Sawadee Thailand!

Toen we 3 jaar geleden in Thailand waren besloten we alle tijd te nemen voor alles ten noorden van Bangkok en later nog eens terug te komen voor het zuiden. Nu was het dan eindelijk zover, we waren weer terug in ons geliefde Thailand! En dit keer dus voor het zuiden ;)

Zoals in de vorige blog stond zijn we met de boot vanuit Maleisië terecht gekomen op ons eerste Thaise eiland Koh Lipe. Voor de kust van het eiland is het zo ondiep dat de boten er niet kunnen komen en dat zorgt er voor dat je gedropt wordt op een platform in zee en vanuit daar met een onstabiele longtailboot naar de kust wordt gevaren. Andere toeristen snapten alleen niet (of het boeide ze niet) dat die bootjes dus onstabiel zijn en het het beste is om gewicht een beetje te verdelen. Maar ze gingen met alle zwaardere mensen aan 1 kant van de boot zitten. Hierdoor hing de boot lekker scheef en door de toch we hoge golven was het even spannend of we droge voeten hielden. Gelukkig ging het allemaal net goed, kwamen we droog aan op het strand en werden we begeleid naar de douane. De douane was in dit geval een douanebeambte in een strandhut. Onze paspoorten werden in Maleisië al verzameld en konden we hier gestempeld en al weer ophalen. 

Koh Lipe is absoluut prachtig. Als je je een bounty strand moet inbeelden is dit het wel. We gingen naar een resort aan de rustige kant van het eiland en boekten voor een paar nachten een warme, vochtige bamboo hut met veel muggen en een vage klamboe. Who cares, we waren beland in het paradijs en die vele muggenbulten namen we maar voor lief ;) de eerste volle dag hebben we vooral lekker gerelaxed en genoten van het witte strand en het helder blauwe zeewater. Er waren wat hondjes van het resort die het ook heerlijk vonden in de zee en allerlei speeltjes apporteerden. Bas wilde graag een keer duiken in Thailand en besloot voor de volgende dag 2 Discovery Dives te boeken. 

De volgende ochtend moest hij zich om iets over 9 melden bij de duikschool en werden zijn spullen goed afgesteld. Hij had mazzel, er waren nog 2 anderen voor 2 duiken maar omdat zij op een ander niveau zaten kreeg Bas zijn eigen instructrice. Hij ging dus 1 op 1 twee duiken maken. Helaas mocht de GoPro niet mee, dit omdat het een onderdeel van een cursus is en ze graag willen dat je met je aandacht voor de volle 100% bij de duik bent en dus niet bezig bent met filmen en foto's. Op zich heel begrijpelijk, maar toch een beetje jammer dat we geen beeldmateriaal hebben. Terwijl Bas weg was heb ik die dag lekker lui aan het strand wat research liggen doen en aan het eind van de middag kregen we onze eerste tropische regenbui over ons heen, inclusief de nodige donder, bliksem en windvlagen. 

Bas ; Pas nu kwam ik erachter dat mijn eerste duikerervaring in Australië (Great Barrier Reef) veel beter had gekund en dat ik het niet op die manier zou aanraden. Dit keer, voordat we de zee in gingen moest ik een korte film kijken en een toets afleggen, dit is officieel voor de PADI (wereldwijde duikorganisatie), waarbij je laat zien dat je de basiskennis beheerst. Daarna kreeg ik een korte uitleg over de duik, wat we gingen zien, waar ik op moet letten en welke handgebaren het belangrijkst zijn. Daarna vertrokken we, twee Oostenrijker met veel duikervaring, twee gidsen en ik. Het was nog geen kwartier varen toen we aankwamen en gingen omkleden, vervolgens een korte herinnering aan de belangrijkste punten en het water in. Na een paar korte oefeningen die bij de PADI cursus horen, gingen we echt ten onder. We gingen niet arm aan arm, niet van 0 naar 10 meter in een halve minuut (wat we in Australië dus wel deden...), maar heel rustig aan een touw en continue nagaan of alles ok is. Zijn de oren geklaard? Haal je rustig adem? Ben je ontspannen? Ja, zeker, het was geweldig. Gaat iets niet helemaal lekker, dan stukje terug en opnieuw. 

De eerste uitdaging was het vinden van een zeepaardje in het koraal. Mijn instructrice wees dat ik moest wachten, gebaarde zij gingen zoeken en deed het rijden van een paard na (wacht hier, ik ga zoeken naar een zeepaardje). Helaas geen succes, maar dit komt zelden voor was me al verteld. Daarna gingen we verder met de tocht. Alle soorten vissen kwamen voorbij en het duiken ging geweldig. Alle tijd, geen haast, een uur lang zweven. Halverwege de eerste tocht kwamen we wel een paar giftige vissen tegen, de scoripionfish, devils scoripionfish en tigerfish. Afblijven, beetje omheen gaan en vooral niet uitdagen. Na de eerste duik was mijn instructrice erg tevreden, jeej! Ik mocht dus met de tweede duik mee naar een plek waar beginners normaal niet komen, maar aangezien de Oostenrijkers daarheen wilden, gingen wij mee. We kwamen aan bij de Stonehedge (maar dan onder water), dit was inderdaad andere koek. Hoe ontspannen de eerste duik was, moest ik nu een stuk harder werken. Flinke stroming en een heuvelachtiger terrein. Een uitdaging, maar net zo leuk, al leverde het wel twee dagen spierpijn in de knieholtes op.. Wederom lukte het om niet teveel zuurstof te gebruiken, om dus het hele uur af te mogen maken. Ik had betaald voor twee keer een uur en ging daar dus ook voor! Bij terugkomst kreeg ik zowaar nog een certificaat ook. Al met al, top dag! Jammer dat dit niet onze eerste duikervaring was, dan hadden Tamara en ik misschien een andere eerste indruk van het duiken gehad en hadden we dit samen kunnen doen. Wie weet in de toekomst! 

Na 3 nachten was het (helaas) tijd om Koh Lipe te verlaten. We besloten naar Koh Lanta te gaan. Volgens de planning zo'n 5 uur varen maar zoals altijd in Azië moet je daar minimaal een uur bij optellen. Eind van de middag kwamen we dan ook pas aan op Koh Lanta. Onderweg hadden we flink wat regen gehad en het eiland was niet gespaard gebleven. Hierdoor zag het er nogal onaantrekkelijk uit met allerlei modderpoelen op de weg. We hadden een guesthouse met zwembad aan het strand. We wilden voor de volgende dag eigenlijk een brommertje huren om over het eiland te cruisen. Maar wat bleek, nergens op het eiland was een verhuurmannetje dat brommers mét verzekering verhuurde. Dit vonden wij een beetje een akelig idee, want hoewel we zelf prima kunnen rijden, rijden er ook nog honderden andere toeristen rond. Aangezien we het dus was riskant vonden en geen zin hadden in gezeik na een krasje huurden we geen brommer en ging de 'aan het zwembad hang en doe niks modus' weer aan voor 2 dagen. Lekker lezen, hangen en naar de zonsondergang kijken onder het genot van een koud biertje. 

We hebben nog even overwogen een nachtje extra te blijven aangezien we een tv op de kamer hadden met BVN! Het klinkt heel suf maar we waren er echt blij mee. Een zender die het NOS-journaal, studio sport, nieuwsuur en nog wat andere programma's van de publieke omroep uitzendt. Het was echt heel raar om na zo'n tijd weer Nederlandse tv te zien! Maar, de volgende dag werd toch alleen maar Koningsdag uitgezonden en besloten we verder te gaan. Volgende eiland; Koh Phi Phi. 

Onze verwachting was; veel toeristen en feestende backpackers. Maar wat we bij aankomst op Phi Phi zagen sloeg echt alles... Het is gewoon Salou + Lloret de Mar samengevoegd op een klein Thais eiland. En dat past totaal niet in ons straatje! We zochten een guesthouse buiten het lawaaierige centrum en na een beetje onderhandelen hadden we een kamer met warme douche voor een prikkie. Die avond hebben we tosti's gegeten bij de supermarkt en zijn toen onze kamer ingevlucht. We hadden niet zo'n zin om ons in dat sfeertje te mengen. Waarom blijven ze daar dan, hoor ik jullie denken. Nou, dat zal ik je eens vertellen; Op een paar kilometer van Koh Phi Phi ligt Koh Phi Phi Leh. Dit is een klein eiland met in het midden een baai, omringt met rotsen van bijna 100 meter hoog. De naam is Maya Bay en was een van de film locaties van 'The Beach'. Voor de mensen die deze Leonardo DiCaprio film kennen; in de film hebben ze de baai 'dicht' gephotoshopt. Dus het is niet dat er op onze foto's ineens een immense rots ontbreekt ;) 

Een bezoek aan Maya Bay stond erg hoog op ons lijstje. Tours werden overal aangeboden maar eigenlijk hadden we niet zo'n zin in andere toeristen. Ook lazen we overal op internet dat de tours allemaal op dezelfde tijd bij Maya Bay zijn en het dan overladen is met mensen. Iets wat wij eigenlijk wilden vermijden, we wilden zo min mogelijk mensen op het strand. Na een beetje wikken en wegen besloten we voor 3 uur een privé boot te huren. Een boot lekker voor ons tweetjes. En dit is een van de beste beslissingen geweest die we tot dusver hebben gedaan. We werden om 7 uur verwacht bij onze receptie waar ons boot mannetje al klaar stond. Om kwart over 7 zaten we in zijn boot en een klein half uurtje later kwamen we aan in Maya Bay. Op het moment dat we de baai binnen vaarden was het moment van de waarheid; hoeveel andere mensen waren er? Maar mijn hart maakte een sprongetje. 3 andere bootjes, hooguit 15 andere toeristen en het prachtige strand bijna helemaal voor ons alleen. Na het aanmeren snel wat plaatjes geschoten zónder andere mensen in beeld en daarna het heerlijke water in. 

Ik gok dat het tot kwart over 8 rustig is geweest en dat er tot die tijd mondjesmaat een bootje binnen kwam varen. Maar daarna ging het los, grote speedboten afgeladen met groepen toeristen meerden aan en rond 9 uur was het al ontzettend druk. We waren zo blij dat we niet voor een tour hadden gekozen! Het enige nadeel was dat zo vroeg de zon nog niet mooi de baai in scheen dus dat de foto's ietwat donker zijn door de flinke schaduwpartijen. Maar ach, tegen de tijd dat de speedboten kwamen was het al een stuk bewolkter dan toen wij aankwamen en je kan nou eenmaal niet alles hebben ;) 

Toen we de drukte iets over 9 achter ons lieten zijn we naar de achterkant van het eiland gevaren waar we nog een stop hebben gemaakt om te snorkelen. Er waren super veel vissen en we hebben enorm gelachen toen ons boot-mannetje een stuk ananas in het water gooide. Alle visjes kwam er op af en wij snorkelden er middenin. Toen via nog een paar zwem en foto stops weer terug naar Koh Phi Phi zelf. Mocht je ooit voor dezelfde keus staan hier op Phi Phi als wij, doe een privé boot! Het was zo heerlijk en relaxed, echt een aanrader!

Bij aankomst terug op Phi Phi hebben we eerste lekker ontbeten want we hadden toch wel een beetje honger gekregen van al die indrukken. Na onze buikjes rond te hebben gegeten zijn we richting het viewpoint gelopen. Alleen de tocht naar het viewpoint viel ons toch wel een beetje tegen. Eerst een flinke voorraad trappen omhoog en toen vanaf het betaal poortje nog een steil pad omhoog. Eenmaal boven kon je de vorm van het eiland goed zien. Phi Phi heeft namelijk een bijzondere vorm. Het lijkt op 2 eilanden die door een dunne strook land met elkaar zijn verbonden. Een beetje als een vlinder. Weer, net als die ochtend in Maya Bay, de nodige foute standaard toeristische foto's gemaakt en toen terug naar ons guesthouse om de rest van de middag lekker te chillen. 

Onze to-do-list voor Koh Phi Phi hadden we een dag vlotter afgewerkt dan gepland en we besloten om dan maar door te gaan. Onze volgende stop zou Railay zijn. Reisgidsen en internet kunnen niet uit over dit moois dus dat moesten we natuurlijk met eigen ogen zien. Het is er klein, dus besloten we wat research in accommodatie te doen. In de Lonely Planet en verschillende booking-sites konden we alleen geen goede betaalbare slaapplekken te vinden. We besloten om in Ao Nang te blijven. Vanuit hier vertrekken de taxi boten die je in een klein kwartiertje naar Railay zouden brengen. Ons hotel in Ao Nang was perfect. Grote ruime kamer en een bed met dekbed! Eindelijk eens een dekbed ipv een vies fleece deken of smötsig lakentje wat je op de meeste plaatsen aantreft. Na aankomst even het dorp verkend en een plan gemaakt voor de komende dagen. 

Toen we de volgende ochtend wakker werden besloten we naar Poda Island te gaan. Een eiland op zo'n 25 minuutjes varen van Ao Nang. We waren er al lekker vroeg en de boot kwam ons pas weer om half 4 ophalen. Dus heel de dag hadden we de tijd om te zwemmen, snorkelen, lezen en vooral... Mensen kijken! Ik kan me werkelijk de hele dag vermaken met het kijken naar andere mensen. En oh wat ben ik blij met mijn zonnebril met spiegelglas, want dan kan ik dat net iets onopvallender doen ;) Half op de dag kwamen er dus hordes tourboten met Aziatische dagjesmensen. Ze schreeuwen naar elkaar over het strand, want waarom zou je even maar elkaar toelopen, toch? Verder hebben ze een erg bijzondere keuze qua 'zwemkleding'. Denk aan flinterdunne niets verhullende zwempakken en omaatjes met een bikini net zo uitgesneden als die van Pamela in Baywatch. En dan hebben we nog de manier dat ze op de foto gaan... Dat is helemaal vermakelijk. Poseren met een handdoek in de wind, met zijn allen proberen tegelijk te springen voor een bord (en altijd is er een die te laat springt) of in een soort van polonaise lopen in de branding. Zoals je leest, ik zou er een boek over kunnen schrijven... 

Poda Island zelf was erg mooi. Witte stranden, ondiep blauw water en genoeg visjes te zien met snorkelen. Verder staat er vlak voor de kust een grote rots die recht omhoog het water uit steekt. Echt super om te zien! Verder waren we die dag, ondanks dat we ons met factor 50 hadden ingesmeerd en in de schaduw lagen, toch allebei een beetje verbrand. Dat was echt al weer een hele tijd gelegen... Lang leve de aftersun! 

De volgende dag was het verbrandde huidje al weer ver weggetrokken, maar besloten we toch maar even rustig aan te doen en wat uit de zon te blijven. We wilden die ochtend onze kamer in het hotel verlengen maar ze zaten volgeboekt... Shit... Wat nu? Zullen we dan toch nog maar een nacht naar Railay gaan? Maar om voor een nacht al onze spullen naar een eiland te vervoeren zagen we ook niet echt zitten. We kwamen iets verderop een mooi hostel tegen en we besloten daar dan maar een nachtje te boeken. Na onze spullen gedumpt te hebben, hebben we alsnog de boot naar Railay gepakt. Weer een mooi strand met allemaal rotsen die recht de zee uitstaken. Alleen dit keer met wel heel veel toeristen eromheen. Het was dicht bevolkt op het strand en aangezien de zon best hard scheen, wilde iedereen een plekje onder een boom voor wat schaduw. Half op de middag hadden we het wel weer gezien en besloten we terug te gaan naar het hostel om het zand en zout van ons af te spoelen en om ons in te lezen over onze volgende bestemming; Khao Sok National Park.