursus is en ze graag willen dat je met je aandacht voor de volle 100% bij de duik bent en dus niet bezig bent met filmen en foto's. Op zich heel begrijpelijk, maar toch een beetje jammer dat we geen beeldmateriaal hebben. Terwijl Bas weg was heb ik die dag lekker lui aan het strand wat research liggen doen en aan het eind van de middag kregen we onze eerste tropische regenbui over ons heen, inclusief de nodige donder, bliksem en windvlagen. 

Bas ; Pas nu kwam ik erachter dat mijn eerste duikerervaring in Australië (Great Barrier Reef) veel beter had gekund en dat ik het niet op die manier zou aanraden. Dit keer, voordat we de zee in gingen moest ik een korte film kijken en een toets afleggen, dit is officieel voor de PADI (wereldwijde duikorganisatie), waarbij je laat zien dat je de basiskennis beheerst. Daarna kreeg ik een korte uitleg over de duik, wat we gingen zien, waar ik op moet letten en welke handgebaren het belangrijkst zijn. Daarna vertrokken we, twee Oostenrijker met veel duikervaring, twee gidsen en ik. Het was nog geen kwartier varen toen we aankwamen en gingen omkleden, vervolgens een korte herinnering aan de belangrijkste punten en het water in. Na een paar korte oefeningen die bij de PADI cursus horen, gingen we echt ten onder. We gingen niet arm aan arm, niet van 0 naar 10 meter in een halve minuut (wat we in Australië dus wel deden...), maar heel rustig aan een touw en continue nagaan of alles ok is. Zijn de oren geklaard? Haal je rustig adem? Ben je ontspannen? Ja, zeker, het was geweldig. Gaat iets niet helemaal lekker, dan stukje terug en opnieuw. 

De eerste uitdaging was het vinden van een zeepaardje in het koraal. Mijn instructrice wees dat ik moest wachten, gebaarde zij gingen zoeken en deed het rijden van een paard na (wacht hier, ik ga zoeken naar een zeepaardje). Helaas geen succes, maar dit komt zelden voor was me al verteld. Daarna gingen we verder met de tocht. Alle soorten vissen kwamen voorbij en het duiken ging geweldig. Alle tijd, geen haast, een uur lang zweven. Halverwege de eerste tocht kwamen we wel een paar giftige vissen tegen, de scoripionfish, devils scoripionfish en tigerfish. Afblijven, beetje omheen gaan en vooral niet uitdagen. Na de eerste duik was mijn instructrice erg tevreden, jeej! Ik mocht dus met de tweede duik mee naar een plek waar beginners normaal niet komen, maar aangezien de Oostenrijkers daarheen wilden, gingen wij mee. We kwamen aan bij de Stonehedge (maar dan onder water), dit was inderdaad andere koek. Hoe ontspannen de eerste duik was, moest ik nu een stuk harder werken. Flinke stroming en een heuvelachtiger terrein. Een uitdaging, maar net zo leuk, al leverde het wel twee dagen spierpijn in de knieholtes op.. Wederom lukte het om niet teveel zuurstof te gebruiken, om dus het hele uur af te mogen maken. Ik had betaald voor twee keer een uur en ging daar dus ook voor! Bij terugkomst kreeg ik zowaar nog een certificaat ook. Al met al, top dag! Jammer dat dit niet onze eerste duikervaring was, dan hadden Tamara en ik misschien een andere eerste indruk van het duiken gehad en hadden we dit samen kunnen doen. Wie weet in de toekomst! 

Na 3 nachten was het (helaas) tijd om Koh Lipe te verlaten. We besloten naar Koh Lanta te gaan. Volgens de planning zo'n 5 uur varen maar zoals altijd in Azië moet je daar minimaal een uur bij optellen. Eind van de middag kwamen we dan ook pas aan op Koh Lanta. Onderweg hadden we flink wat regen gehad en het eiland was niet gespaard gebleven. Hierdoor zag het er nogal onaantrekkelijk uit met allerlei modderpoelen op de weg. We hadden een guesthouse met zwembad aan het strand. We wilden voor de volgende dag eigenlijk een brommertje huren om over het eiland te cruisen. Maar wat bleek, nergens op het eiland was een verhuurmannetje dat brommers mét verzekering verhuurde. Dit vonden wij een beetje een akelig idee, want hoewel we zelf prima kunnen rijden, rijden er ook nog honderden andere toeristen rond. Aangezien we het dus was riskant vonden en geen zin hadden in gezeik na een krasje huurden we geen brommer en ging de 'aan het zwembad hang en doe niks modus' weer aan voor 2 dagen. Lekker lezen, hangen en naar de zonsondergang kijken onder het genot van een koud biertje. 

We hebben nog even overwogen een nachtje extra te blijven aangezien we een tv op de kamer hadden met BVN! Het klinkt heel suf maar we waren er echt blij mee. Een zender die het NOS-journaal, studio sport, nieuwsuur en nog wat andere programma's van de publieke omroep uitzendt. Het was echt heel raar om na zo'n tijd weer Nederlandse tv te zien! Maar, de volgende dag werd toch alleen maar Koningsdag uitgezonden en besloten we verder te gaan. Volgende eiland; Koh Phi Phi. 

Onze verwachting was; veel toeristen en feestende backpackers. Maar wat we bij aankomst op Phi Phi zagen sloeg echt alles... Het is gewoon Salou + Lloret de Mar samengevoegd op een klein Thais eiland. En dat past totaal niet in ons straatje! We zochten een guesthouse buiten het lawaaierige centrum en na een beetje onderhandelen hadden we een kamer met warme douche voor een prikkie. Die avond hebben we tosti's gegeten bij de supermarkt en zijn toen onze kamer ingevlucht. We hadden niet zo'n zin om ons in dat sfeertje te mengen. Waarom blijven ze daar dan, hoor ik jullie denken. Nou, dat zal ik je eens vertellen; Op een paar kilometer van Koh Phi Phi ligt Koh Phi Phi Leh. Dit is een klein eiland met in het midden een baai, omringt met rotsen van bijna 100 meter hoog. De naam is Maya Bay en was een van de film locaties van 'The Beach'. Voor de mensen die deze Leonardo DiCaprio film kennen; in de film hebben ze de baai 'dicht' gephotoshopt. Dus het is niet dat er op onze foto's ineens een immense rots ontbreekt ;) 

Een bezoek aan Maya Bay stond erg hoog op ons lijstje. Tours werden overal aangeboden maar eigenlijk hadden we niet zo'n zin in andere toeristen. Ook lazen we overal op internet dat de tours allemaal op dezelfde tijd bij Maya Bay zijn en het dan overladen is met mensen. Iets wat wij eigenlijk wilden vermijden, we wilden zo min mogelijk mensen op het strand. Na een beetje wikken en wegen besloten we voor 3 uur een privé boot te huren. Een boot lekker voor ons tweetjes. En dit is een van de beste beslissingen geweest die we tot dusver hebben gedaan. We werden om 7 uur verwacht bij onze receptie waar ons boot mannetje al klaar stond. Om kwart over 7 zaten we in zijn boot en een klein half uurtje later kwamen we aan in Maya Bay. Op het moment dat we de baai binnen vaarden was het moment van de waarheid; hoeveel andere mensen waren er? Maar mijn hart maakte een sprongetje. 3 andere bootjes, hooguit 15 andere toeristen en het prachtige strand bijna helemaal voor ons alleen. Na het aanmeren snel wat plaatjes geschoten zónder andere mensen in beeld en daarna het heerlijke water in. 

Ik gok dat het tot kwart over 8 rustig is geweest en dat er tot die tijd mondjesmaat een bootje binnen kwam varen. Maar daarna ging het los, grote speedboten afgeladen met groepen toeristen meerden aan en rond 9 uur was het al ontzettend druk. We waren zo blij dat we niet voor een tour hadden gekozen! Het enige nadeel was dat zo vroeg de zon nog niet mooi de baai in scheen dus dat de foto's ietwat donker zijn door de flinke schaduwpartijen. Maar ach, tegen de tijd dat de speedboten kwamen was het al een stuk bewolkter dan toen wij aankwamen en je kan nou eenmaal niet alles hebben ;) 

Toen we de drukte iets over 9 achter ons lieten zijn we naar de achterkant van het eiland gevaren waar we nog een stop hebben gemaakt om te snorkelen. Er waren super veel vissen en we hebben enorm gelachen toen ons boot-mannetje een stuk ananas in het water gooide. Alle visjes kwam er op af en wij snorkelden er middenin. Toen via nog een paar zwem en foto stops weer terug naar Koh Phi Phi zelf. Mocht je ooit voor dezelfde keus staan hier op Phi Phi als wij, doe een privé boot! Het was zo heerlijk en relaxed, echt een aanrader!

Bij aankomst terug op Phi Phi hebben we eerste lekker ontbeten want we hadden toch wel een beetje honger gekregen van al die indrukken. Na onze buikjes rond te hebben gegeten zijn we richting het viewpoint gelopen. Alleen de tocht naar het viewpoint viel ons toch wel een beetje tegen. Eerst een flinke voorraad trappen omhoog en toen vanaf het betaal poortje nog een steil pad omhoog. Eenmaal boven kon je de vorm van het eiland goed zien. Phi Phi heeft namelijk een bijzondere vorm. Het lijkt op 2 eilanden die door een dunne strook land met elkaar zijn verbonden. Een beetje als een vlinder. Weer, net als die ochtend in Maya Bay, de nodige foute standaard toeristische foto's gemaakt en toen terug naar ons guesthouse om de rest van de middag lekker te chillen. 

Onze to-do-list voor Koh Phi Phi hadden we een dag vlotter afgewerkt dan gepland en we besloten om dan maar door te gaan. Onze volgende stop zou Railay zijn. Reisgidsen en internet kunnen niet uit over dit moois dus dat moesten we natuurlijk met eigen ogen zien. Het is er klein, dus besloten we wat research in accommodatie te doen. In de Lonely Planet en verschillende booking-sites konden we alleen geen goede betaalbare slaapplekken te vinden. We besloten om in Ao Nang te blijven. Vanuit hier vertrekken de taxi boten die je in een klein kwartiertje naar Railay zouden brengen. Ons hotel in Ao Nang was perfect. Grote ruime kamer en een bed met dekbed! Eindelijk eens een dekbed ipv een vies fleece deken of smötsig lakentje wat je op de meeste plaatsen aantreft. Na aankomst even het dorp verkend en een plan gemaakt voor de komende dagen. 

Toen we de volgende ochtend wakker werden besloten we naar Poda Island te gaan. Een eiland op zo'n 25 minuutjes varen van Ao Nang. We waren er al lekker vroeg en de boot kwam ons pas weer om half 4 ophalen. Dus heel de dag hadden we de tijd om te zwemmen, snorkelen, lezen en vooral... Mensen kijken! Ik kan me werkelijk de hele dag vermaken met het kijken naar andere mensen. En oh wat ben ik blij met mijn zonnebril met spiegelglas, want dan kan ik dat net iets onopvallender doen ;) Half op de dag kwamen er dus hordes tourboten met Aziatische dagjesmensen. Ze schreeuwen naar elkaar over het strand, want waarom zou je even maar elkaar toelopen, toch? Verder hebben ze een erg bijzondere keuze qua 'zwemkleding'. Denk aan flinterdunne niets verhullende zwempakken en omaatjes met een bikini net zo uitgesneden als die van Pamela in Baywatch. En dan hebben we nog de manier dat ze op de foto gaan... Dat is helemaal vermakelijk. Poseren met een handdoek in de wind, met zijn allen proberen tegelijk te springen voor een bord (en altijd is er een die te laat springt) of in een soort van polonaise lopen in de branding. Zoals je leest, ik zou er een boek over kunnen schrijven... 

Poda Island zelf was erg mooi. Witte stranden, ondiep blauw water en genoeg visjes te zien met snorkelen. Verder staat er vlak voor de kust een grote rots die recht omhoog het water uit steekt. Echt super om te zien! Verder waren we die dag, ondanks dat we ons met factor 50 hadden ingesmeerd en in de schaduw lagen, toch allebei een beetje verbrand. Dat was echt al weer een hele tijd gelegen... Lang leve de aftersun! 

De volgende dag was het verbrandde huidje al weer ver weggetrokken, maar besloten we toch maar even rustig aan te doen en wat uit de zon te blijven. We wilden die ochtend onze kamer in het hotel verlengen maar ze zaten volgeboekt... Shit... Wat nu? Zullen we dan toch nog maar een nacht naar Railay gaan? Maar om voor een nacht al onze spullen naar een eiland te vervoeren zagen we ook niet echt zitten. We kwamen iets verderop een mooi hostel tegen en we besloten daar dan maar een nachtje te boeken. Na onze spullen gedumpt te hebben, hebben we alsnog de boot naar Railay gepakt. Weer een mooi strand met allemaal rotsen die recht de zee uitstaken. Alleen dit keer met wel heel veel toeristen eromheen. Het was dicht bevolkt op het strand en aangezien de zon best hard scheen, wilde iedereen een plekje onder een boom voor wat schaduw. Half op de middag hadden we het wel weer gezien en besloten we terug te gaan naar het hostel om het zand en zout van ons af te spoelen en om ons in te lezen over onze volgende bestemming; Khao Sok National Park.